น้ำแดงเย็นๆ ของพี่เหนือ

กลิ่นคาวสนิมและคราบน้ำมันเครื่องที่ติดอยู่ตามปลายเล็บของฉันในตอนนี้ คือหลักฐานชั้นดีว่าการไป "ช่วยงาน" ที่โรงเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์เมื่อช่วงบ่าย ไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดสักเท่าไหร่เลยค่ะ “ยัยพาย แกดูสภาพตัวเองตอนนี้สิคะ! นี่ไปขุดทองหรือไปช่วยเขาซ่อมรถกันแน่เนี่ย ฮ่าๆๆ” มินนี่หัวเราะคิกคักพลางยื่นทิชชُّเปียกมาให้ ขณะที่เราสองคนกำลังเดินลัดเลาะผ่านสนามหญ้าเพื่อจะไปยังตึกคณะบริหาร ฉันเบะปากใส่เพื่อนสนิทด้วยความหมั่นไส้ พลางยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ผากจนเผลอเอาคราบเขม่าสีดำไปป้ายแก้ว1ข้างเข้าโดยไม่รู้ตัว “ก็พี่เหนือเล่นใช้ฉันหยิบโน่นหยิบIนี่ จนฉันหัวหมุนไปหมดน่ะสิคะ แถมยังทำหน้ายักษ์ใส่ตลอดเวลาอีกต่างหาก ยัยพายคนนี้เหนื่อยจนแทบจะร่างสลายอยู่แล้วนะมินนี่” แม้ปากจะบ่นอุบอับ แต่ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบนาทีที่แล้วกลับวนเวียนเข้ามาในหัวของฉันอย่างห้ามไม่ได้... ภาพที่รุ่นพี่หนุ่มสุดหล่อเจ้าของฉายา "เดือนวิศวะผู้ไร้พ่าย" ยืนกอดอกมองฉันด้วยสายตาดุๆ แต่กลับแอบยื่นขวดน้ำเกลือแร่เย็นเฉียบมาให้แบบเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะหันไปดุกลบเกลื่อนว่า *“ยืนบื้ออะไรอยู่ได้ เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งคาโรงเกียร์ฉันหรอก ยัยตัวโก๊ะ”* บ้าจริง... ผู้ชายอะไรปากร้ายเป็นบ้า แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นแรงทุกทีที่นึกถึงรอยยิ้มมุมปากนิดๆ ตอนที่เขาคิดว่าฉันไม่เห็นกันนะ! “นี่ค่ะคุณเพื่อนขา เลิกเพ้อถึงพี่เหนือวิศวะเขาสักวินาทีได้ไหมคะ หน้าแกตอนนี้เหมือนแมวเปอร์เซียคลุกฝุ่นไม่มีผิด” มินนี่แซوพลางผลเบาๆ ที่ไหล่ฉัน “ว่าแต่... เมื่อกี้ตอนแกติดอยู่กับเขาในห้องเก็บอุปกรณ์ สองต่อสอง พี่เขาไม่ได้แกล้งอะไรใช่มั้ยคะ?” “แกล้งน่ะสิคะ! สั่งให้ฉันเช็ดชั้นวางของตั้งสามชั้น ทั้งที่มันสะอาดเอี่ยมอยู่แล้วเนี่ยนะ” ฉันทำPองพองแก้มด้วยความคับแค้นใจ แต่ลึกๆ แล้วหัวใจกลับพองโตอย่างประหลาดเมื่อนึกถึงตอนที่เขาเดินเข้ามาใกล้ เพื่อหยิบประแจที่อยู่บนชั้นเหนือหัวฉัน จนแผ่นหลังของฉันแทบจะแนบชิดกับอกแกร่งของเขา — *กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และเหงื่ออุ่นๆ* มันยังติดตรึงอยู่ในโสตประสาทจนถึงตอนนี้ “งั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษที่พี่เหนือสุดหล่อใช้งานแกซะคุ้มค่าแรง ฉันว่าเราแวะซื้อน้ำแดงโซดาปั่นร้านหน้ามอไปฝากเขาดีไหมคะ?” มินนี่เสนอความคิดเด็ดดวงขึ้นมา “ถือเป็นการแสดงความมีน้ำใจของเด็กบริหารซะหน่อย เผื่อเขาจะเลิกทำหน้ายักษ์ใส่แกบ้าง” “หื้ม... ซื้อไปให้เขาเนี่ยนะ?” ฉันชะงักฝีเท้าลงทันที “เขาจะรับเหรอคะ? เห็นดุใส่ฉันตลอดเวลาแบบนั้น อาจจะเททิ้งลงถังขยะทันทีที่ฉันหันหลังให้ก็ได้นะ” “ไม่ลองก็ไม่รู้ค่ะ! เชื่อฉันเถอะ ผู้ชายสายซึน ปากกับใจไม่ค่อยตรงกันแบบนั้นลึกๆ อาจจะแอบดีใจจนเนื้อเต้นอยู่ก็ได้นะยะ” มินนี่ดึงแขนฉันให้เดินเลี้ยวไปยังร้านน้ำปั่นเจ้าประจำทันที สิบนาทีต่อมา ฉันยืนถือแก้วน้ำแดงโซดาปั่นสีแดงสดใส ตกแต่งด้วยเยลลี่หนุบหนับน่ารักสมกับเป็นสไตล์ของยัยตัวโก๊ะคนนี้ ในใจก็เต้นตุမ်းๆ ต่ำๆ เดินกลับมาที่ตึกคณะวิศวะอีกรอบตามลำพัง (เพราะมินนี่มีธุระด่วนต้องรีบไปเคลียร์งานภาควิชา) บรรยากาศบริเวณลานเกียร์ช่วงเย็นค่อนข้างเงียบสงบลงแล้ว มีเพียงเสียงรุ่นพี่ปี 3 บางกลุ่มกำลังนั่งซ่อมมอเตอร์ไซค์กันอยู่ไกลๆ ฉันกวาดสายตามองหาร่างสูงโปรดปรานในชุดช็อปสีรมควัน ปรากฏว่าเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น... *หรือว่าพี่เหนือจะกลับห้องไปแล้วนะ?* ฉันคิดในใจด้วยความรู้สึกเสียดายนิดๆ พลางก้มมองแก้วน้ำในมือที่เริ่มมีหยดน้ำเกาะพราว “Eยัยตัวโก๊ะ มาทำอะไรลับๆ ล่อๆแถวนี้อีกรอบ หะ?” เสียงทุ้มต่ำคุ้นหเภดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำแก้วน้ำหลุดมือ พอหันกลับไปก็เจอใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยกำลังยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ สายตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดุๆ ตามฟอร์ม แต่ทว่า... ตรงมุมปากหยักสวยนั่นกลับกระตุกขึ้นน้อยๆ อย่างเห็นได้ชัด “อ๊ะ! พี่เหนือ...” ฉันอุทานเสียงหลง รีบซ่อนแก้วน้ำไว้ด้านหลังโดยอัตโนมัติ “เปล่าสักหน่อยค่ะ ฉันแค่... เดินผ่านมาเฉยๆ ต่างหาก” “เดินผ่านมา?” เหนือเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างกดดัน ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนและไหปลาร้าได้รูป กลิ่นอายความเป็นผู้ชายอบอวลจนฉันต้องถอยหลังกรูดไปจนติดกำแพง “เดินผ่านมาไกลถึงตึกคณะฉันแถมยังทำหน้าลับๆ ล่อๆ เหมือนพวกโจรย่องเบาเนี่ยนะ พาย... เธอกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่รึเปล่า?” “เปล่าซะหน่อยค่ะ!” ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกอยู่แล้ว ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไปแล้วนะคะ! “ฉัน... ฉันแค่จะเอา0นี่มาให้ต่างหากเล่า!” ว่าแล้วฉันก็หลับหูหลับตายื่นแก้วน้ำแดงโซดาปั่นออกไปตรงหน้าเขาแบบกล้าๆ กลัวๆ “น้ำแดงเย็นๆ ของพี่ค่ะ! ถือเป็นการ... ขอบคุณที่ช่วยใช้งานฉัน เอ๊ย! ขอบคุณที่ช่วยสอนงานฉันเมื่อบ่ายนี้ก็แล้วกัน ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดนะ ไม่งั้นฉันจะโกรธจริงๆ ด้วย!” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหนือไม่ได้ขยับตัวมารับแก้วน้ำในทันที ดวงตาคมกริบก้มมองแก้วน้ำสีหวานสลับกับใบหน้าตื่นๆ ของฉันที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอาย ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล นิ้วมือที่ถือแก้วสั่นน้อยๆ เพราะกลัวว่าเขาจะปัดทิ้งหรือพูดจาขวานผ่าซากใส่เหมือนทุกที แต่ทว่า... สิ่งที่เหนือทำต่อมา กลับทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุนไปชั่วขณะ มือหนาเอื้อมมารับแก้วน้ำจากมือฉัน ปลายนิ้วอุ่นๆ เผลอสัมผัสโดนผิวเนื้อของฉันโดยบังเอิญ จนกระแสไฟอ่อนๆ แล่นแปล๊บไปทั่วร่าง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างชัดเจน รอยยิ้มที่ไม่ได้ดุ ไม่ได้กวนประสาท แต่เป็นรอยยิ้มอบอุ่นจนใจเจ็บ “รู้ได้ยังไง... ว่าฉันชอบกินน้ำแดงโซดา?” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบaอยู่ใกล้ใบหู จนฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งแก้ว ฉันอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความอ่อนโยนที่จู่ๆ ก็ระเบิดออกมาแบบนี้ — *นี่พี่เหนือ... แอบชอบกินน้ำแดงโซดาเหรอเนี่ย?!* แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยปากพูดอะไรแก้เก้อ ร่างสูงก็โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม พร้อมกับประโยคกระซิบที่ทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึก “แต่ถ้าเธอคิดจะใช้ของหวานแค่นี้มาซื้อใจฉันล่ะก็... บอกไว้ก่อนเลยนะว่ามันยังน้อยไป...” เหนือเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับจะค้นหาความลับบางอย่าง ก่อนที่เขาจะยกย่องมุมปากขึ้นอีกนิดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาสติฉันกระเจิง “...เพราะตอนนี้ คนที่ฉันอยาก ‘กิน’ จริงๆ ไม่ใช่น้ำแดงพวกนี้หรอกนะพาย” *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานน้อยๆ ให้หัวใจยัยตัวโก๊ะนะคะ! 🍑✨