ไปเที่ยวทะเลกันเถอะ

“นายเป็นอะไรไปทัพ? แค่เห็นข้อความในโทรศัพท์ฉันถึงกับต้องทำหน้าเหมือนเห็นผีขนาดนั้นเลยเหรอ?” ฉันโพล่งถามออกไปทันทีที่รถตู้คณะจอดสนิทหน้าหาด บรรยากาศเงียบกริบระหว่างเราตลอดการเดินทางสามชั่วโมงนั้นมันชวนให้อึดอัดจนหายใจไม่ออก ทัพที่เพิ่งก้าวลงจากรถไม่แม้แต่จะหันมามอง เขาทำเพียงแค่คว้ากระเป๋าเป้ใบใหญ่พาดไหล่ แล้วก้าวเดินยาวๆ ไปทางที่พักโดยไม่พูดจาสักคำ ท่วงท่าที่ดูเย็นชาดั่งน้ำแข็งนั่นมันทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบ ความร่าเริงที่เตรียมมาเพื่อทริปทะเลมลายหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงความสับสนที่กัดกินใจ “น้ำหวาน! ทางนี้! พี่วินโบกมือเรียกเราอยู่ตรงนู้นน่ะ” มินนี่สะกิดแขนฉันยิกๆ พลางบุ้ยปากไปทางกลุ่มเพื่อนสถาปัตย์ที่มาจอยทริปด้วยกัน พี่วินในชุดเสื้อฮาวายสีสดใสกำลังยิ้มกว้างโบกมือมาทางเรา แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่มองไม่เห็นจุดหมาย “ไปกันเถอะมินนี่” ฉันตอบเสียงแผ่ว พยายามปั้นยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด ตลอดทั้งวัน ฉันพยายามไม่สนใจแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำหน้าไปไกล ทัพทำหน้าที่ประธานรุ่นที่คอยคุมกิจกรรมด้วยความสุขุม เขายังคงเป็นพ่อไมโครเวฟที่เทกแคร์ทุกคน แต่ยกเว้นฉัน... ทุกครั้งที่สายตาเราบังเอิญประสานกัน เขาจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีไปคุยกับคนอื่นทันที เหมือนกับว่าฉันกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เขาไม่ปรารถนาจะรู้จัก “หวานดูเหนื่อยๆ นะ กินน้ำมะพร้าวหน่อยไหม?” พี่วินเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำมะพร้าวเย็นๆ ในมือ เขาเป็นคนละเอียดอ่อนและมักจะรู้ใจฉันเสมอในเวลาที่ฉันต้องการใครสักคน “ขอบคุณค่ะพี่วิน หวานเกรงใจจัง” ฉันรับมาถือไว้ มือหนาของรุ่นพี่วางลงบนกลุ่มผมของฉันเบาๆ อย่างเอ็นดูในจังหวะเดียวกับที่สายตาของฉันเหลือบไปเห็นทัพที่ยืนถือแก้วน้ำแข็งอยู่ไม่ไกล มือของเขากำแก้วพลาสติกแน่นจนมันส่งเสียงดังกรอบแกรบ ก่อนที่เขาจะปาทิ้งลงถังขยะด้วยท่าทีหงุดหงิดแล้วเดินหายเข้าไปในโซนที่พัก ตกเย็น กิจกรรมรอบกองไฟริมหาดเริ่มต้นขึ้น เสียงดนตรีอะคูสติกเบาๆ เคล้าเสียงคลื่น ลมทะเลพัดพาความเหงามาให้หัวใจที่ยังคงตั้งคำถามกับความเงียบของทัพ ฉันตัดสินใจเดินเลี่ยงออกมาจากวงล้อมเพื่อหามุมสงบนั่งพักที่โขดหินท้ายหาด “มานั่งทำอะไรคนเดียวตรงนี้” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง หัวใจของฉันเต้นรัวเหมือนกลองชุด ทัพยืนกอดอกพิงต้นมะพร้าว แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าคมสันที่ดูเคร่งขรึมกว่าปกติ “แล้วนายล่ะ ตามมาทำไม?” ฉันย้อนถาม แม้ในใจจะแอบดีใจจนเก็บอาการแทบไม่อยู่ ทัพถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นไอทะเลจากตัวเขาทำเอาฉันทำตัวไม่ถูก “ฉันแค่จะมาบอกว่า... พรุ่งนี้ไม่ต้องไปไหนกับไอ้วินมันสองต่อสองล่ะ” “ทำไมล่ะ? พี่วินเขาเป็นคนดีนะ แล้วเขาก็ชวนฉันไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วย” ฉันแกล้งพูดประชดเพื่อลองใจ คนข้างๆ หันขวับมามอง สายตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นในความมืด “ดีงั้นเหรอ? หึ... หวาน เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับผู้ชายพวกนั้น” ทัพขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจนฉันสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา มือใหญ่ของเขาเอื้อมมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น “เธอเห็นข้อความในโทรศัพท์นั่นไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น?” ฉันชะงัก นี่เขาหมายถึงข้อความที่ฉันอ่านก่อนหน้านี้งั้นเหรอ? ข้อความจากรุ่นพี่ปีสี่ที่เตือนเรื่องการพนันของกลุ่มสถาปัตย์ที่พยายามจะเอาชนะทัพโดยใช้ตัวฉันเป็นเครื่องมือเดิมพัน... หรือว่ามันมีอะไรที่ลึกกว่านั้น? “ทัพ... นายพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ” ฉันพยายามสะบัดมือออก แต่เขากลับดึงฉันเข้าไปหาตัวจนแผ่นหลังของฉันแนบชิดกับอกแกร่งของเขา หัวใจของฉันสั่นไหวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ทัพจ้องมองเข้ามาในดวงตาของฉันลึกซึ้ง ความซึนเดเระที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่เขากักเก็บไว้มานาน “ถ้าเธอไม่เข้าใจ... งั้นฉันจะทำให้เธอเห็นชัดๆ ว่าคนที่มีสิทธิ์จะพาเธอไปดูพระอาทิตย์ขึ้น มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น” เขาก้มลงมาจนปลายจมูกเราแทบจะแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนใบหน้าของฉัน ความเงียบงันรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แต่ก่อนที่สัมผัสถวิลหาจะเกิดขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินมืดมิดด้านหลัง “ทัพ! แกอยู่นี่เอง... มีคนปล่อยคลิปที่แกมีเรื่องในผับเมื่อเดือนก่อนลงเพจมหาลัยแล้วนะ เวรแล้วทัพ... คราวนี้แกโดนพักการเรียนแน่!” ร่างของเพื่อนสนิททัพวิ่งหน้าตื่นเข้ามาขัดจังหวะ ทัพผละออกจากฉันทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทดั่งหินผา แต่ในแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ที่รุนแรงกว่าเดิม ทัพก้มลงมองโทรศัพท์ที่เพื่อนยื่นให้ สีหน้าของเขากลับมาเย็นชาเฉียบขาดอีกครั้ง เขาหันมามองฉันเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งคว้างอยู่บนหาดทราย ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดสาดราวกับจะเยาะเย้ยความสัมพันธ์ที่กำลังจะพังทลายลงในพริบตา นี่คือตอนที่ 20 ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและหัวใจที่เต้นรัว หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังคงเคียงข้างน้ำหวานและเป็นกำลังใจให้ทัพผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอมาค่ะ!