เมื่อแบบแปลนไม่ตรงกับความจริง

“ถ้าสมองส่วนหน้าของคุณมันยังทำงานได้ไม่เต็มที่ ผมแนะนำให้ลองเอาแบบแปลนไปเช็ดทำความสะอาดดูสักรอบนะครับ เผื่อเศษฝุ่นที่เกาะอยู่มันจะทำให้คุณอ่านตัวเลขหน่วยมิลลิเมตรออก” เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของ ‘รวินท์’ ดังก้องไปทั่วไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเย็นชาในน้ำเสียงนั้นกลับบาดลึกยิ่งกว่าการตะโกนด่าทอเสียอีก สถาปนิกหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นเส้นเลือดที่แขน ยืนตระหง่านอยู่หน้ากองวัสดุด้วยท่าทีที่ดูราวกับกษัตริย์ผู้กำลังพิพากษาโทษทัณฑ์ความผิดพลาดของผู้อื่น ‘นารา’ ช่างภาพสาวในชุดทะมัดทะแมงที่กำลังเตรียมเลนส์ตัวเก่งเพื่อบันทึกงานคืบหน้าถึงกับชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่ดูหยิ่งผยองนั่น ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ “ขอโทษทีนะคุณสถาปนิก” นาราขยับแว่นกันแดดขึ้นเล็กน้อย ก้าวเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายโดยไม่เกรงกลัวรัศมีกดดัน “ฉันเป็นคนถ่ายรูป ไม่ใช่คนคุมงานก่อสร้าง และที่สำคัญ... ถ้าสายตาคุณจะฝ้าฟางจนมองไม่เห็นว่า ‘เศษฝุ่น’ ที่คุณว่า มันคือรอยแก้แบบที่เซ็นกำกับไว้ตั้งแต่วันจันทร์ ก็ควรไปตรวจสายตาบ้างนะครับ ไม่ใช่มาพ่นคำพูดดูถูกคนอื่นแบบนี้” รวินท์หมุนตัวกลับมา ปะทะเข้ากับดวงตาที่วาวโรจน์ของหญิงสาวตรงหน้า เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “เซ็นกำกับ? ผมจำไม่ได้ว่าเคยเซ็นอะไรที่ทำให้โครงสร้างหลักบิดเบี้ยวไปจากคอนเซปต์ของผมขนาดนี้” “คอนเซปต์?” นาราแค่นหัวเราะ “งานศิลปะมันต้องมีชีวิตนะครับ ถ้าคุณเอาแต่ยึดติดกับเส้นกราฟฟิกเป๊ะๆ จนลืมไปว่าคนต้องเข้าไปอยู่จริง พื้นที่ตรงนั้นมันจะต่างอะไรกับกล่องไม้ขีดไฟที่ไร้วิญญาณ” บรรยากาศรอบข้างที่เคยอึกทึกด้วยเสียงเครื่องจักรดูเหมือนจะเงียบลงทันที คนงานก่อสร้างพากันหลบฉากไปคนละทิศละทางเมื่อเห็น ‘พายุ’ สองลูกปะทะกันกลางไซต์งาน รวินท์ก้าวเข้ามาหาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ เขาสูงกว่านาราพอสมควรจนต้องก้มมอง กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนอ่อนๆ จางๆ ลอยมาปะทะจมูกของเธอ “คุณดูมีความรู้เรื่อง ‘วิญญาณ’ ในสถาปัตยกรรมดีนี่ครับ... น่าเสียดายที่ในฐานะช่างภาพ คุณกลับมองไม่เห็นว่าความสวยงามที่แท้จริงมันเกิดจาก ‘ระเบียบ’ ไม่ใช่การตามใจฉัน” “ความระเบียบของคุณมันก็แค่เกราะป้องกันความกลัวที่จะพลาดไม่ใช่หรือไงครับ” นาราสวนกลับทันควัน เธอยืดอกเผชิญหน้า ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว “คุณกลัวว่าถ้าเปลี่ยนไปจากแบบนิดเดียว โลกสมบูรณ์แบบที่คุณสร้างไว้จะพังทลาย... สถาปนิกที่สมบูรณ์แบบอย่างคุณน่ะ จริงๆ แล้วเปราะบางกว่าแก้วเสียอีก” คำพูดจี้จุดทำให้แววตาของรวินท์วูบไหวไปชั่วขณะ แต่เขาก็กลบเกลื่อนมันอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้านิ่งเฉย “ปากเก่งนักนะ... หวังว่าผลงานภาพถ่ายของคุณจะดีเหมือนฝีปากที่พ่นคำสอนคนอื่นแบบนี้ ไม่อย่างนั้นโปรเจกต์นี้คงจบไม่สวยแน่” “ไม่ต้องห่วงครับ ฉันรู้หน้าที่ของตัวเองดี” นาราหยิบกล้องขึ้นมา เล็งผ่านเลนส์ไปที่ใบหน้าคมคายของรวินท์ “และฉันก็จะบันทึกทุกอย่าง... ทั้งความสำเร็จของคุณ และความผิดพลาดที่คุณพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากาก ‘คนเจ้าระเบียบ’ นี่ด้วย” “อย่าคิดจะลองดีกับผมนะ” รวินท์ก้าวเข้าใกล้จนชิดสนิท กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ “เพราะถ้าคุณก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวหรือโปรเจกต์นี้เกินขอบเขต ผมไม่รับรองว่าบ้านหลังสุดท้ายที่คุณอยากจะเข้ามาถ่ายรูป จะมีที่ยืนให้คุณ” เขาสบตาเธอแน่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้นจนเหมือนจะค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน ทว่าในวินาทีที่นาราจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ “คุณรวินท์ครับ! ทางฝ่ายบริหารของกลุ่มทุนผู้ว่าจ้างมาถึงแล้วครับ... และดูเหมือนเขาจะไม่ได้มาแค่คนเดียว” รวินท์ถอยออกมาทันที เขายืดตัวตรงปรับสูทให้เข้าที่ สายตาที่เคยวาวโรจน์กลับคืนสู่ความเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปทางประตูทางเข้าไซต์งานที่เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทสีเข้มที่รวินท์คุ้นเคยเป็นอย่างดี นาราหันไปมองตาม สายตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าใครที่เดินนำหน้ากลุ่มผู้บริหารเข้ามา... เขาคือชายวัยกลางคนที่เคยเป็นจุดเริ่มต้นของ ‘บาดแผล’ ในอดีตของเธอ “นารา?” เสียงทุ้มของชายคนนั้นเรียกชื่อเธอด้วยความประหลาดใจ ในขณะที่รวินท์ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับนิ่งงันไปเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของหญิงสาวที่เพิ่งปะทะฝีปากกับเขาเมื่อครู่ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังของนารา มือที่ถือกล้องสั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่อาจควบคุมได้ นี่คือ ‘บ้านหลังสุดท้าย’ ที่เธอกำลังจะถ่ายทำ หรือคือกับดักที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิตกันแน่ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ - ดรากอนไรเดอร์