ทฤษฎีคนปากแข็ง

“คุณนารา... ผมจ้างคุณมาเป็นช่างภาพ ไม่ได้จ้างมาเป็นกรรมการคุมงานก่อสร้าง” เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนของรวินท์ดังก้องท่ามกลางโครงสร้างเหล็กที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ กลิ่นปูนสดและฝุ่นผงคลุ้งอยู่ในอากาศ เขายืนกอดอกพิงเสาเหล็ก สายตาคมกริบภายใต้แว่นกรอบบางจ้องเขม็งมาที่หญิงสาวตรงหน้า ที่เพิ่งจะสั่งให้คนงานย้ายตำแหน่งการวางฐานโครงเหล็กเพียงเพราะมัน ‘ดูไม่สมมาตร’ กับเลนส์กล้องของเธอ นาราไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัว เธอเลิกคิ้วมองสถาปนิกหนุ่มมาดเนี๊ยบที่ดูขัดกับสถานที่ก่อสร้างดิบๆ นี้อย่างสิ้นเชิง ก่อนจะยกกล้องขึ้นเล็งอีกครั้ง “ถ้ามุมนี้มันออกมาห่วย ต่อให้สถาปนิกเก่งระดับโลกมาวางแบบเอง มันก็คือขยะค่ะคุณรวินท์” “ขยะ?” รวินท์แค่นยิ้มมุมปาก ความเย็นชาในดวงตาเริ่มขยับเปลี่ยนเป็นความคุกรุ่น “งานของผมทุกตารางนิ้วผ่านการคำนวณด้วยหลักฟิสิกส์ ไม่ใช่ความเพ้อฝันชั่ววูบของคุณ ถ้าคุณอยากได้งานอาร์ตเวิร์คสวยหรู ก็นู่น... ไปเช่าสตูดิโอถ่ายเอาเถอะครับ ที่นี่คือไซต์งานจริง ไม่ใช่เวทีประกวดภาพถ่าย” นาราวางกล้องลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงดัง *กึก* เธอสาวเท้าเข้าไปหารวินท์จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเธอปะทะกับกลิ่นยาสูบจางๆ ของเขา รวินท์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่วาวโรจน์ของเธอ “หลักฟิสิกส์ของคุณมันไร้หัวใจเกินไปค่ะ” นาราเอ่ยเสียงเรียบแต่บาดลึก “คุณสร้างบ้านให้คนอยู่ หรือสร้างกรงขังให้ตัวเองกันแน่? สถาปนิกปากจัดที่เอาแต่ก้มหน้าดูแบบแปลน จนลืมมองว่าคนที่จะเข้ามาอยู่น่ะ... เขาไม่ได้มองหาความสมมาตรหรอกนะ เขาหา ‘ความอุ่นใจ’ ต่างหาก” รวินท์นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ คำพูดนั้นเหมือนกระสุนที่เจาะเข้ากลางหัวใจ เขาเบนหน้าหนี พยายามรักษาฟอร์มสถาปนิกผู้เย่อหยิ่ง “อย่ามาทำเป็นจิตวิทยาใส่ผม คุณก็แค่ช่างภาพที่พยายามสร้างสตอรี่ให้ภาพถ่ายตัวเองดูแพงขึ้นเท่านั้นแหละ” “งั้นลองดูนี่ไหมล่ะ” นาราคว้ากล้องขึ้นมา แล้วหันหน้าจอให้เขาดู ภาพที่เพิ่งถ่ายเมื่อครู่คือมุมอับของอาคารที่รวินท์พยายามซ่อนไว้ด้วยม่านบังตา แต่เมื่อแสงยามบ่ายส่องกระทบผ่านรอยร้าวของคอนกรีต มันกลับดูเหมือนงานศิลปะที่เต็มไปด้วยความเปลี่ยวเหงา รวินท์มองภาพนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย เขาจำได้ว่าจุดนั้นคือจุดที่เขาเคยผิดพลาดตอนคุมงานก่อสร้างช่วงเริ่มแรก และเขาพยายามจะทำลายมันทิ้งเสียด้วยซ้ำ “คุณ...” รวินท์หันกลับมามองเธออย่างไม่สบอารมณ์ “ผมสั่งให้ลบทิ้ง เดี๋ยวนี้” “ไม่ค่ะ” นาราเก็บกล้องลงกระเป๋าอย่างใจเย็น “เพราะมันคือส่วนที่จริงใจที่สุดของบ้านหลังนี้” “นารา! คุณอย่าให้มันมากเกินไปนัก ผมเป็นเจ้าของโปรเจกต์นี้!” “แล้วฉันก็เป็นคนเดียวที่มองเห็นว่าบ้านหลังนี้มันกำลังตะโกนเรียกใครอยู่” นาราขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนรวินท์ต้องถอยหลังจนแผ่นหลังติดเสาเหล็ก “ทำไมต้องเกรี้ยวกราดขนาดนั้นล่ะคะ คุณรวินท์... หรือเพราะว่าสิ่งที่ฉันพูด มันไปสะกิด ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ที่คุณพยายามฝังกลบไว้จนมิด?” รวินท์นิ่งค้าง ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงขึ้นอย่างผิดปกติ เขาจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยแต่ท้าทายของเธอ หัวใจของเขาสั่นไหวจนแทบควบคุมไม่ได้ เขาอยากจะไล่เธอออกไปให้พ้นหน้า แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้เพื่อดูว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าท้าทายเขาไปได้ถึงไหน “คุณมันก็แค่...” รวินท์พยายามจะโต้กลับ แต่เสียงของเขากลับแผ่วลงจนเกือบเป็นกระซิบ “ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” ขณะที่บรรยากาศระหว่างทั้งคู่กำลังตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าไซต์งาน รวินท์และนาราสะดุ้งโหยงและผละออกจากกันทันที ชายร่างท้วมในชุดสูทราคาแพงเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาคือหุ้นส่วนรายใหญ่ที่สุดของโปรเจกต์นี้ที่ไม่มีใครอยากเจอในเวลานี้ “คุณรวินท์! ผมได้รับข่าวว่าธนาคารระงับสินเชื่อโปรเจกต์เราทั้งหมดแล้ว!” รวินท์หน้าถอดสีทันที เขาหันไปมองนาราที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ หญิงสาวหันมาสบตาเขา แววตาท้าทายเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ทำเอาเขาใจหายวาบ รวินท์พยายามตั้งสติ “มันเกิดอะไรขึ้น? ใครเป็นคนปล่อยข่าว!” ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวไปหาหุ้นส่วนเพื่อถามรายละเอียด จู่ๆ นาราก็คว้าแขนเขาไว้แน่นพร้อมกับกระซิบที่ข้างหู “เรื่องเงินน่ะเรื่องเล็กคุณรวินท์... แต่คนที่แอบถ่ายรูปเราสองคนจากมุมตึกนั่นน่ะ กำลังจะทำให้บ้านหลังสุดท้ายของคุณพังพินาศจริงๆ แล้วนะ” รวินท์หันควับไปทางมุมตึกที่เธอชี้ และสิ่งที่เห็นคือปลายกระบอกเลนส์กล้องอีกตัวที่แอบซ่อนอยู่หลังกองอิฐ พร้อมกับแสงแฟลชที่วูบขึ้นมาท่ามกลางความมืดสลัว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนของรวินท์และนารานะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ