กาแฟหกกับบทสนทนาแรกที่ไม่น่าจดจำ

"ถ้าคุณเอาคานเหล็กตรงนี้ออกอีกแค่เซนติเมตรเดียว ตึกหลังนี้ได้กลายเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความโง่เขลาแน่นอนครับคุณอินฟลูเอนเซอร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบที่เจือแววเยาะหยันเล็กน้อยดังขึ้นเหนือศีรษะ ท่ามกลางฝุ่นผงปูนที่ยังลอยวนอยู่ในอากาศอับชื้นของอาคารพาณิชย์อายุเก่าแก่กว่าครึ่งศตวรรษ พิมลดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างสุดจะทน เธอสะบัดหน้าออกจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เพิ่งกดบันทึกวิดีโอสตอรี่เสร็จหมาดๆ หันไปเผชิญหน้ากับต้นตอของเสียงกวนประสาทที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือยอยู่ด้านหลัง ภาคิน ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสไตล์ผู้ชายทำงานหนัก กางเกงสแลคเข้ารูปเนี๊ยบกริบตัดกับบรรยากาศไซต์งานรีโนเวตที่เต็มไปด้วยเศษอิฐเศษปูนได้อย่างน่าประหลาด ใบหน้าคมคายสันจมูกโด่งเป็นสันคมรับกับริมฝีปากบางเฉียบที่มักจะเคลือบด้วยคำพูดเชือดเฉือนเสมอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังมองเธอด้วยสายตาประเมินค่า ราวกับเธอกำลังยืนเกะกะขวางทางเดินของเขาอยู่จริงๆ "นี่คุณภาคิน สถาปนิกผู้ทรงภูมิและไว้ตัวที่สุดในสามโลก" พิมลดาเอ่ยเสียงหวานหยดแต่แฝงเขี้ยวเล็บครบชุด เธอขยับเข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่เกรงกลัวส่วนสูงที่ต่างกันร่วมคืบ "รบกวนช่วยแหกตาดูแผนผังการรีโนเวตฉบับอัปเดตล่าสุดที่ฉันเพิ่งส่งให้คุณทางอีเมลเมื่อสิบนาทีที่แล้วด้วยนะคะ... อ้อ ขอโทษที ฉันลืมไปว่าคนหัวโบราณอย่างคุณคงไม่ค่อยถนัดเทคโนโลยีสักเท่าไหร่ ถึงได้ชอบมาเดินจู้จี้จุกจิกอยู่หน้างานแบบนี้" ภาคินไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มที่พิมลดาลงความเห็นว่าน่าหมั่นไส้ที่สุดในรอบปีปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้น "ผมไม่อ่านอีเมลจากคนที่ไม่แม้แต่จะแยกแยะระหว่าง 'เสาโครงสร้างรับน้ำหนัก' กับ 'ผนังตกแต่งภายใน' หรอกครับคุณพิมลดา" ภาคินก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนพิมลดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง สัมผัสจากตัวเขาลอยปะปนมากับกลิ่นอายสะอาดๆ ของน้ำหอมแบรนด์ดังที่ตัดกับกลิ่นฝุ่นปูนอย่างสิ้นเชิง "ถ้าคุณอยากจะเอาเวลาว่างจากการเดินถ่ายรูปอาหารจานหรูมาทำพังโครงการของผมล่ะก็ ผมแนะนำให้กลับไปนั่งไลฟ์สดรีวิวคาเฟ่สวยๆ เหมือนเดิมน่าจะเหมาะกว่า" คำพูดนั้นจี้ใจดำพิมลดาเข้าอย่างจัง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอมั่นใจในฐานะคอนเทนต์ครีเอเตอร์และนักรีวิวสาวผู้ทรงอิทธิพล ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้าดูถูกงานของเธอต่อหน้าต่อตาแบบนี้มาก่อน "ปากดีแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะค่ะคุณสถาปนิก!" พิมลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือเรียวบางที่ถือแก้วกาแฟเย็นคาปูชิโน่แก้วโปรดเผลอเหวี่ยงตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ฉับพลัน—โลกทั้งใบเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แก้วกาแฟพลาสติกทรงสูงหลุดจากมือเรียว ลอยโค้งกลางอากาศด้วยวิถีโค้งที่สมบูรณ์แบบ ก่อนจะทิ้งตัวลงกระทบเข้ากับอกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของภาคินอย่างจัง! *แพลละ!* ของเหลวสีน้ำตาลเข้มผสมฟองนมละมุนไหลซึมลงตามเนื้อผ้าแบรนด์อิตาลีราคาแพงระยับเป็นทางยาว องศาสีกาแฟตัดกับความขาวบริสุทธิ์ของเสื้อเชิ้ตได้อย่างอุบาทว์ลูกตาที่สุดในประวัติศาสตร์การก่อสร้าง พิมลดาเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง มือเรียวรีบยกขึ้นปิดปากตัวเองโดยอัตโนมัติ สมองขาวโพลนในชั่วพริบตา กลิ่นหอมหวานของกาแฟผสมกลิ่นคาเฟอีนลอยอบอวลขึ้นมาแทนที่กลิ่นฝุ่นปูน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้นทันที แม้แต่เสียงเคาะผนังของคนงานด้านนอกก็เหมือนจะเงียบตามไปด้วย ภาคินก้มลงมองเสื้อเชิ้ตตัวโปรดที่ตอนนี้กลายเป็นผลงานศิลปะแนวแอบสแตรกต์ฝีมืออินฟลูเอนเซอร์สาวปากกล้า ร่างสูงนิ่งค้างไปสามวินาทีเต็ม ก่อนที่กล้ามเนื้อกรามจะขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบที่เคยพกความเย่อหยิ่งทระนงค่อยๆ เงยขึ้นสบตาพิมลดาช้าๆ คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มเยาะหยันหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความดุดันและประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "คุณ..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ "คิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ครับ?" พิมลดาืนตัวแข็งทื่อ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ต่อmคความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น แต่ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาจะเริ่มสั่นน้อยๆ แล้วก็ตาม "ก็... ก็คุณมากวนประสาทฉันก่อนนี่คะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย มันอุบัติเหตุ!" เธอเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความผิดด้วยการโยนความซวยให้สถานการณ์ "อุบัติเหตุ?" ภาคินทวนคำ น้ำเสียงเย็นเยียบจนพิมลดาต้องขนลุกซู่ เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอจนพิมลดาต้องถอยหลังไปชนกับกองอิฐบล็อกด้านหลัง ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มใสที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความตกใจและโกรธขึง "ถ้าความซุ่มซ่ามของคุณมันทำให้งานผมเสียหาย หรือทำให้เสื้อตัวนี้พัง... คุณคิดเหรอครับว่าจะชดใช้ไหว?" ภาคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นรัวผิดจังหวะอย่างไม่รู้ตัว พิมลดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำมือเป็นหมัดเพื่อระงับความสั่นเทา ไม่ยอมหลบสายตาที่ร้อนแรงคู่นั้นเด็ดขาด แม้ระยะห่างระหว่างกันจะใกล้จนเกินความจำเป็นไปมากโขแล้วก็ตาม "ก็แค่เสื้อตัวเดียว ฉันจ่ายค่าซักรีดให้คุณเป็นร้อยเท่าก็ได้น่า!" เธอสวนกลับเสียงสั่นนิดๆ ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ แววตาไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาดุดันดังเดิม ร่างสูงกำลังจะเอաբาทาเปิดฉากสงครามประสาทต่อรอบที่สอง ทว่า— "พิม! อยู่ตรงนี้เองเหรอ ฉันเดินหาซะทั่วเลย... อ้าว เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมเสื้อพี่คินถึง..." เสียงตะโกนพร้อมร่างโปร่งของเต้ ผู้จัดการส่วนตัวจอมจุ้นที่โผล่พรวดเข้ามาจากประตูทางเข้า ทำลายบรรยากาศตึงเครียดและระยะห่างอันตรายระหว่างคนทั้งคู่ลงในเสี้ยววินาที พิมลดาผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ รีบผลักอกภาคินให้ออกห่างอย่างแรงจนสถาปนิกหนุ่มเซไปเล็กน้อย เธอหันไปถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับยังคงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่ก่อนที่พิมลดาจะได้อธิบายอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นอีกคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเต้ พร้อมกับน้ำเสียงนุ่มนวลคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศอึมครึม "คินคะ พอดีลินินเอาแบบแปลนส่วนห้องครัวมาให้ตรวจเพิ่ม— ตายจริง! นี่มันเกิดอุบัติอะไรขึ้นคะเนี่ย?" ลินิน สถาปนิกสาวรุ่นพี่ร่วมสำนักงานในชุดเดรสทำงานเข้ารูป ก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างกายภาคิน ดวงตาคู่สวยมองรอยเปื้อนบนเสื้อของชายหนุ่มสลับกับใบหน้าของพิมลดาด้วยแววตาตกใจปนประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด ภาคินปรายตามองลินินแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับมาจ้องมองพิมลดาที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่ข้างเต้ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังคำนวณแผนการบางอย่างในหัว มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่พิมลดาเห็นแล้วต้องรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก "ในเมื่อคุณทำเสื้อผมพังกลางไซต์งานแบบนี้..." ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เด็ดขาด ทอดสายตาตรงมาที่พิมลดาคนเดียว "คุณก็ต้องรับผิดชอบด้วยการมาเป็นคนคุมงานรีโนเวตโซนครัวนี้ด้วยตัวเอง... เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เช้า ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียวครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและเคมีชวนจิกหมอนในตอนนี้นะครับ