ความเจ็บปวดที่งดงาม

"ถ้าเธอจะตาย... ฉันก็คงไม่มีเหตุผลที่จะต้องหายใจต่อ" เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าลอดผ่านความเงียบงันในห้องพักฟื้นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ รินรดาลืมตาขึ้นช้าๆ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกนับพันเข็มทิ่มแทง แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือภาพชายหนุ่มตรงหน้า... คนที่เธอคิดว่ากลายเป็นธุลีดินไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน ธีร์... เขายังมีชีวิตอยู่ และกำลังนั่งมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะตีความ มันไม่ใช่ความรักที่อบอุ่น แต่เป็นความโหยหาที่แฝงไปด้วยความบ้าคลั่ง "ทำไม..." รินรดาเค้นเสียงที่แห้งผากออกมา เธอพยายามขยับตัว แต่ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ชายโครงทำให้เธอต้องนิ่วหน้า "ทำไมต้องเป็นคุณที่โผล่มาในวันที่ฉันอยากจะลืมทุกอย่างไปให้พ้น" ธีร์ไม่ได้ตอบในทันที เขาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หนักหน่วง "เพราะโลกใบนี้มันเหี้ยมโหดเกินกว่าจะให้คนอย่างเธอตายไปง่ายๆ ริน... โดยเฉพาะในวันที่ฉันเพิ่งค้นพบว่า 'ความแค้น' ที่ฉันเคยมีต่อโลกใบนี้ มันเทียบไม่ได้เลยกับ 'ความคิดถึง' ที่มีต่อเธอ" รินรดาเบือนหน้าหนี น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้กลับรื้นขึ้นมาจนพร่ามัว นี่หรือคือความเจ็บปวดที่งดงามที่ใครบางคนเคยพูดถึง? การกลับมาพบกันท่ามกลางซากปรักหักพังของความทรงจำ ความเจ็บปวดที่เกิดจากการถูกทรยศโดยโชคชะตาที่เล่นตลกกับชีวิตของเธอ "ไปซะ... อย่าให้ฉันต้องมองหน้าคุณอีกเลย" เธอสั่งเสียงสั่น "หึ..." ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ แต่ในดวงตาของเขากลับมีความเศร้าสร้อยลึกซึ้ง "เธอรู้ไหมริน ตลอดห้าปีที่ฉันหายไป ฉันตายไปนับพันครั้งในใจตัวเอง แต่ทุกครั้งที่ฉันลืมตาขึ้นมาในความมืด ฉันเห็นเพียงใบหน้าของเธอตอนที่มองฉันด้วยความผิดหวัง วันนี้ฉันกลับมาแล้ว... และฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากฉันได้อีก แม้กระทั่งตัวเธอเอง" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง อคินก้าวเข้ามาพร้อมกับช่อดอกไม้ในมือ แต่เมื่อเขาเห็นธีร์ที่ยืนอยู่ข้างเตียง รอยยิ้มที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของช่างภาพหนุ่มก็มลายหายไปในทันที เหลือไว้เพียงแววตาที่แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยการระแวดระวัง "ถอยห่างจากเธอซะ ธีร์" อคินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน ธีร์หันกลับไปมองอคินด้วยสายตาเหยียดหยาม "แกคิดว่าแกมีสิทธิ์อะไรในตัวผู้หญิงคนนี้? แกเป็นแค่คนแปลกหน้าที่เข้ามาในวันที่เขาพังทลาย แต่ฉัน... ฉันคือคนที่สร้างบาดแผลให้เขาด้วยตัวเอง และฉันนี่แหละที่จะเป็นคนเยียวยามัน" รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกฉีกกระชาก เธอเป็นเพียงเบี้ยในกระดานของสองชายหนุ่มที่ต่างคนต่างอ้างสิทธิ์ในความเจ็บปวดของเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... ย้ำเตือนว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่มันเป็นชีวิตที่เธอเลือกไม่ได้จริงๆ หรือ? อคินเดินตรงมาที่เตียง เขาไม่แม้แต่จะชายตามองธีร์ มือที่อบอุ่นของเขาเอื้อมมาลูบผมรินรดาเบาๆ ความอ่อนโยนที่สัมผัสได้ทำให้รินรดารู้สึกว่าหัวใจที่ด้านชาเริ่มเต้นรัวอีกครั้ง "ริน... เชื่อใจผมนะ ไม่ว่าอดีตจะเลวร้ายแค่ไหน แต่ปัจจุบันผมอยู่ตรงนี้" "ปัจจุบันงั้นหรือ?" ธีร์แทรกขึ้น เสียงของเขาต่ำลึกและเยือกเย็นจนน่าขนลุก "ถ้าฉันบอกว่าอดีตที่เธอกำลังพยายามลืม... มันกำลังจะกลับมาทำลายทุกสิ่งที่เธอรักในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าล่ะ?" รินรดาเบิกตากว้าง เธอหันไปสบตากับธีร์ด้วยความหวาดหวั่น "หมายความว่ายังไง?" ธีร์โน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูเธอ เสียงกระซิบของเขาสั่นพร่าแต่ชัดเจนจนทำให้รินรดาต้องตัวสั่นสะท้าน "เพราะสิ่งที่พรากครอบครัวเธอไปเมื่อห้าปีก่อน... มันไม่ได้จบลงแค่การหายตัวไปของฉัน แต่มันคือสัญญาเลือดที่พวกมันกำลังจะกลับมาทวงคืนในคืนนี้... และคนแรกที่พวกมันเลือก ก็คือคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงเธอตอนนี้ยังไงล่ะ" ทันใดนั้น เสียงกระจกหน้าต่างห้องพักฟื้นก็แตกกระจายลงพร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวจากความมืดมิดภายนอก ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่จะตั้งตัว... รินรดารู้สึกถึงแรงกระชากอย่างแรงจากอคินที่โอบกอดเธอไว้แน่น ขณะที่เงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านแสงไฟที่ริบหรี่เข้ามาในห้อง พร้อมกับมีดเล่มคมที่สะท้อนแสงไฟวับวาวตรงเข้าใส่หน้าอกของอคินโดยที่เขาไม่ทันระวังตัว ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและแสงดาวไปกับรินรดาด้วยกันนะคะ... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ดาวตกคืนคริสต์มาส