โกยกำไรในช่วงหายนะ

"คุณคิดว่าผมควรจะกลัวงั้นหรือครับ?" ผมถามออกไปในความเงียบสงัด เสียงของผมราบเรียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ชายแปลกหน้าในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบตรงหน้าขยับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย แววตาของเขาไม่มีความโกรธ ไม่มีขุ่นมัว มีเพียงความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ เขาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเบาๆ แต่เสียงที่กระทบพื้นโต๊ะกลับดังก้องในโสตประสาทของผมเหมือนเสียงปืนลั่น "ความกลัวเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ที่ด้อยค่าครับ คุณธันวา แต่ถ้าคุณเลือกจะเล่นเกมกับ 'พวกเรา' สิ่งที่ต้องพกมาไม่ใช่ความกล้า... แต่เป็นศพที่เตรียมไว้ให้ดี" ชายคนนั้นหมุนตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ผมยืนจมอยู่กับความนิ่งงันที่น่าสะพรึงกลัว ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่คำขู่ธรรมดา แต่เป็นสัญญาณเตือนว่า 'ปลาตัวใหญ่' ในมหาสมุทรการเงินระดับโลกกำลังขยับตัว และผม—ธันวา—กำลังตกเป็นเป้าหมายที่พวกมันต้องการกำจัดทิ้งก่อนที่ผมจะเติบโตไปไกลกว่านี้ ผมเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองดูแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครที่กำลังสั่นคลอนจากวิกฤตเศรษฐกิจที่ผมรู้อยู่เต็มอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ตลาดหุ้นกำลังจะกลายเป็นสุสานของผู้ที่อ่อนแอ แต่สำหรับผม... นี่คือเหมืองทองคำที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ "ธันวาคะ... ไม่สิ ธันวา" ลินินเดินเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอช่วยดึงสติผมให้กลับมาสู่โลกของตัวเลข "หุ้นกลุ่มอสังหาฯ ร่วงลงไปอีก 15% ในสิบนาทีที่ผ่านมา กองทุนของศรุตกำลังเทขายทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด เขาพยายามจะช้อนซื้อหุ้นกลุ่มพลังงานด้วยเงินทุนที่เหลืออยู่ทั้งหมด แต่เขากำลังตัดสินใจพลาดมหันต์ครับ" ผมหันกลับมา สบตาคู่สวยของลินินที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวล "ศรุตมันไม่เคยเข้าใจคำว่า 'จังหวะที่แท้จริง' ครับลินิน เขามองเห็นแค่กำไรระยะสั้น แต่เขาไม่เคยเห็น 'กับดัก' ที่ซ่อนอยู่ใต้กราฟเส้นนั้น" ผมกดคีย์บอร์ดรัวเร็ว หน้าจอหลายสิบจอปรากฏกราฟสีแดงฉานที่ดิ่งพสุธา ผู้คนนับหมื่นกำลังขาดทุนย่อยยับ ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่วตลาด แต่ในวินาทีที่ทุกคนกำลังกดปุ่ม 'ขาย' ผมกลับกดปุ่ม 'ซื้อ' ด้วยคำสั่งมหาศาลที่ซ่อนอยู่หลังบริษัทนอมินี "เราจะทำอะไรคะ?" ลินินขมวดคิ้ว เมื่อเห็นยอดเงินมหาศาลถูกโอนถ่ายเข้าสู่บัญชีปลายทาง "เราจะไม่เล่นหุ้นที่คนอื่นเล่นกันครับ" ผมตอบพลางแค่นยิ้ม "เราจะกวาดซื้อที่ดินใจกลางเมืองที่พวกนักลงทุนหน้ามืดกำลังโดนฟอร์ซเซล (Forced Sell) จนต้องขายทิ้งในราคาเศษเหล็ก และเราจะเก็บหุ้นกลุ่มเทคโนโลยีที่โดนทุบจนราคาน่าหัวเราะ... ในโลกอนาคต หุ้นพวกนี้จะพุ่งทะยานจนคนพวกนี้ต้องกราบเท้าขอซื้อคืน" ตลอดทั้งคืนเราทำงานกันอย่างหนักหน่วง บรรยากาศในห้องทำงานอบอวลไปด้วยไอระเหยของกาแฟและเสียงพิมพ์ดีดที่ดังไม่หยุดหย่อน ผมเฝ้าดูศรุตดิ้นรนผ่านจอภาพ เขาดูแก่ลงและดูสิ้นหวังขึ้นทุกนาที การทรยศที่เขาทำกับผมในอดีตกำลังย้อนกลับมาหาเขาในรูปแบบของตัวเลขที่ติดลบดิ่งลึก เขาไม่มีทางรู้เลยว่าคนที่คอยทุบราคาหุ้นที่เขาถืออยู่เบื้องหลังไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นผมเอง ตีสี่... ช่วงเวลาที่ตลาดเงียบเชียบที่สุด แต่เป็นช่วงเวลาที่ผมทรงพลังที่สุด "ธันวาครับ" ลินินเอ่ยขึ้นเบาๆ ในขณะที่ผมกำลังตรวจสอบรายการทรัพย์สินสุดท้าย "มีสัญญาณแปลกๆ จากบัญชีลับที่ได้รับโอนมาจากต่างประเทศ ยอดเงินมหาศาลระดับหมื่นล้านถูกโอนเข้าสู่พอร์ตของศรุตในวินาทีสุดท้ายก่อนปิดตลาด... ใครบางคนกำลังอุ้มเขาไว้" หัวใจของผมกระตุกวูบ ผมรีบคว้าหน้าจอมาดู ร่องรอยของกระแสเงินนี้ไม่ใช่ของธนาคารพาณิชย์ทั่วไป แต่มันคือเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงไปถึงบริษัทข้ามชาติที่เพิ่งส่งคนมาขู่ผมเมื่อตอนหัวค่ำ ศรุตไม่ได้กำลังสู้กับผมด้วยลำพัง แต่มันกำลังขายวิญญาณให้ปีศาจที่ใหญ่กว่าเพื่อเอาตัวรอด ผมทุบโต๊ะเบาๆ ความโกรธแค้นในอดีตพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง แต่ผมกดมันไว้ด้วยสติ ผมต้องใจเย็น ผมต้องเหนือกว่า "ลินินครับ เตรียมแผน B ทันที ถ้าศรุตมีแบ็กใหญ่หนุนหลัง เราจะไม่ได้สู้กับแค่ไอ้ขี้แพ้นั่นอีกต่อไปแล้ว เรากำลังสู้กับระบบ" ในขณะที่ผมกำลังจะกดคำสั่งสุดท้ายเพื่อเผด็จศึกพอร์ตของศรุต เสียงแจ้งเตือนอีเมลประหลาดก็ดังขึ้นบนหน้าจอหลัก มันไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีหัวข้ออีเมล มีเพียงข้อความสั้นๆ ที่ทำให้ผมต้องชะงักมือที่กำลังสั่นเทา *‘ยินดีด้วยที่กวาดซื้อทรัพย์สินได้เยอะขนาดนี้ ธันวา... แต่อย่าลืมว่าคนตายไม่มีสิทธิ์ใช้เงิน หันหลังกลับไปมองที่ประตูห้องเสียสิครับ’* ผมค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับไปอย่างช้าๆ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อพบว่าประตูห้องที่ควรจะล็อคสนิท กลับเปิดแง้มออกเพียงเล็กน้อย พร้อมกับปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่โผล่พ้นรอยแยกออกมาเพียงเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมไปพร้อมกันนะครับ ทุกวินาทีในตลาดหุ้นคือเดิมพันด้วยชีวิตครับ เซียนหุ้นย้อนเวลา