การสูญเสียครั้งใหญ่

"ธีร์... หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงของรินรดาดังก้องแข่งกับเสียงไซเรนที่แผดร้องอย่างบ้าคลั่ง เธอพุ่งตัวเข้าไปหมายจะคว้าข้อมือของชายหนุ่ม แต่ทว่าเขากลับถอยกรูดไปด้านหลัง ทิ้งระยะห่างด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าใจหาย แสงไฟสีแดงจากระบบฉุกเฉินสลับวับวาบ สะท้อนใบหน้าของเขาให้ดูราวกับปีศาจร้ายที่หลุดออกมาจากส่วนลึกของความทรงจำที่เลวร้ายที่สุด "จะมาห้ามอะไรตอนนี้ริน?" ธีร์หัวเราะในลำคอ ดวงตาที่เคยอ่อนโยนในอดีตบัดนี้มีเพียงความว่างเปล่าและความมืดมิดที่ปั่นป่วน "เอกสารพวกนี้... ความลับที่เธอกอดไว้เหมือนสมบัติล้ำค่า มันคือต้นเหตุที่ทำให้ชีวิตเราพังไม่เป็นท่า ไม่ใช่เหรอ?" "นั่นมันอดีต! เราแก้ไขมันไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะก้าวเดินต่อได้นะธีร์!" รินรดาตะโกนตอบ มือที่กำแน่นสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ กลิ่นฉุนของสารเคมีเริ่มลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ไอความร้อนเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกของฝ้าเพดาน "ก้าวเดินต่อ? ไปกับไอ้นักถ่ายภาพนั่นน่ะเหรอ?" ธีร์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขากระชับรีโมทในมือไว้มั่น "ฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอมองเห็นอนาคต ในเมื่อฉันยังจมอยู่กับนรกขุมเดิม!" นิ้วของธีร์แตะลงบนปุ่มสีเงิน... จังหวะที่ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง รินรดาเห็นแววตาของเขาชั่วขณะหนึ่ง มันไม่ใช่ความโกรธแค้น แต่มันคือการร้องขอความตายที่แฝงมากับการทำลายล้าง ทันใดนั้น แรงระเบิดจากหัวสปริงเกอร์ฉีดพ่นละอองสารเคมีดับเพลิงและสารเคมีทำปฏิกิริยาจนเกิดกลุ่มควันหนาทึบปกคลุมไปทั่วห้อง รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเอียงวูบ เธอไอจนตัวโยน สายตาพร่าเลือนมองเห็นเงาร่างของธีร์ที่ก้าวถอยหลังหายเข้าไปในกองเพลิงที่เริ่มลามเลียกำแพงเอกสาร "ไม่นะ!" เธอแผดเสียงร้องอย่างลืมตัว พุ่งตัวฝ่ากลุ่มควันเข้าไปโดยไม่สนความตายที่รออยู่ตรงหน้า ท่ามกลางหมอกควันสีเทา ร่างของใครบางคนปรากฏขึ้นในระยะสายตา อคิน... เขาใช้แขนเสื้อปิดจมูก พยายามฝ่าฝืนความร้อนเข้ามาหานางในดวงใจ "ริน! ออกไปเดี๋ยวนี้!" อคินตะโกนเสียงหลง แม้ใบหน้าจะเปรอะเปื้อนด้วยเขม่าควัน แต่แววตาที่มองมายังคงมีความห่วงใยที่ไม่เคยเปลี่ยน "ตึกนี้กำลังจะถล่ม! ออกไป!" "ธีร์... เขาอยู่ข้างในอคิน ฉันปล่อยเขาไว้ไม่ได้!" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำตาที่รินไหล กลิ่นไหม้ของกระดาษและความร้อนที่แผดเผาผิวหนังทำให้เธอแทบสิ้นสติ อคินไม่รอช้า เขาคว้าตัวรินรดาไว้แน่นก่อนจะดึงเธอให้หมุนกลับไปที่ทางออก ทว่าเสียงครืนใหญ่จากโครงสร้างตึกที่พังทลายลงมาขวางกั้นเส้นทางหนีเอาไว้ ทั้งคู่ถูกบีบให้ติดอยู่ในมุมอับของห้องเก็บเอกสารชั้นในสุด รินรดาหันกลับไปมองกองเพลิงที่โหมกระหน่ำ เธอเห็นธีร์นั่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางเอกสารที่มอดไหม้ เขากำลังถือรูปถ่ายใบหนึ่งไว้ในมือ ใบหน้าที่เคยดุดันกลับดูสงบราวกับกำลังรอคอยบทสรุปของโชคชะตา "อคิน... ฉันตัดสินใจได้แล้ว" รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว แต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่นที่แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่เคยสัมผัสมาก่อน "หมายความว่ายังไง?" อคินขมวดคิ้ว ร่างกายของเขากำลังปกป้องเธอจากเศษปูนที่ร่วงลงมาเป็นระยะ รินรดาหันมาสบตาเขา สายตาที่เคยเงียบขรึมและเย็นชาบัดนี้กลับมีความอ่อนโยนชั่วพริบตา เธอเอื้อมมือไปแตะใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่อคินไม่เคยได้รับมาก่อน แต่มันกลับรู้สึกเหมือนการลาจากมากกว่าการเริ่มต้น "ถ้าฉันไม่ออกไป... ธีร์อาจจะยอมตามออกมา แต่ถ้าฉันอยู่นี่ เราทุกคนจะตายกันหมด เธอต้องไป อคิน... เธอต้องไปบอกความจริงเรื่องทั้งหมดที่อยู่ในเอกสารพวกนี้ให้โลกรู้" "ไม่! ฉันไม่มีวันทิ้งเธอ!" อคินคำรามด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามจะดึงเธอไปทางอื่น แต่แรงระเบิดอีกครั้งทำให้อาคารสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง วินาทีนั้น รินรดาตัดสินใจทำสิ่งที่หัวใจของเธอไม่เคยคิดจะทำ เธอรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอคินให้พ้นจากเส้นทางของคานเหล็กที่กำลังจะถล่มลงมา พร้อมกับก้าวถอยหลังเข้าหากองเพลิง "ริน!" เสียงเรียกของอคินจางหายไปในความมืดมิด ท่ามกลางเสียงเพลิงที่โหมกระหน่ำ รินรดามองเห็นธีร์เงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและสำนึกผิดที่สายเกินไป เธอยิ้มให้เขา... ยิ้มที่เป็นอิสระจากโซ่ตรวนแห่งอดีตทั้งหมด ทว่า ในวินาทีที่เธอคิดว่าทุกอย่างกำลังจะจบลง แรงระเบิดครั้งที่สามก็ฉีกกระชากพื้นที่ใต้ฝ่าเท้าของเธอจนแตกออก ร่างของรินรดาร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่าง แต่ในจังหวะสุดท้ายที่เธอกำลังจะสิ้นสติ มือของใครบางคนกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นอย่างรวดเร็ว "ฉันจะไม่ยอมให้เธอตายไปกับไอ้คนพวกนั้น... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยในยามวิกาลกระซิบอยู่ข้างหู เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่พร่ามัว แต่เมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่กำลังรั้งเธอไว้ หัวใจของเธอก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ "ทำไม... ทำไมต้องเป็นเธอ" รินรดาพึมพำด้วยความสิ้นหวัง เมื่อคนที่ช่วยเธอไว้กลับเป็นคนที่ทุกคนเชื่อว่าตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อน ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้ด้วยความตื่นเต้นนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ