คำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจ

"เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกันพาย? ถึงได้เอาตัวเข้ามาพัวพันกับเรื่องที่แม้แต่เงายังไม่ควรเหยียบเข้ามาน่ะ!" เสียงทุ้มต่ำของเหนือไม่ได้นุ่มนวลเหมือนทุกครั้งที่เขาคอยดุเรื่องที่ฉันลืมของหรือเดินสะดุด แต่มันเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่แฝงไปด้วยความกังวลจนน่ากลัว ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องชมรมที่เงียบเชียบ หน้าจอโทรศัพท์ที่ฉันเพิ่งยื่นให้เขาดูยังคงสว่างวาบ เผยให้เห็นภาพที่ฉันเพิ่งค้นพบจากลิงก์ปริศนาในอีเมลเมื่อครู่ เหนือไม่ได้มองภาพนั้นด้วยความตกใจ เขาแค่มองมันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า... และนั่นยิ่งทำให้หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "พี่เหนือ... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ? หนูเป็นแค่ตัวประกันเหรอ? พ่อกับบริษัทของพี่..." เสียงของฉันสั่นเครือ พยายามจะรวบรวมความกล้าถามคำถามที่อัดอั้นอยู่ในอก เหนือกระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้เสียงดังปัง จนฉันสะดุ้งสุดตัว เขาขยับเข้ามาใกล้จนฉันถอยกรูดไปชนกับชั้นวางของด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ประจำตัวที่เคยทำให้ใจเต้นแรง ตอนนี้กลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังหายใจไม่ออก "เธอมันก็แค่เด็กโก๊ะๆ ที่ชอบทำเรื่องวุ่นวายไม่รู้จักจบจักสิ้น!" เขาตวาดออกมาโดยไม่มองหน้าฉัน "ถ้าไม่รู้เรื่องอะไร ก็อยู่เฉยๆ ไม่ได้หรือไง? การที่เธอทำตัวเป็นนางเอกอยากรู้อยากเห็นแบบนี้ มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอกนะ มีแต่จะทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนไปด้วย... รวมถึงฉันด้วย!" คำว่า *'เดือดร้อน'* ที่เขาเน้นย้ำ มันบาดลึกเข้าไปในใจจนความรู้สึกชาหนึบแล่นริ้วไปทั่วร่าง น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นเอาไว้เริ่มรื้นขึ้นมาจนภาพตรงหน้าพร่ามัว "หนู... หนูแค่เป็นห่วงพี่" ฉันเค้นเสียงตอบออกไปเบาๆ ราวกับคนหมดแรง "ห่วง? หรือแค่อยากแส่เรื่องคนอื่น?" เขายังคงพูดต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้แก้ตัว สายตาคมกริบคู่นั้นเย็นชาเสียจนฉันนึกไม่ออกเลยว่านี่คือคนเดียวกับที่เคยนั่งแกะกุ้งให้ฉันกินหรือสอนการบ้านให้จนดึกดื่น "เลิกทำตัวเป็นภาระสักทีพาย... ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักเธอ ฉันก็เหนื่อยพอแล้ว" ประโยคนั้นเปรียบเสมือนมีดที่กรีดลงมาบนใจดวงน้อยๆ ของฉันโดยตรง น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาทันทีโดยไม่มีเสียงสะอื้น ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะความเสียใจเพียงอย่างเดียว แต่ฉันร้องไห้เพราะความผิดหวัง... ผิดหวังที่เขาเลือกจะผลักไสฉันในวันที่ฉันต้องการความจริงที่สุด เหนือชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาบนหลังมือของฉัน แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะเหมือนคนกำลังขัดแย้งในใจ แต่แล้วเขาก็เลือกที่จะเสมองไปทางอื่นแทนที่จะปลอบโยน "จะร้องไห้เพื่ออะไร? ทีหลังก็จำไว้ว่าอย่าเสนอหน้าไปยุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่ของตัวเอง" เขาหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ฉันยืนตัวสั่นเทาอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ความสับสนถาโถมเข้ามาเหมือนพายุ ฉันก้มลงมองภาพบนหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง หัวใจของฉันตอนนี้เหมือนแก้วที่แตกละเอียดไม่มีชิ้นดี *เขาไม่ได้ปฏิเสธ* นั่นหมายความว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริง และเขาก็รู้เห็นมาโดยตลอด... ฉันพยายามปาดน้ำตาและรวบรวมสติ แม้ขาทั้งสองข้างจะยังอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตัดสินใจจะเดินกลับไปที่รถของมินนี่ที่จอดรออยู่หน้าคณะ แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวผ่านประตูห้องชมรมออกไป ประตูบานนั้นกลับถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจากฝั่งตรงข้าม กวิน ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู ใบหน้าที่เคยอบอุ่นของเขากลับดูเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "พาย! อย่าเพิ่งไปไหนเด็ดขาด!" กวินคว้าข้อมือฉันไว้แน่น "มีคนแอบถ่ายรูปเธอเมื่อกี้... พวกเขารู้แล้วว่าเธอเห็นภาพนั่น!" ฉันยังไม่ทันได้หายตกใจกับคำพูดของกวิน เสียงโทรศัพท์ของฉันก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นมาอีกครั้ง เป็นเบอร์แปลกที่ไม่โชว์ชื่อ ฉันสั่นไปทั้งตัวก่อนจะตัดสินใจกดรับ "ว่าไงคะ..." "คุณหนูพาย... พ่อของเธอฝากบอกมาว่า ให้เลิกยุ่งกับไอ้เด็กวิศวะคนนั้นซะ ก่อนที่เธอจะไม่ได้เห็นหน้าเขาอีกเลยตลอดกาล" เสียงแหบพร่าจากปลายสายทำให้ฉันปล่อยโทรศัพท์หลุดมือร่วงลงกับพื้น หน้าจอมือถือแตกกระจายและดับวูบลงไปทันที ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของกวิน... ไม่ใช่เหนือ แต่เป็นชายชุดดำสามคนที่ฉันจำได้แม่นว่าคือคนเดียวกับที่ยืนอยู่ในภาพถ่ายใบนั้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเติบโตและความรักปนความวุ่นวายของยัยตัวโก๊ะกับนายวิศวะสายซึนคนนี้เสมอนะคะ!