คำสารภาพที่ยังไม่ได้พูด

“ถ้าคุณจะพูดเพียงเพื่อตอกย้ำว่าอดีตมันแก้ไขไม่ได้ ก็เก็บคำพูดพวกนั้นไว้เถอะค่ะ อคิน” รินรดากล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายของฟิล์มถ่ายรูป เธอไม่ได้หันไปมองคนข้างหลัง ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องมองภาพถ่ายใบเก่าบนโต๊ะ ภาพที่แสดงให้เห็นถึงครอบครัวที่สมบูรณ์แบบก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงในคืนหิมะตกวันนั้น อคินชะงักมือที่กำลังถือแก้วกาแฟอุ่นๆ เขาจ้องมองแผ่นหลังที่ดูเปราะบางแต่กลับแข็งขืนของหญิงสาว ความสั่นไหวในน้ำเสียงของเธอไม่ได้เล็ดลอดไปจากความรู้สึกของเขาเลย “ผมไม่ได้จะพูดเรื่องนั้น” อคินวางแก้วลงบนโต๊ะไม้เสียงเบาหวิว เขาเดินก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดน้อยลง “ผมแค่กำลังคิดว่า... บางทีความทรงจำมันก็เหมือนกับภาพถ่ายรอยด่างพร้อยนั่นแหละครับ เราพยายามล้างมันออกเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเห็นชัดว่าเราพยายามจะลืมมันมากแค่ไหน” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอหันกลับมาประจันหน้ากับเขา ดวงตาของเธอไหววูบเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมพัด “แล้วจะให้ฉันทำอย่างไรคะ? จะให้ฉันกอดภาพถ่ายที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดนี่ไว้ แล้วยิ้มรับอนาคตอย่างนั้นหรือ มันไร้สาระเกินไปสำหรับคนอย่างฉัน” อคินไม่ได้ถอยหนี เขากลับขยับเข้ามาอีกก้าว จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันเป็นไออุ่นที่น่ากลัว... น่ากลัวเพราะมันกำลังละลายกำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปี “ริน... ผมอาจจะเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ชอบถือกล้องไปวันๆ ในสายตาคุณ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่เคยเห็นใครที่อดทนกับความมืดมิดในใจได้เท่าคุณเลย” เขายื่นมือออกไปเหมือนจะสัมผัสปลายผมของเธอ แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ “ที่ผมอยากจะพูดจริงๆ ก็คือ...” สายตาของเขาจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความสับสน ความปรารถนา และความหวังอัดแน่นอยู่ในดวงตาคู่นั้น รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นผิดจังหวะ เธอเริ่มหายใจลำบากขึ้นเมื่อเห็นเขาขยับปากจะเอ่ยคำสำคัญ “ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ แต่ถ้าวันหนึ่ง... วันที่ผมสามารถดึงคุณออกมาจากเงาเหล่านั้นได้ ผมอยากให้คุณรู้ว่า...” *ครืด...* เสียงเปิดประตูไม้ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำลายบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดจนแทบจะกลายเป็นสายใยที่ถักทอเข้าหากัน ทั้งสองผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต “ว้าว... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นของใครบางคนสินะ?” น้ำเสียงคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากหน้าประตู ธีร์ยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มมุมปากของเขาดูบิดเบี้ยวและเยือกเย็นไม่ต่างจากอดีตที่คอยตามหลอกหลอนรินรดา เขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้ในมือ มืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างถือดี รินรดาหน้าซีดเผือด ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง เธอถอยหลังไปพิงโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ ในขณะที่อคินก้าวออกมาขวางหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาร่าเริงของเขาหายไปสิ้น เหลือเพียงความเย็นชาที่พร้อมจะปะทะ “นายมาทำไมที่นี่ ธีร์” อคินถาม เสียงของเขาเรียบสนิทแต่แฝงด้วยคำเตือน ธีร์หัวเราะหึๆ เดินนวยนาดเข้ามาในห้องราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ เขาปัดฝุ่นออกจากซองเอกสารก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะที่รินรดายืนอยู่ “มาส่งของที่รินควรจะได้เห็นตั้งนานแล้ว... อดีตที่เธอกำลังพยายามขุดคุ้ยอยู่ยังไงล่ะ รินรดา เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเรื่องราวในคืนนั้นมันมีแค่ด้านที่คุณรู้?” รินรดาขยับตัวจะคว้าเอกสาร แต่ธีร์กลับกดมือลงบนซองนั้นไว้แน่น เขาโน้มตัวลงมาใกล้เธอจนได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่เธอนึกรังเกียจ “ถ้าเธออยากรู้ความจริง... ว่าทำไมคนในครอบครัวเธอถึงต้องตายในคืนนั้นจริงๆ ไม่ใช่แค่เรื่องที่เธอปรุงแต่งขึ้นมาเองในหัว เพื่อปลอบใจตัวเองว่ามันเป็นอุบัติเหตุ...” ธีร์เว้นจังหวะ สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มสั่นระริกของรินรดา “เธอก็ต้องฟังสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ให้ดี... อคินเองก็คงอยากรู้เหมือนกันใช่ไหม ว่าทำไมผู้หญิงที่เขาคิดจะปกป้อง ถึงมีรอยเปื้อนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดมาโดยตลอด” รินรดาสะอึกราวกับถูกตบหน้า ความลับที่เธอเก็บไว้... ความลับที่เธอสาบานว่าจะไม่ให้ใครรู้กำลังถูกขุดขึ้นมา อคินหันมองรินรดาด้วยความประหลาดใจ เขาเห็นมือของเธอที่กำแน่นจนสั่น เขารู้สึกได้ทันทีว่าเรื่องนี้มันใหญ่กว่าที่เขาคาดคิดไว้มากนัก แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยถามอะไรออกมา ธีร์ก็หยิบภาพถ่ายใบหนึ่งออกมาจากซอง แล้วโยนมันลงบนโต๊ะต่อหน้ารินรดา มันไม่ใช่ภาพถ่ายครอบครัว... แต่มันคือภาพของรินรดาในคืนนั้น... คืนที่ควรจะเป็นจุดจบของทุกอย่าง แต่ในภาพนั้น เธอกำลังยืนอยู่ข้างๆ ร่างที่ไร้วิญญาณ พร้อมกับมีดเล่มหนึ่งในมือ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและอคินในบทนี้ หวังว่าเรื่องราวจะยังคงตราตรึงอยู่ในใจของทุกท่านนะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาส