เงาในกระจก

“ถอยไปธีร์... อย่าให้ฉันต้องทำในสิ่งที่ทำให้เราทั้งคู่ต้องนึกเสียใจไปตลอดชีวิต” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอพยายามก้าวถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับบานกระจกเงาบานใหญ่ในห้องโถงกว้างที่เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เบื้องหน้าของเธอคือธีร์ ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นดั่งแสงสว่างในวันที่มืดมนที่สุดของชีวิต แต่ในเวลานี้ แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยไอความแค้นที่แผ่ซ่านออกมาจนน่าขนลุก ธีร์ไม่ตอบโต้ เขาเพียงแต่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ มือหนาเอื้อมไปแตะขอบกระจกเหนือไหล่ของรินรดา ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างใบหูที่เย็นเฉียบของหญิงสาว “เสียใจงั้นหรือริน? เธอคิดว่าคำนั้นยังมีค่ากับคนอย่างฉันอีกหรือไง ในเมื่อทุกอย่างที่ฉันสร้างมา... ทุกอย่างที่ฉันเฝ้าฟูมฟัก มันพังทลายลงไปพร้อมกับเงาของเธอในกระจกบานนี้ตั้งแต่วันนั้นแล้ว” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองผ่านไหล่ของธีร์ไปยังเงาสะท้อนในกระจก ภาพที่ปรากฏไม่ใช่เพียงแค่ใบหน้าของคนสองคน แต่มันคือเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลาย รินรดาเห็นภาพตัวเองในวัยเด็กที่กำลังร้องไห้อยู่กลางกองเพลิงที่พรากทุกอย่างไปจากเธอ ความกลัวที่เธอพยายามฝังลึกไว้ใต้ความเงียบขรึมเริ่มสั่นคลอนจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ “เรื่องมันจบไปนานแล้วธีร์... พอกันทีเถอะ” “จบงั้นหรือ? ไม่เลยริน” ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเธอโดยตรง นิ้วเรียวของเขาไล่ไปตามกรอบใบหน้าของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาจนน่าสะอิดสะเอียน “ตราบใดที่เธอยังมีลมหายใจ ตราบใดที่เธอยังแสร้งทำเป็นลืมสิ่งที่ตัวเองทำลงไปในคืนนั้น เงาในกระจกนั่นก็จะไม่มีวันปล่อยเธอไป ฉันเองก็เช่นกัน” รินรดาสะบัดหน้าหนี หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบที่ใกล้จะแตกดับ อดีตที่พยายามหลบเร้นกำลังตามมาทวงถามความรับผิดชอบ เธอรู้สึกถึงความอึดอัดที่ถาโถมเข้ามาเหมือนน้ำป่า อคิน... ใช่แล้ว ในเวลานี้คนเดียวที่จะดึงเธอออกจากขุมนรกนี้ได้คือเขา แต่เขากำลังอยู่ที่ไหน? หรือว่าสิ่งที่ธีร์เคยขู่ไว้จะเป็นเรื่องจริงว่าอคินถูกกำจัดไปแล้ว? “อคินเขาไม่เกี่ยวข้องด้วย ปล่อยเขาไปเถอะ ฉันคือคนที่จะรับกรรมทั้งหมดเอง” “ความรักช่างเป็นเรื่องตลกนะรินรดา” ธีร์พูดเสียงเรียบ แต่แววตาเปลี่ยนเป็นดุดัน “เธอปกป้องคนอื่นได้ แต่กลับปกป้องความลับที่เปื้อนเลือดของตัวเองไม่ได้ เธอคิดจริงๆ หรือว่าอคินจะมองเธอด้วยสายตาแบบเดิม หากเขารู้ว่าเงาในกระจกที่เธอกลัวนักกลัวหนา... คือภาพของใคร” คำพูดนั้นดั่งคมมีดที่กรีดลงกลางใจ รินรดาชะงักไป ความรู้สึกผิดที่เธอแบกไว้มาตลอดหลายปีพรั่งพรูออกมา เธอจ้องมองกระจกอีกครั้ง ครั้งนี้สิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่ภาพในอดีต แต่มันกลับกลายเป็นภาพซ้อนที่น่าสะพรึงกลัว—เงาสะท้อนของเธอในกระจกกำลังขยับปากพูดโดยที่ตัวจริงไม่ได้ขยับ ‘ยอมรับความจริงสิ รินรดา...’ เสียงนั้นไม่ได้มาจากธีร์ แต่มันดังก้องอยู่ในหัวของเธอเอง มันคือเสียงของความกลัวที่หยั่งรากลึก รินรดาหลับตาแน่น พยายามปิดกั้นทุกเสียงและทุกภาพ แต่ในวินาทีที่เธอตัดสินใจจะหันไปเผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งของธีร์โดยไม่ยอมแพ้อีกต่อไป แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกก็ทำให้ทั้งห้องโถงสั่นไหว เสียงกระจกบานใหญ่ค่อยๆ ร้าวออกเป็นเส้นสายราวกับใยแมงมุม ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความโกรธแค้นเป็นความตื่นตะลึงเมื่อเห็นรอยร้าวที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว “เธอทำอะไรลงไป!” ธีร์คำราม พยายามคว้าตัวรินรดาออกมาจากหน้ากระจก แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่คุ้นเคยในชุดเสื้อคลุมกันหนาวตัวหนาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝน “ริน! ถอยออกมา!” เสียงของอคินดังก้องไปทั่วห้อง เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง ในมือเขามีวัตถุบางอย่างที่ทำให้ธีร์ต้องถอยกรูดไปด้านหลัง ทว่าสิ่งที่ทำให้อคินต้องชะงักค้างไม่ใช่ท่าทีของธีร์ แต่เป็นภาพที่เขาเห็นในกระจกเงาที่กำลังแตกสลายบานนั้น เงาสะท้อนในกระจกไม่ได้มีแค่รินรดาและธีร์ แต่มันยังมีเงาที่สาม... เงาของหญิงสาวอีกคนที่แต่งกายด้วยชุดขาวสะอาดตา กำลังยืนยิ้มอยู่ข้างหลังรินรดา ทั้งที่ตรงนั้นไม่มีใครอยู่เลยนอกจากพวกเขา รินรดาลืมตาขึ้นและหันไปมองภาพสะท้อนนั้นด้วยความหวาดผวา ก่อนที่เสียงเปราะบางของกระจกที่แตกละเอียดจะดังก้องไปทั่วห้อง ดับความเงียบงันทั้งหมดลงพร้อมกับความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย “ริน... คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอในกระจกนั่น... เขาคือใคร?” อคินถามเสียงแผ่ว สายตาของเขาจับจ้องไปยังสิ่งที่รินรดายังไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมอง และในเสี้ยววินาทีก่อนที่แสงไฟในห้องจะดับวูบลง รินรดาก็รู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบที่แตะลงบนไหล่ของเธอ... สัมผัสที่คุ้นเคยเสียจนลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามรอยร้าวของความจริงนี้ไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสเสมอนะคะ