เซฟเฮาส์ที่เหมือนนรกบนดิน

กลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวเจือกลิ่นน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้เข้มข้นของผู้ชายตรงหน้า ยังคงอบอวลอยู่รอบตัวคีย์ ธราธร จนแทบหายใจไม่ออก ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนเขาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของมาร์คัส วรนันท์ นักวิจารณ์หนุ่มผู้มักจะควบคุมสถานการณ์ได้ทุกอย่างเสมอในยามอยู่หน้าจอ กลับพบว่าตัวเองกำลังหลังติดผนังห้องพักผ่อนโทรมๆ ของเซฟเฮาส์กลางป่าลึก โดยมีแขนแกร่งข้างหนึ่งของเจ้าของแบรนด์แฟชั่นชื่อดังยกขึ้นกั้นทางหนีเอาไว้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาววับด้วยความท้าทาย ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “ปากเก่งบนจอน่ะมันง่ายดีนี่ครับ... ไหนลองพูดคำเดิมให้ฉันฟังใกล้ๆ อีกทีซิ ว่าผลงานของฉันมัน ‘ทุเรศ’ ตรงไหนบ้าง หืม... คุณนักวิจารณ์คนเก่ง” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจลดระดับเสียงลงจนกระซิบชิดริมหู ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของคีย์ลุกชันขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่ได้กลัว... ใช่ เขาไม่ได้กลัวผู้ชายคนนี้เลยสักนิด คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด “ถ้าหูของคุณไม่ได้มีปัญหาจากเสียงดนตรีในผับบาร์ที่เที่ยวทุกคืน คุณก็น่าจะได้ยินชัดเจนตั้งแต่ในรายการสดแล้วนะคะ, คุณวรนันท์” คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและรอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายเกลียดแสนเกลียด “ผลงานการออกแบบคอลเลกชันล่าสุดของคุณ มันขาดจิตวิญญาณ มีแต่เปลือกที่ห่อหุ้มความกลวงเปล่า... มันคือขยะราคาแพงที่แปะป้ายแบรนด์หรูเพื่อหลอกลวงคนซื้อต่างหากล่ะคะ” แทนที่มาร์คัสจะโมโหจนระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างที่ควรจะเป็น รอยยิ้มมุมปากกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายนั้นแทน ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับต่อว่าต่อขานเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับไม่ได้สนใจเนื้อหาที่อีกฝ่ายพูดเลยแม้แต่น้อย “ปากคอเราาะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ” มาร์คัสหัวเราะในลำคอต่ำๆ “น่าเสียดายจالب... ถ้าเอาเวลามานั่งวิจารณ์งานคนอื่น ไปหาแฟนสักคนมาดามใจ ปากคอของคุณอาจจะนุ่มนวลขึ้นก็ได้นะ” “เก็บคำแนะนำไร้สาระของคุณไว้ใช้กับบรรดาคู่นอนรายสัปดาห์เถอะค่ะ ฉันไม่ต้องการ” คีย์กระแทกเสียงใส่ พร้อมกับยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่มาร์คัสกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ตัวของดีไซเนอร์หนุ่มหนาแน่นและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากคนที่ดูแลสุขภาพอย่างดี ต่างจากนักวิจารณ์สายออฟฟิศอย่างเขาที่ใช้ชีวิตอยู่หน้ากองเอกสารและจอคอมพิวเตอร์เป็นหลัก ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้ดำเนินต่อ เสียงเคาะประตูดังปึงปังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ตามด้วยเสียงโวยวายของโปรดิวเซอร์รายการที่ดังทะลุเข้ามาในห้อง “เฮ้ย! เลิกสวีท—เอ๊ย เลิกทะเลาะกันได้แล้วสองคนนั้นน่ะ! อ่านประกาศในกรุ๊ปไลน์ด่วนเลย พวกนายสองคนโดนผู้บริหารสั่งดองงานทั้งคู่จนกว่าจะกู้ชื่อเสียงรายการและแบรนด์แฟชั่นกลับมาได้!” คีย์ขมวดคิ้วมุ่นทันที เขาผลักอกมาร์คัสเต็มแรงจนอีกฝ่ายยอมถอยออกไปก้าวหนึ่ง นักวิจารณ์หนุ่มรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูหน้าจอ แจ้งเตือนจากกลุ่มผู้จัดรายการเด่นหราอยู่บนหน้าจอ พร้อมข้อความประกาศิตที่ทำให้คีย์อยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง *“เนื่องจากกระแสวิพากษ์วิจารณ์ในรายการสดรอบล่าสุด ส่งผลให้หุ้นของบริษัทและแบรนด์ ‘L’AURA’ ดิ่งลงเหว ทางผู้บริหารจึงมีคำสั่งร่วมกันว่า ให้คุณคีย์ (นักวิจารณ์) และคุณมาร์คัส (ดีไซเนอร์) ไปเก็บตัวร่วมกัน ณ เซฟเฮาส์กลางป่าเขาของสถานี เป็นเวลา 1 เดือนเต็ม เพื่อทำภารกิจ ‘The Rebuild Project’ ถ่ายทำรายการเรียลลิตี้เบื้องหลังการทำงานร่วมกัน หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งปฏิเสธ จะต้องชดใช้ค่าเสียหายตามสัญญาเป็นมูลค่าสิบล้านบาทถ้วน”* “สิบล้าน?!” คีย์อุทานออกมาเสียงดังลั่น ความเยือกเย็นทั้งหมดที่มีหลุดกระเจิงไปชั่วขณะ “พวกมันบ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้เอาเรื่องธุรกิจมาผูกมัดกับเรื่องไร้สาระแบบนี้!” มาร์คัสที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานเก่าๆ ในห้องพักผ่อน ส่งเสียงหัวเราะหึๆ ออกมาอย่างอารมณ์ดี ต่างจากคีย์ที่ตอนนี้ใบหน้าสวยหวานฉายแววเคร่งเครียดจนคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม “ดูท่าทาง... เราสองคนคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องร่วมหอลงโรง... เอ๊ย ร่วมมือกันแล้วล่ะมั้งครับ, คุณนักวิจารณ์” ดีไซเนอร์หนุ่มจงใจเว้นวรรคคำพูดด้วยน้ำเสียงยียวน กวนประสาทจนคีย์อยากจะหยิบแจกันดอกไม้แถวนั้นฟาดหน้าหล่อๆ ของอีกฝ่ายสักที “อย่ามาทำเป็นพูดเล่นนะคะ, คุณมาร์คัส” คีย์หันขวับกลับมาเผชิญหน้า แววตาคมดุฉายแววเอาเรื่อง “เพราะความอวดดีและผลงานห่วยๆ ของคุณแท้ๆ ฉันถึงต้องมาติดแหง็กอยู่ในป่าทึบไร้สัญญาณอินเทอร์เน็ตแบบนี้ คิดเหรอว่าฉันจะยอมร่วมมือกับคุณง่ายๆ?” “แล้วคุณจะทำยังไงล่ะ จะยอมจ่ายสิบล้าน หรือจะยอมก้มหัวทำงานร่วมกับ ‘คนห่วยๆ’ อย่างผมล่ะครับ?” มาร์คัสก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนคีย์ต้องถอยหลังไปชนโต๊ะไม้ด้านหลัง “เลือกเอาเองนะ... ว่าจะนอนร้องไห้เพราะเป็นหนี้ท่วมหัว หรือจะมาลองพิสูจน์ดูสักตั้งว่า ผลงานที่เกิดจากการร่วมมือกันระหว่างนักวิจารณ์ปากร้ายกับดีไซเนอร์เพลย์บอย มันจะออกมาทุเรศอย่างที่คุณว่า หรือจะทำให้คนทั้งประเทศต้องหุบปากเงียบกันแน่” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความดุดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน คีย์นิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความอึดอัดที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารังเกียจ เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามดึงความเย่อหยิ่งทั้งหมดกลับคืนมาเพื่อไม่ให้เสียฟอร์มต่อหน้าผู้ชายอันตรายคนนี้ “ก็ได้ค่ะ...!” คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าคุณอยากจะเอาหน้าคืนนัก ฉันก็จะจัดให้... แต่บอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าโปรเจกต์นี้พังไม่เป็นท่า ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนเหยียบคุณให้จมดินด้วยปากของฉันเอง!” มาร์คัสยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่ไม่ได้ดูน่ากลัว แต่กลับเต็มไปด้วยประกายความสนุกสนาน ราวกับเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจที่สุด “ผมจะรอดูนะครับ... ว่าปากของคุณจะคมสู้ฝีมือของผมได้สักแค่ไหน” ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังโครมใหญ่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะอีกครั้ง ก่อนที่บานประตูไม้เก่าๆ จะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดิวเซอร์หนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง ใบหน้าซีดเผือกราวกับเห็นผี หอบหายใจโยนกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะกลางห้องต่อหน้าพวกเขาทั้งสองคน “พะ...พวกลูกพี่! ซวยแล้วครับ... ทีมงานตากล้องที่ขับรถตามหลังมาเมื่อกี้... เพิ่งโทรแจ้งเข้ามาว่า สะพานไม้ข้ามหุบเขาที่เป็นทางเข้าออกเดียวของเซฟเฮาส์หลังนี้... มันเพิ่งพังถล่มลงมาเพราะดินถล่มจากพายุเมื่อคืนนี้แล้วครับ!” คีย์เบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้ามาร์คัสทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องพักผ่อนทันที มาร์คัสหันกลับมาสบตากันนิ่ง รอยยิ้มยียวนเมื่อครู่หายวับไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความตึงเครียดที่ฉายชัดขึ้นมาในแววตา และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงใหญ่ก็คำรามก้องกังวานมาจากท้องฟ้าด้านนอก พร้อมกับสายฝนห่าใหญ่ที่เทกระหน่ำลงมาปิดตายเส้นทางสุดท้ายของพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ... *(โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ!