หลงทางที่ชายหาด

“จะเดินไปไหนอีกล่ะคะ ถ้าจะทิ้งกันไว้ที่นี่จริงๆ ก็บอกมาตรงๆ อย่าใช้วิธีเงียบใส่แบบนี้ มันน่ารำคาญ!” ฉันตะโกนไล่หลังแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินดุ่มๆ ห่างออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ทรายเม็ดละเอียดที่แทรกซึมเข้าไปในรองเท้าผ้าใบมันช่างน่าหงุดหงิดไม่เท่าความรู้สึกอึดอัดที่เกาะกินใจอยู่ตอนนี้ ทัพไม่หันกลับมา เขายังคงก้าวเท้าฉับๆ ราวกับจะหนีจากความวุ่นวายใจของตัวเอง แต่ทว่า... จังหวะที่เขาพยายามเร่งฝีเท้า ความผิดพลาดจากการไม่ดูทางก็เกิดขึ้น ร่างสูงใหญ่ของเดือนวิศวะสะดุดเข้ากับโขดหินริมหาดที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาในช่วงน้ำลด ก่อนจะเสียหลักเซถลาลงไปในแอ่งน้ำขังระหว่างซอกหิน เสียง ‘ตู้ม’ ดังขึ้นพร้อมกับความเงียบงันที่ตามมาทันที “ทัพ!” ฉันลืมความโกรธเคืองไปชั่วขณะ รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปหา เมื่อเห็นเขานั่งกองอยู่กับพื้นทรายที่เปียกชื้น แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและน้ำทะเล สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดขณะพยายามยันกายลุกขึ้น แต่ดูเหมือนข้อเท้าจะพลิกจนลงน้ำหนักไม่ได้ “ไม่ต้องมาแตะ...” เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชาเช่นเคย แม้ในยามที่เจ้าตัวกำลังตกอยู่ในสภาวะลำบาก “เลิกปากแข็งสักทีได้ไหมคะ!” ฉันตวาดกลับอย่างเหลืออด ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขาโดยไม่สนว่ากระโปรงนักศึกษาจะเปียกชื้นแค่ไหน “เห็นไหมว่าเจ็บขนาดไหน ยังจะมาวางฟอร์มเย็นชาใส่กันอีก ถ้าวันนี้เราไม่ได้กลับไปพร้อมกัน ฉันไม่ยอมให้คุณมาตายอยู่ที่นี่คนเดียวหรอกนะ!” ทัพนิ่งไป สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองใบหน้าฉันนิ่งนาน ราวกับกำลังพยายามค้นหาอะไรบางอย่างในดวงตาที่กำลังคลอไปด้วยหยาดน้ำตาของฉัน ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมจำนน “...ที่นี่มันไม่มีสัญญาณมือถือ” เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบตัว “ตอนที่ฉันเดินออกมา ฉันไม่ทันสังเกตเลยว่าเราเดินห่างออกมาจากกลุ่มจนถึงเขตที่ไม่มีคนแล้ว น้ำกำลังจะขึ้น... เราต้องหาที่พักที่สูงกว่านี้ก่อนที่ทางเดินชายหาดตรงนี้จะจมหายไป” ใจฉันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความโกรธหายไปเป็นปลิดทิ้งเหลือเพียงความกลัวที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา เราถูกตัดขาดจากโลกภายนอกท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมผืนฟ้า เราพยุงกันเดินอย่างยากลำบาก ทัพทิ้งน้ำหนักลงบนไหล่ของฉันเป็นระยะ แม้จะปากร้ายแต่เขาก็ยังคงพยายามรักษาจังหวะไม่ให้ฉันต้องล้มลงไปพร้อมกับเขา เราพบถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำขึ้นถึง ภายในมีเพียงความชื้นและเสียงคลื่นที่กระทบโขดหินดังสนั่น ทัพทรุดตัวลงนั่งพิงผนังถ้ำ ลมหายใจเขาหอบถี่จากการฝืนความเจ็บปวด “ขอโทษนะ” เขาพึมพำเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง “ที่ลากเธอมาซวยด้วย” “ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ” ฉันนั่งลงข้างๆ เขา ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดทำให้ฉันได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขา ผสมกับกลิ่นไอเค็มของทะเล “ฉันแค่อยากรู้ว่า... ข้อความในโทรศัพท์นั่นมันคืออะไร ทำไมคุณถึงเปลี่ยนไปขนาดนั้น” ทัพเงียบไปนานจนฉันนึกว่าเขาจะปฏิเสธที่จะตอบ แต่แล้วเขาก็หันมาสบตาฉัน ดวงตาที่มักจะเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและอ่อนล้า “วิน... เขาไม่ได้เข้ามาจีบเธอเล่นๆ หรอกนะน้ำหวาน เขาเป็นคนประเภทที่ได้ทุกอย่างที่อยากได้ และเขากำลังเล่นเกมที่ทำให้ฉันกับเธอแตกคอกัน” เขาหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “ฉันแค่... ไม่อยากให้เธอเป็นหมากในเกมของเขา แต่ฉันกลับแสดงออกไม่เป็น ฉันมันห่วย... ที่ทำได้แค่ผลักไสเธอออกไป” หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก คำสารภาพที่เหมือนการยอมจำนนทำให้กำแพงในใจของฉันพังทลายลง ทัพที่ฉันรู้จัก... ทัพที่ปากร้ายแต่กลับใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เสมอ คนคนนี้กำลังอ่อนแอต่อหน้าฉันเพียงคนเดียว “คุณไม่ได้ห่วยหรอกค่ะ...” ฉันขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนไหล่เราชิดกัน “คุณแค่... ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองไม่เก่งก็เท่านั้นเอง” เขามองฉันด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้น มือหนาที่เย็นเฉียบเอื้อมมาแตะที่ข้างแก้มของฉันอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากปลายนิ้วทำให้ฉันนิ่งงัน ลมหายใจของเราใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น ทัพค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้ามาหา ราวกับถูกดึงดูดเข้าสู่แรงโน้มถ่วงที่ต้านทานไม่ได้ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของเราเกือบจะแตะกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดเข้ามาในถ้ำก็ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลง “อยู่นี่เอง! ไอ้ทัพ! ยัยหวาน! พวกแกสองคนทำอะไรกัน!” เสียงของวินดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างของเขาปรากฏตัวอยู่หน้าถ้ำ ในมือถือโทรศัพท์ที่กำลังเปิดหน้าจอค้างไว้ และภาพในหน้าจอนั้น... คือภาพแอบถ่ายตอนที่เรากำลังจูบกันในมุมมืดที่บาร์คืนก่อนหน้า ซึ่งวินกำลังถือมันอยู่ด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะยังสนุกและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนของน้ำหวานและทัพนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาถึงตอนนี้นะคะ!