กาแฟกับความวุ่นวาย

“ลบภาพนั้นทิ้งซะ เดี๋ยวนี้” รวินท์ก้าวประชิดตัวนาราในจังหวะที่หัวใจเต้นโครมคราม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดสะอ้านของเขาปะทะเข้ากับจมูกของหญิงสาวอย่างจัง แสงแฟลชที่เพิ่งวูบวาบหายไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด นาราไม่ได้ถอยหนี เธอทำเพียงเลิกคิ้วมองใบหน้าคมสันที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด “คุณสถาปนิก... ความเป็นส่วนตัวน่ะเป็นเรื่องเข้าใจได้ แต่การมาแอบถ่ายคนอื่นน่ะมันเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจกว่าที่คุณคิดนะ” นารายกกล้องขึ้นมาแตะหน้าอกตัวเองราวกับเป็นเกราะกำบัง “และภาพนี้? มันเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญว่าใครกันแน่ที่ล้ำเส้น” “ผมสั่งให้ลบ!” เขาตวาดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ “อย่าให้ผมต้องใช้มาตรการทางกฎหมายกับคุณ นารา” “ขู่เก่งจังนะครับ” เธอแค่นยิ้ม มุมปากหยักลึกสื่อถึงความเย้ยหยัน “เก็บแรงไว้ไปใช้ในห้องประชุมเถอะ งานพรีเซนต์โปรเจกต์ ‘The Haven’ ของคุณกำลังจะเริ่มในสิบนาทีไม่ใช่เหรอ? อ้อ... แล้วก็ระวังเนกไทเบี้ยวด้วยนะ มันดูไม่เหมือนสถาปนิกเนี้ยบๆ อย่างคุณเลยสักนิด” รวินท์ชะงัก สายตาเขามองตามนิ้วเรียวที่ชี้มาที่ปกเสื้อของตนเอง เขาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นแนวชัด ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไป ทิ้งให้คนตัวเล็กยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจของเธอไม่ได้เต้นเป็นจังหวะปกติ แต่มันกำลังสั่นไหวเพราะแรงปะทะที่เพิ่งเกิดขึ้น *** บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ตึงเครียดเสียจนแทบจะคว้ามีดมาหั่นได้ รวินท์ยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ มือหนาจับเลเซอร์พอยต์เตอร์แน่นจนสั่น เขาสวมสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติ แต่ในหัวเขากลับมีแต่ภาพใบหน้าท้าทายของนาราที่เพิ่งปะทะกันเมื่อครู่ “โปรเจกต์นี้ไม่ได้เน้นแค่ความสวยงาม แต่มันคือ ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ที่ผมตั้งใจ...” ปัง! เสียงประตูห้องประชุมเปิดออกอย่างแรง นาราเดินถือกล้องและกระเป๋าเป้ใบใหญ่เข้ามาโดยไม่สนใจสายตาของคณะกรรมการ เธอเลือกที่นั่งมุมขวาสุด ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มองเห็นใบหน้าของรวินท์ได้ชัดเจนที่สุด รวินท์ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็ฝืนพูดต่อด้วยความพยายามควบคุมอารมณ์ “คุณรวินท์ครับ กาแฟครับ” พนักงานเสิร์ฟหนุ่มเดินเข้ามาวางแก้วกาแฟร้อนๆ บนโต๊ะไม้ตัวยาวข้างตัวรวินท์อย่างรวดเร็ว รวินท์ที่กำลังจะขยับตัวชี้ไปที่แปลนอาคารบนจอ ข้อมือของเขาปัดเข้ากับขอบแก้วกาแฟเต็มแรง ของเหลวสีเข้มร้อนจัดกระฉอกออกมา ราวกับมีชีวิต มันพุ่งเข้าใส่แบบแปลนจำลองกระดาษอาร์ตการ์ดราคาแพงที่เขาเพิ่งทำเสร็จจนชุ่มโชก เสียงครางฮือของคณะกรรมการดังขึ้น รวินท์ยืนนิ่ง ราวกับโดนแช่แข็ง ใบหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและอับอายที่ถูกทำลายภาพลักษณ์กลางที่ประชุม “โอ๊ะ... แย่จัง” เสียงอุทานที่ดูไม่รู้สึกผิดเท่าไหร่ดังมาจากมุมห้อง รวินท์หันควับไปมองนารา เธอไม่ได้ตั้งใจป่วน แต่จังหวะการเปิดประตูและสายตาที่เธอมองมามันเหมือนกับการตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเขาอย่างจัง เขาหยิบกระดาษทิชชูมาซับแปลนด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะตวาดลั่น “คุณ! คุณเป็นคนเปิดประตูเข้ามาทำให้ผมเสียสมาธิ!” นาราลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เธอเดินตรงมาที่โต๊ะประชุม ท่ามกลางสายตาของบอร์ดบริหารทุกคน “โทษทีนะคะ แต่ถ้าแค่นี้ทำให้คุณคุมสติไม่อยู่ แล้วบ้านหลังสุดท้ายที่ว่าเนี่ย มันจะปลอดภัยจริงๆ เหรอคะ? บ้านที่พังทลายแค่เพราะกาแฟหก... น่าขำนะ” “ออกไป” รวินท์ชี้ไปที่ประตู เสียงของเขาเย็นเยียบจนน่าขนลุก “ได้ค่ะ” นารายิ้มบางๆ ก่อนจะก้มลงไปกระซิบข้างหูเขาในจังหวะที่คนอื่นมองไม่เห็น “แต่ภาพในกล้องฉัน... มันอาจจะน่าสนใจกว่ากาแฟหกๆ นี่เยอะเลยนะ รวินท์” เธอก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้รวินท์ยืนอยู่กลางกองซากกระดาษที่เปียกปอน ท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องประชุมที่ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมา เขาไม่ได้สนใจบอร์ดบริหารที่นั่งทำหน้าไม่พอใจ เขาไม่ได้สนใจงานที่พังลงต่อหน้า เขาหันไปมองประตูที่เพิ่งปิดลง ใจเขากระตุกวูบ ทว่า... เสียงล็อคประตูจากด้านนอกดังขึ้น ‘กริ๊ก’ ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว ไฟทั้งห้องก็ดับลงมืดสนิท ความมืดมิดที่เข้ามาเยือนกะทันหันทำให้บรรยากาศกลายเป็นความโกลาหลทันที และในความมืดนั้น รวินท์รู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของปลายเหล็กบางอย่างที่จ่อเข้าที่ต้นคอของเขา “ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันยาวกว่าที่คิดนะ... สถาปนิกที่รัก” เสียงกระซิบแหบพร่าจากใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา ไม่ใช่เสียงของนารา... แต่มันคือเสียงที่รวินท์จำได้แม่นยิ่งกว่าเสียงของตัวเองเสียอีก! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของตัวละครเหล่านี้ใน "พื้นที่ปลอดภัยในใจคุณคือบ้านหลังสุดท้ายของผม" นะครับ