เขตหวงห้ามของสถาปนิกจอมเฮี้ยบ

"ถ้าคุณยังก้าวเท้าเข้ามาในเขตตารางเหล็กสีแดงเส้นนั้นอีกแม้แต่ก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจก่อวินาศกรรมโปรเจกต์ของผม... และเราคงต้องเคลียร์กันยาวถึงเรื่องค่าปรับความเสียหายระดับเจ็ดหลักนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบที่ทรงพลังจนเกือบกลายเป็นคำประกาศิตดังขึ้น ท่ามกลางเสียงบดขยี้ของปูนซีเมนต์และเสียงเครื่องมือก่อสร้างระงมรอบด้าน ภาคินในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้ดูแลสุขภาพดี ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นตานิรภัยจ้องเขม็งมาที่หญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสยาวผ้าลินินสีเอิร์ธโทนที่กำลังถือสมุดบันทึกเล่มเล็กเดินดุ่มๆ เข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวกฎระเบียบความปลอดภัย พิมลดาหยุดชะงักฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน เธอไม่ได้ถอยหนีตามคำขู่ แต่กลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทายระคนหมั่นไส้ผู้ชายจอมเฮี้ยบตรงหน้าจนมิดชิด "โอ้โห สถาปนิกภาคินคะ... เอ่อ, ครับ!" พิมลดาเกือบเผลอหลุดคำลงท้ายตามความคุ้นชิน ก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้กวนประสาทขึ้นไปอีกหลายเท่า "นี่โปรเจกต์คาเฟ่กึ่งอาร์ตแกลเลอรี หรือคุกความมั่นคงสูงสุดกันแน่คะเนี่ย? ฉันแค่อยاتจะเดินมาดูโครงสร้างคานรับน้ำหนักตรงหัวมุมตรงนั้น เพื่อเอาไปเทียบกับคอนเซปต์โซนเสิร์ฟเบเกอรี่ที่ฉันต้องดูแลร่วมด้วยแท้ๆ ทำเป็นหวงพื้นที่ยิ่งกว่าไข่ในหินไปได้" "พื้นที่ตรงนั้นคือ 'เขตหวงห้าม' ที่ผ่านการคำนวณสัดส่วนทางวิศวกรรมอย่างละเอียดถี่ถ้วนนะครับ คุณพิมลดา" ภาคินก้าวเท้าเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างกดดัน กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นไม้จันทน์หอมผสมกลิ่นอายฝุ่นปูนบางเบายิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเข้มข้นขึ้น "มันไม่ใช่โซนสำหรับอินฟลูเอนเซอร์สายกินที่จะเดินดุ่มๆ เข้ามาใช้สัญชาตญาณมั่วๆ ในการประเมินงานโครงสร้าง ถ้าคานเหล็กตรงนั้นรับน้ำหนักผิดเพี้ยนไปแม้แต่มิลลิเมตรเดียว งานออกแบบทั้งหมดที่ผมทุ่มเทมาหลายเดือนก็จะพังทลายลงในพริบตา" "สัญชาตญาณมั่วๆ งั้นเหรอคะ?" พิมลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองโครงสร้างเหล็กกล้าสีดำสนิทที่ดัดโค้งรับกันอย่างประณีตตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมาสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "คุณมองว่าสิ่งที่เราทำมันเป็นแค่เรื่องฉาบฉวยสินะคะ ถึงได้ดูถูกวิสัยทัศน์ของฉันขนาดนี้... ถ้าคุณยืนกรานจะใช้ตรรกะวิศวกรแข็งกระด้างแบบนี้ไปจนจบโปรเจกต์ บอกได้เลยว่าต่อให้ร้านคุณจะดีไซน์สวยล้ำแค่ไหน ลูกค้าก็คงเดินเข้ามาถ่ายรูปแค่ครั้งเดียวแล้วก็จากไป เพราะมันไม่มี 'จิตวิญญาณ' ของความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย!" คำพูดที่แทงใจดำนั้นทำให้ภาคินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจที่ถูกคนนอกวิชาชีพมาวิจารณ์ผลงานชิ้นเอกที่เขาภาคภูมิใจ ทว่า ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากตอกกลับด้วยคมมีดทางวาจา เต้ ผู้จัดการส่วนตัวของหญิงสาวก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมกับยกมือห้ามทัพด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ "อุ๊ยๆๆ ใจเย็นก่อนครับคุณคิน คุณพิม! แหม บรรยากาศในไซต์งานร้อนอยู่แล้ว นี่ยังจะมาปล่อยรังสีอำมหิตใส่กันอีก ผมเกรงว่าเหล็กเส้นในตึกนี้จะละลายกลายเป็นจุลซะก่อนนะครับเนี่ย" เเต้หัวเราะแห้งๆ พลางดึงแขนพิมลดาให้ถอยหลังไปสองก้าว "พอดีผมไปสืบ... เอ๊ย ไปประสานงานกับทีมงานข้างนอกมาครับคุณคิน เห็นว่าทางคุณพิมเขามีไอเดียเรื่องการจัดแสงธรรมชาติส่องกระทบกับโซนเสิร์ฟอาหารเช้า ที่อาจจะช่วยลดทอนความแข็งกระด้างของโครงสร้างที่คุณคินหวงนักหวงหนานี่ได้นะ เผื่อจะสนใจรับฟังไว้สักหน่อย?" ภาคินปรายตามองเต้แวบหนึ่ง ก่อนจะย้ายสายตากลับมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเนียนใสของพิมลดาที่กำลังเชิดหน้าอย่างถือดี เธอไม่ได้เอ่ยขอร้องเขาแม้แต่คำเดียว แต่แววตาคู่นั้นกลับทอประกายความมั่นใจบางอย่างที่น่าประหลาดใจ "ไหนลองว่ามาสิครับ... วิสัยทัศน์ 'สายกิน' ของคุณ จะมีปัญญาแก้ปัญหาโครงสร้างที่ผมออกแบบไว้อย่างสมบูรณ์แบบได้ยังไง" ภาคินกอดอกถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อย พิมลดาถอนหายใจเบาๆ ปัดฝุ่นจางๆ ที่เกาะตามชายแขนเสื้อออก ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้แนวเส้นสีแดงอีกครั้ง โดยทิ้งระยะห่างเพียงแค่คืบเดียวจนภาคินต้องเป็นฝ่ายถอยหลังหลบรัศมีการคุกคามทางสายตาโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณเปิดช่องแสงสกายไลท์ตรงเหนือคานเหล็กตัวนั้นให้เอียงทำมุมสี่สิบห้าองศา แทนที่จะทำหลังคาทึบตันแบบที่แปลนของคุณกำหนดไว้..." นิ้วเรียวชี้ขึ้นไปยังเพดานโครงสร้างที่ยังเปิดโล่ง "แสงแดดช่วงสายจะตกกระทบลงมาพอดีกับเคาน์เตอร์หินอ่อนที่ฉันเสนอไป มันจะไม่เพียงแค่ช่วยขับเน้นสีสันของวัตถุดิบอาหารในจานให้ดูน่ากินขึ้นเป็นกอง แต่มันยังช่วยหักเหเงาของโครงสร้างเหล็กพวกนี้ให้ดูโปร่งเบาขึ้นโดยที่คุณไม่ต้องไปขยับคานรับน้ำหนักสักมิลลิเมตรเดียวด้วยซ้ำ!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบข้างชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านโครงเหล็กและเสียงคนงานไกลๆ ภาคินนิ่งงันไป เขานิ่งเงียบราวกับกำลังประมวลผลคำพูดของหญิงสาวในหัว สมองส่วนที่เป็นสถาปนิกของเขาทำงานอย่างรวดเร็วในการจำลองภาพแสงและเงาตามที่เธออธิบาย... และสิ่งที่น่าหงุดหงิดใจที่สุดสำหรับเขาก็คือ 'มันใช้ได้ผลจริง' และมันยังช่วยยกระดับงานดีไซน์ของเขาให้สมบูรณ์แบบขึ้นไปอีกขั้นอย่างที่เขาคาดไม่ถึง ในจังหวะที่ภาคินกำลังจะอ้าปากเอ่ยปากยอมรับเงื่อนไขและข้อเสนอของเธอ เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นปูนก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "คุณคินคะ! แย่แล้วค่ะ แบบแปลนโซน VIP ที่เราส่งให้ทางฝ่ายกฎหมายตรวจทานเมื่อเช้า มีปัญหาด่วนเรื่องการขออนุญาตพื้นที่ใช้สอย..." เสียงหวานคุ้นเคยของ ลินิน สถาปนิกสาวรุ่นพี่ร่วมสำนักงานดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวภาคินอย่างสนิทสนมเกินความจำเป็น มือเรียวของเธอเอื้อมไปแตะที่แขนเสื้อของชายหนุ่มโดยธรรมชาติเพื่อขอความช่วยเหลือ พิมลดาหรี่ตามองภาพตรงหน้า รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่เลือนหายไปแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่างในอกที่เธอไม่อยากยอมรับว่ามันคือความหงุดหงิด ภาคินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะ เขารีบขยับตัวหลบมือของลินินอย่างสุภาพ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นรอยยิ้มมุมปากที่เจือด้วยความเย้ยหยันนิดๆ ของพิมลดา "เรื่องนั้นเดี๋ยวผมเคลียร์เองครับคุณลินิน..." ภาคินเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะหันกลับมาสบตาพิมลดาที่กำลังหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีออกไปจากไซต์งานด้วยท่าทีเชิดหยิ่ง "เดี๋ยวก่อนครับ คุณพิมลดา" ภาคินเอ่ยเรียกเสียงเข้มจนเจ้าตัวต้องชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมาเลิกคิ้วใส่ "มีอะไรอีกคะ สถาปนิกจอมเฮี้ยบ หรือว่าจะมาบอกว่าไอเดียฉันมันไร้สาระเกินกว่าจะเอาไปใช้จริง?" พิมลดาลอยหน้าลอยตาถาม ภาคินก้าวเท้าเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างจงใจ ลดระยะห่างระหว่างกันจนลินินที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่เต้รีบยกมือขึ้นปิดปากทำหน้าลุ้นระทึกราวกับกำลังดูซีรีส์รอบรอบปฐมทัศน์ "พรุ่งนี้... เก้าโมงเช้าตรง" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนกระซิบผ่านข้างหูของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความท้าทายอันตราย "มาเจอผมที่ห้องประชุมใหญ่... เรามีสัญญาเรื่อง 'ข้อแลกเปลี่ยน' ที่ต้องเซ็นร่วมกันอย่างเป็นทางการ... ห้ามสายเด็ดขาดนะครับ" ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและเคมีชวนใจเต้นด้วยกันตอนนี้นะครับ