รีวิวแรกที่ทำให้หูชา

นิ้วเรียวยาวของพิมลดาเคาะลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนเป็นจังหวะกระชั้นชิด ท่ามกลางเสียงจอแจของคาเฟ่สไตล์มินิมอล แต่โสตประสาทของเธอกลับไม่ได้ยินเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ หรือเสียงเครื่องชงกาแฟเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่ดังก้องอยู่ในหัวเวลานี้ คือตัวเลขยอดวิวบนคลิปล่าสุดที่พุ่งทยานทะลุหลักแสนภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง คลิปความยาวสามนาทีเศษ ที่เธอใช้ชื่อว่า *"รีวิวสถานที่จริง: ตึกระฟ้าหรือเขาวงกต? ทำไมโครงการยักษ์ถึงดีเลย์จนน่ากุมหัว"* ในคลิปนั้น เธอยืนอยู่หน้าโครงการคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่ควรจะส่งมอบตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว แต่สภาพปัจจุบันกลับมีเพียงโครงสร้างปูนเปลือยและเหล็กเส้นขึ้นสนิม พร้อมกับน้ำเสียงวิจารณ์เผ็ดร้อนตามสไตล์นักชิมและนักรีวิวปากกล้า ที่จิกกัดไปถึง 'สถาปนิกผู้รับผิดชอบโครงการ' อย่างตรงไปตรงมา โดยเฉพาะประโยคเด็ดที่เธอตั้งใจทิ้งท้ายไว้ว่า— *"ถ้าออกแบบตึกได้ช้าเหมือนเต่าคลานแบบนี้ เกรงว่าคนซื้อคงได้ย้ายไปอยู่บ้านพักคนชรากันหมดก่อนจะได้เข้าอยู่ล่ะค่ะ"* "พิม... แกเล่นแรงไปหรือเปล่าวะ" เต้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ต สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลระคนตื่นตระหนก "นั่นมันบริษัท 'อาร์คิเทคเจอรัล ดีไซน์' ของคุณภาคินเชียวนะเว้ย คนนั้นเขาขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและฟ้องจริงไม่มีกระดาษทิชชูซับน้ำตาด้วย" "แรงตรงไหนเตต้าร" พิมลดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น "ฉันพูดความจริงทุกประการ ลูกบ้านเดือดร้อนกันเป็นร้อย ทำไมฉันจะต้องเกรงใจสถาปนิกหน้าตายที่เอาแต่หลบอยู่หลังโต๊ะทำงานหรูๆ ด้วยล่ะ ในเมื่อเขาทำงานล่าช้า ฉันก็มีสิทธิ์วิจารณ์ในฐานะผู้บริโภคและสื่ออิสระป่ะ" "แต่สายตาแกตอนพูดประโยคสุดท้ายมันไม่ได้แปลว่าวิจารณ์นะพิม..." เต้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "มันเหมือนคนส่วนตัวมากกว่า... แกไปแค้นอะไรเขาตั้งแต่ชาติปางไหนเนี่ย" พิมลดายังไม่ทันได้อ้าปากเถียง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะก็แผดเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่ทว่า... มีตัวเลขและรูปแบบที่เธอนึกสังหรณ์ใจประหลาด หญิงสาวขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะกดรับสายแล้วแนบไว้ข้างหูอย่างไม่ใส่ใจนัก "สวัสดีครับ... คุณพิมลดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก และราบเรียบจนน่าขนลุกดังลอดออกมาจากปลายสาย แม้จะไม่ได้ตะคอก แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวพิมลดาเย็นเฉียบลงถนัดตา ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอนิ่งงันไปสามวินาที สมองประมวลผลทันทีว่าเสียงนี้คือใคร... ภาคิน "อ๋อ... สถาปนิกคนเก่งโทรมาเร็วกว่าที่คิดไว้นะคะเนี่ย นึกว่าจะมัวแต่ตรวจแบบจนลืมดูโลกภายนอกเสียอีก" พิมลดาปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบและยียวนที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อกลบเกลื่อนความประหลาดใจที่ถูกอีกฝ่ายจับไต๋ได้รวดเร็วขนาดนี้ "ผมไม่ได้ลืมดูโลกภายนอกหรอกครับ... เพราะโลกภายนอกที่ว่า กำลังสร้างความเสียหายให้ชื่อเสียงที่ผมสะสมมาหลายปีผ่านคลิปความยาวสามนาทีของคุณพอดี" น้ำเสียงจากปลายสายไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว แต่มันเต็มไปด้วยความนิ่งสนิทที่กดดันคนฟังเสียยิ่งกว่าการตะโกนด่าทอ "ผมชื่นชมในความกล้าหาญของคุณนะที่กล้าวิจารณ์งานของผมออกสื่อสาธารณะโดยไม่ตรวจสอบข้อเท็จจริงทั้งหมดให้ดีเสียก่อน แต่ดูเหมือนว่าคุณคงจะลืมข้อตกลงและนัดหมายของเราเมื่อวานนี้สนิทเลยสินะครับ" หัวใจของพิมลเดากระตุกวาบ ภาพเหตุการณ์เมื่อวานที่ห้องประชุมใหญ่ผุดขึ้นมาในหัว—รอยยิ้มมุมปากของเขา แววตาดุดั่งเสือซุ่ม และประโยคคำสั่งที่ว่า *'เก้าโมงเช้าวันพรุ่งนี้... เรามีสัญญาเรื่องข้อแลกเปลี่ยนที่ต้องเซ็นร่วมกัน'* เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอโดยไม่รู้ตัว แต่ปากยังคงแข็งรั้น "สัญญาอะไรกันคะ ฉันจำไม่ได้สักนิด แล้วอีกอย่าง คลิปของฉันมันคือความจริงล้วนๆ ถ้าคุณมั่นใจว่างานตัวเองดีนัก ทำไมไม่ออกมาชี้แจงกับลูกบ้านตั้งแต่แรก ปล่อยให้เวลาล่วงเลยมาจนถึงมือฉันทำไมล่ะคะ" "ความจริงครึ่งเดียวต่างหากที่คุณเอาไปพูดเพื่อเรียกยอดวิว" ภาคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อยจนสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจที่เริ่มคุกกรุ่น "ถ้าคุณอยากรู้ 'ความจริงอีกครึ่งหนึ่ง' ที่เหลือ และอยากรู้ว่าทำไมโครงการนี้ถึงต้องขยับกำหนดการ... กรุณามาปรากฏตัวที่ห้องทำงานของผมภายในสิบห้านาทีนี้ซะ" "ห๊ะ? สิบห้านาที? คุณบ้าไปแล้วหรือไง ฉันอยู่คาเฟ่นะคะ ไม่ได้อยู่ใต้ตึกคุณ!" "สิบสี่นาทีแล้วครับ... และถ้าคุณไม่มา ผมจะถือว่าคุณยอมรับผิดทุกข้อกล่าวหา และผมจะใช้สิทธิ์ทางกฎหมายจัดการกับอินฟลูเอนเซอร์ที่ไร้จรรยาบรรณอย่างคุณให้ถึงที่สุด" *ติ๊ด!* ปลายสายตัดบทไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้พิมลดาถือโทรศัพท์ค้างไว้กลางอากาศด้วยความรู้สึกเคืองโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำด้วยความโมโห ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยประกายแห่งความทิฐิ "อีตาบ้าภาคิน! คนอะไรเผด็จการที่สุดในสามโลก!" หญิงสาวเผลอตบโต๊ะเสียงดังจนลูกค้าโต๊ะข้างๆ หันมามอง "วะ... ว่าไงแก คุณภาคินโทรมาเหรอ สีหน้าแบบนี้เตรียมเก็บกระเป๋าไปศาลได้ยังวะพิม" เต้ถามเสียงสั่น พิมลดาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ คว้ากระเป๋าถือใบโปรดมาสะพายไหล่ด้วยท่าทีฮึกเหิม ดวงตาฉายแววพยศอย่างเต็มพิกัด "ไปศาลอะไรล่ะเตار ฉันจะไปตบ... เอ้ย! ไปเคลียร์ให้รู้เรื่องที่บริษัทเขาต่างหาก อยากเจอนักใช่ไหมไอ้สถาปนิกหน้าตายเนี่ย เดี๋ยวพิมลดาคนนี้จะไปทวงความยุติธรรมให้ลูกบ้านถึงถิ่นเขาเอง!" สิบห้านาทีต่อมา ลิฟต์โดยสารความเร็วสูงพาพิมลดาพุ่งขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของอาคารสำนักงาน "อาร์คิเทคเจอรัล ดีไซน์" บรรยากาศเงียบสงบและโอ่อ่าสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ไม่ได้ทำให้เธอลดความเดือดดาลลงเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวฉับๆ ผ่านหน้าโต๊ะเลขาโดยไม่รอให้ใครขัดจังหวะ ผลักประตูห้องทำงานส่วนตัวของสถาปนิกหนุ่มเปิดออกอย่างแรงโดยไม่คิดจะเคาะขออนุญาต *ปัง!* เสียงประตูที่กระแทกกับผนังเบาๆ เรียกสายตาคมกริบของเจ้าของห้องที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ให้เงยขึ้นมอง ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติกำลังนั่งไขว่ห้างประสานมือไว้บนตัก ดวงตาคมปลาบมองผู้บุกรุกด้วยแววตานิ่งสนิทที่เดาอารมณ์ไม่ออก แต่ก่อนที่พิมลดาจะได้อ้าปากพ่นคำต่อว่าชุดใหญ่ ประตูห้องอีกด้านหนึ่งซึ่งเชื่อมต่อกับห้องพักผ่อนภายในก็เปิดออก พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสทำงานเข้ารูปที่เดินถือแฟ้มเอกสารออกมาด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม "คุณคินคะ เรื่องแบบร่างเฟสสอง ลินินจัดการแก้ไขตามที่คุณต้องการเรียบร้อยแล้—" เสียงของลินินชะงักกึกลงทันทีเมื่อเห็นแขกผู้มาใหม่ยืนหายใจฮึดฮัดอยู่กลางห้อง ขณะที่พิมลดาเองก็เบิกตากว้างขึ้นเมื่อมองเห็นสถาปนิกสาวรุ่นพี่ผู้เป็นข่าวลือยืนอยู่ใกล้ชิดกับภาคินในเวลาแบบนี้ ภาคินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินเข้ามาหาพิมลดาช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้รอยยิ้ม แต่ประกายในดวงตากลับคมปลาบราวกับเสือที่ต้อนเหยื่อให้จนมุม "ยินดีต้อนรับสู่ถ้ำเสือครับ... คุณพิมลดา" ภาคินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันมีไม่ถึงคืบ จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกลิ่นบุคลิกสะอาดสะอ้านลอยเข้าจมูก "คุณมาตรงเวลาดีมาก... และหวังว่าคำแก้ตัวที่คุณเตรียมมา จะเด็ดดวงเท่ากับคลิปที่คุณเพิ่งปล่อยไปเมื่อเช้านะครับ" ขอบคุณที่ติดตามผลงานของ "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ