ศัตรูที่จนตรอก

"แกคิดว่าความตายจะจบปัญหาเรื่องหุ้นปั่นของแกได้จริงๆ หรือศรุต?" เสียงของผมดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้า เสียงจิบวิสกี้ในแก้วคริสตัลของชายตรงหน้าสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะวางแก้วลงบนโต๊ะไม้โอ๊กด้วยความแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ศรุตมองผมด้วยสายตาที่เคียดแค้นจนแทบจะกลายเป็นเปลวเพลิง หากสายตาฆ่าคนได้ ผมคงกลายเป็นศพไปตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว "ธันวา... แกมันก็แค่ไอ้คนขี้แพ้ที่ฟลุ๊คกลับมาเกิดใหม่" ศรุตเค้นเสียงผ่านไรฟัน "อย่าทำเป็นสั่งสอนฉัน ทั้งที่แกก็แค่คนขายวิญญาณให้กราฟตัวเลขไม่ต่างกัน" ผมยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่มองเห็น 'บทสรุป' ของเกมนี้ตั้งแต่วันที่กระดานยังไม่เปิด "ผมไม่ได้ขายวิญญาณ ผมแค่รู้จักจังหวะที่โลกหมุนไปต่างหาก แต่แก... แกกำลังเล่นกับความตายด้วยการขายหุ้นที่ไม่มีมูลค่ารองรับ ในขณะที่กฎหมายกำลังหายใจรดต้นคอแกอยู่" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ลินินที่ยืนอยู่ข้างหลังผมก้าวออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาของเธอคมกริบราวกับใบมีด เธอถือแท็บเล็ตในมือแน่น "ศรุต ข้อมูลการโอนเงินเข้าบัญชีนอมินีในเคย์แมนทั้งหมดถูกส่งไปที่สำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์แล้ว หากแกยังดื้อดึงที่จะดันราคานี้ต่อไป ไม่ใช่แค่บริษัทแกที่พัง แต่แกจะต้องติดคุกจนตายในนั้น" ศรุตหัวเราะร่า เสียงหัวเราะที่ฟังดูผิดเพี้ยนและวิกลจริต เขากดปุ่มใต้โต๊ะเพียงครั้งเดียว ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทถูกผลักออกโดยชายชุดดำสองคนที่มีรอยสักรูปงูที่ต้นคอ พวกมันไม่ใช่บอดี้การ์ดธรรมดา แต่เป็นมืออาชีพที่ผ่านการฝึกฝนมาเพื่อจัดการกับสิ่งกีดขวางที่น่ารำคาญ "ถ้าไม่มีคนรู้เรื่องนี้... ทุกอย่างก็จะจบลงอย่างสวยงามใช่ไหม?" ศรุตลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ธันวา แกฉลาดเกินไป จนฉันปล่อยแกไว้ไม่ได้" ทันทีที่สิ้นคำสั่ง ชายชุดดำสองคนพุ่งเข้ามาประชิดตัวผมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ผมไม่หลบ ไม่ถอย ผมยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่เธอก็ไม่ได้กรีดร้อง เธอรู้ดีว่าผมเตรียมการมาดีแค่ไหน หมัดหนักๆ พุ่งตรงมาที่ใบหน้าผม ผมเอี้ยวตัวหลบเพียงเล็กน้อยก่อนจะคว้าข้อมือของมันแล้วหักศอกตามสัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีในชาติก่อน ผมอาศัยแรงเหวี่ยงจากร่างของชายคนนั้นฟาดเข้ากับคู่หูอีกคนที่กำลังควักปืนพกออกมา เสียงดัง 'ปัง!' สนั่นไปทั่วห้อง แต่กระสุนกลับเฉี่ยวหัวไหล่ผมไปเพียงไม่กี่นิ้ว ผมไม่ได้แค่สู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่ผมสู้เพื่อเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของศรุต ผมคว้าที่รัดเนคไทของมันแล้วกระชากอย่างแรงจนมันล้มลงไปกองกับพื้น ลินินใช้จังหวะนี้กดบันทึกภาพจากกล้องแอบแฝงที่ติดตั้งไว้ทั่วห้องเข้าสู่ระบบคลาวด์โดยตรง "แกแพ้แล้ว ศรุต" ผมขยับปกเสื้อที่ยับยู่ยี่เล็กน้อย มองดูศรุตที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความจนตรอก "แกจ้างคนมาฆ่ากลางเมืองหลวง ในยุคที่กล้องวงจรปิดมีอยู่ทุกตารางนิ้ว แกคิดว่าแกจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน?" ศรุตลุกขึ้นยืนโซเซ ดวงตาของเขาฉายแววสิ้นหวัง เขามองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วหยิบรีโมทอีกตัวหนึ่งขึ้นมา "ถ้าฉันไม่ได้ครอบครองบัลลังก์นี้... ก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้ไป!" นิ้วของเขากำลังจะกดปุ่มสีแดงบนรีโมท ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน เสียงพังประตูไม้โอ๊กดังสนั่นหวั่นไหว คนที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นชายร่างยักษ์ในชุดสูทสีเข้มที่ดูคุ้นตา... เขาคือเจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดในตลาดมืดที่ศรุตเคยกู้เงินมาปั่นหุ้น ชายคนนั้นเดินผ่านตัวผมไป หยุดลงตรงหน้าศรุต แล้วตบหน้าเขาจนล้มคว่ำ "นายเพิ่งจะทำให้ฉันเสียเงินไปหลายพันล้านจากการกระทำโง่ๆ ของนายในวันนี้" เขามองมาที่ผม พยักหน้าครั้งหนึ่งก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง "จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือแม้แต่ลมหายใจ" ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะจบลงด้วยความตายของศรุตด้วยน้ำมือของเจ้าหนี้ ผมกลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของศรุตที่ยังเปิดทิ้งไว้ กราฟราคาหุ้นบริษัทของเขาไม่ได้กำลังดิ่งลง แต่มันกำลังพุ่งขึ้นอย่างผิดปกติด้วยปริมาณการซื้อขายที่มหาศาลเกินกว่าที่คนคนหนึ่งจะทำได้ ผมรีบคว้าข้อมือลินินแล้วดึงเธอออกมาจากห้องนั้นทันที "ลินิน! ออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!" เราวิ่งออกมาถึงโถงทางเดินก่อนที่เสียงระเบิดกัมปนาทจะดังสนั่นหวั่นไหวจากห้องทำงานชั้นบนสุด เศษกระจกและควันไฟพุ่งออกมาตามทางเดิน แรงอัดของมันทำให้ผมต้องกอดลินินไว้แน่นเพื่อปกป้องจากแรงกระแทก เมื่อควันจางลง สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่แค่ซากปรักหักพัง แต่เป็นตัวเลขบนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ผมเปิดทิ้งไว้... เงินในพอร์ตของผมหายไปสามหมื่นล้านบาทในพริบตาเดียว! ศรุตไม่ได้แค่พยายามฆ่าผม แต่มันใช้ชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันเพื่อวางระบบ 'บอมบ์หุ้น' ที่จะดึงทุกคนที่เกี่ยวข้องลงเหวไปพร้อมกับมัน และคนที่อยู่เบื้องหลังการดันราคาหุ้นในวินาทีสุดท้ายนี้... คือคนที่ผมไม่เคยคิดว่าจะทรยศผมได้ลงคอ ลินินมองหน้าผมด้วยแววตาที่สั่นคลอน "ธันวา... บัญชีที่ซื้อหุ้นกวาดพอร์ตเราจนเกลี้ยง... มันเป็นบัญชีส่วนตัวของพ่อคุณ" หัวใจของผมกระตุกวูบ ทุกอย่างที่วางแผนมา... ทุกชัยชนะที่เคยคิดว่าถือครองไว้ในกำมือ กลายเป็นกับดักที่คนใกล้ตัวที่สุดเตรียมไว้ให้ผมตั้งแต่วันที่ผมย้อนกลับมา ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมลุ้นไปกับเกมธุรกิจที่เดิมพันด้วยชีวิตในตอนนี้นะครับ