“ถ้าผลงานชิ้นนี้ของ ‘มาร์คัส วรนันท์’ คือนิยามของความลักชูรีที่ห้องเสื้อระดับโลกกำลังไขว่คว้า ดิฉันเกรงว่ามาตรฐานรสนิยมของวงการแฟชั่นไทยคงกำลังดิ่งลงเหวไปพร้อมกับสติปัญญาของคนออกแบบแล้วล่ะค่ะ”
เสียงปรบมือเบาๆ ในห้องส่งรายการสดของสถานีโทรทัศน์ชื่อดังเงียบกริบลงทันที ราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียงวิทยุ ความกดอากาศในสตูดิโอ 3 ลดฮวบลงจนเกือบติดลบ เมื่อประโยคเชือดเฉือนคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากสีพีชอ่อนของ ‘คีย์ ธราธร’ นักวิจารณ์อิสระผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากจัดและไม่เคยไว้หน้าใครหน้าไหน
ไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสาดส่องลงบนใบหน้าเรียวคมที่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยหลังกรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูฉายแววเย่อหยิ่งและมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแฟ้มข้อมูลผลงานคอลเลกชันล่าสุดของแบรนด์ *‘Varan’* สองสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ แสดงถึงความกระวนกระวายใจเล็กน้อยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบ
“แรงไปไหมครับคุณคีย์... นั่นผลงานเดบิวต์ของมาร์คัสในฐานะครีเอทีฟไดเรกเตอร์คนใหม่เชียวนะครับ” พิธีกรรายการพยายามหัวเราะกลบเกลื่อนความตึงเครียดบนใบหน้า พร้อมกับส่งสายตาเตือนสติไปยังแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์
“แรงเหรอคะ?” คีย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง “ความจริงต่างหากค่ะที่แรง การที่เราเอาผ้าลูกไม้เกรดตลาดนัดมาเย็บย่นๆ แล้วแปะป้ายราคาหกหลัก มันไม่ใช่แฟชั่นชั้นสูงหรอกค่ะ มันคือการต้มตุ๋นทางสายตาที่ดูถูกสติปัญญาผู้บริโภคชัดๆ ถ้าคุณมาร์คัสไม่มีปัญญาจะออกแบบอะไรที่ดีกว่านี้ ก็ควรลาออกแล้วไปเปิดร้านตัดชุดราตรีหน้าปากซอยน่าจะรุ่งกว่านะคะ”
เสียงฮือฮาจากทีมงานหลังกล้องดังขึ้นเซ็งแซ่ ทุกคนต่างรู้ดีว่าคีย์ ธราธร เป็นคนตรงไปตรงมา แต่ครั้งนี้... มันไม่ใช่แค่การวิจารณ์ แต่มันคือการประกาศสงครามแบบตาต่อตาฟันต่อฟันกับเพลย์บอยหนุ่มทายาทตระกูลดังผู้กุมหัวใจสาวๆค่อนประเทศ
ในห้องพักรับรองพิเศษหลังเวที มาร์คัส วรนันท์ กำลังจ้องมองหน้าจอโทรทัศน์ความละเอียดสูงด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ สัญชาตญาณนักล่าในตัวถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีชาโคลขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ แก้ววิสกี้ในมือถูกวางกระแทลงบนโต๊ะกระจกจนของเหลวสีอำพันกระฉอกออกมาเล็กน้อย
ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาคมกริบจับจ้องภาพใบหน้าเชิดรั้นของนักวิจารณ์ปากจัดผ่านหน้าจอด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความหงุดหงิดระคนความท้าทาย... น่าสนุกชะมัด
เด็กนี่กล้าดียังไงมาเหยียบหางเสืออย่างเขาออกอากาศสดทั่วประเทศ?
“เรียบร้อยครับคุณมาร์คัส ทางผู้จัดบอกว่าหลังจบรายการ คุณคีย์จะอยู่เคลียร์สคริปต์ต่อที่ห้องรับแขก V.I.P. ชั้นสามครับ” ผู้ช่วยส่วนตัวก้าวเข้ามาแจ้งเสียงสั่น
มาร์คัสปัดเสื้อสูทให้เข้ารูป ใช้นิ้วมือเสยผมสีเข้มที่เซ็ตมาอย่างดีลวกๆ รอยยิ้มมุมปากยิ่งขยายกว้างขึ้นจนน่ากลัว “ดี... ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าไอ้ปากเก่งๆ ที่วิจารณ์งานฉันจนเละเทะเนี่ย พอมาอยู่ต่อหน้าฉันจริงๆ จะยังกล้าเชิดใส่แบบนี้อยู่ไหม”
บรรยากาศในห้องรับแขก V.I.P. ชั้นสามเงียบสงบและเย็นเฉียบด้วยเครื่องปรับอากาศอุณหภูมิต่ำ คีย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท แผ่นหลังตั้งตรงราวกับตอกหมุด เขากำลังตรวจทานเอกสารในแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ภายนอกจะดูเยือกเย็น แต่ปลายนิ้วที่กดหน้าจอซ้ำๆ กลับแสดงถึงความหงุดหงิดที่ยังตกค้างจากในรายการ
ให้ตายสิ... แค่คิดถึงหน้าตาสردมั่นไส้ของมาร์คัสตอนที่เห็นผลงานตัวเองโดนสับเละ เขาก็รู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะซัดกาแฟดำสักแก้วให้หายกรุ่น
*แกร็ก*
เสียงเปิดประตูดังขึ้นแผ่วเบา แต่คีย์กลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้อง ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เงาสูงโปรดจะทาบทับลงบนร่างของเขา
คีย์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ต เตรียมจะอ้าปากเอ่ยเตือนเรื่องมารยาทในการเข้าห้องส่วนตัว แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อดวงตาสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มดุจสัตว์ป่าที่กำลังจ้องมองมาด้วยประกายไฟระยิบระยับ
“วิจารณ์งานฉันซะเสียหายปานนั้น...” เสียงทุ้มต่ำเจือความแหบพร่าดังขึ้นชิดริมหางตา ขณะที่ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งเบียดชิดลงบนโซฟาตัวเดียวกันอย่างไร้มารยาท กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับฟีโรโมนของผู้ชายอันตรายลอยเข้าแตะจมูกจนคีย์ต้องผถะถอยหลังตามสัญชาตญาณ
“ถอยไปนะคะคุณมาร์คัส คุณเข้ามาในห้องนี้ได้อย่าง...”
มาร์คัสไม่รอให้เขาพูดจบ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่นด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เจ็บแต่ไม่ยอมปล่อย ขณะที่ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้มขาวเนียน
“ปากเก่งบนจอน่ะมันง่ายดีนี่ครับ... ไหนลองพูดคำเดิมให้ฉันฟังใกล้ๆ อีกทีซิ ว่าผลงานของฉันมัน ‘ทุเรศ’ ตรงไหนบ้าง หืม... คุณนักวิจารณ์คนเก่ง”
แบล็กเวลเวตขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งความคลั่งและรสสัมผัสอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!
เซฟเฮาส์คลั่งรักของนักวิจารณ์ปากจัดกับเพลย์บอยดีไซเนอร์•ตอนที่ 1
วิจารณ์แรงระดับวินาศสันตะโร
ผลงานโดย แบล็กเวลเวต
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (แบล็กเวลเวต)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟเฮาส์คลั่งรักของนักวิจารณ์ปากจัดกับเพลย์บอยดีไซเนอร์ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!