รอยยิ้มภายใต้น้ำตา

“ถ้าการหนีคือวิธีเดียวที่จะทำให้เธอหายใจได้สะดวกขึ้น เธอก็ทำไปเถอะริน... แต่ขออย่างเดียว อย่าหนีไปจากความรู้สึกของตัวเองก็พอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของอคินไม่ได้มีความโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขายืนอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวในห้องนั่งเล่นที่เงียบเชียบ มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นเพียงดวงเดียวที่ขับให้เงาของเขาดูโดดเดี่ยว รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งวางทับอยู่บนอก คำพูดของธีร์ที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวราวกับเสียงระฆังมรณะบีบคั้นให้เธออยากจะหายตัวไปจากโลกนี้ให้พ้น “ฉันไม่ได้หนี...” รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว สั่นพร่า มือทั้งสองข้างที่กุมกันอยู่สั่นเทาจนเจ้าตัวต้องออกแรงบีบเข้าหากันแน่น “แต่ฉันกลัว อคิน... ถ้าสิ่งที่ธีร์พูดมันคือความจริง ถ้าฉันเป็นตัวนำความโชคร้ายมาให้คนรอบข้างจริงๆ ล่ะ?” อคินสาวเท้าเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอในทันที แต่เว้นระยะห่างให้เกียรติราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปหากเขาแตะถูกจุดที่เปราะบางที่สุด สายตาของชายหนุ่มมองลึกเข้าไปในดวงตาที่วูบไหวของหญิงสาว ดวงตาที่ผ่านเรื่องราวมามากเกินกว่าที่คนในวัยเดียวกันควรจะได้รับ “ริน มองหน้าผมนะ” เขาสั่งนุ่มนวล แต่หนักแน่น รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำตาเม็ดใสเริ่มเอ่อล้นคลอหน่วย “เธอจำตอนที่ผมกดชัตเตอร์ถ่ายภาพเธอครั้งแรกได้ไหม? ตอนนั้นเธอดูเหมือนคนที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุฝน แต่แววตาของเธอมันบอกผมว่า เธอพร้อมจะกางปีกบินถ้ามีใครสักคนยื่นมือไปให้...” “แต่นั่นมันอดีตไปแล้ว...” “มันคือตัวตนของเธอ” อคินขัดขึ้น แววตาของเขาสะท้อนความรักที่มั่นคงจนรินรดาแทบจะทนมองไม่ไหว “ธีร์พยายามขังเธอไว้ในเงาของอดีต เขาอยากให้เธอเชื่อว่าเธอมีค่าแค่ในฐานะเศษซากของความทรงจำที่พังทลาย แต่ผมไม่ได้มองแบบนั้น ริน... ผมมองเห็นผู้หญิงที่เข้มแข็งที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา ผู้หญิงที่ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา แม้ว่าเธอจะกำลังร้องไห้อยู่ก็ตาม” อคินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนกลิ่นหอมจางๆ จากเสื้อเชิ้ตของเขาปะทะเข้ากับจมูกของรินรดา เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาบนแก้มของเธอ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ผ่านผิวแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม “เชื่อมั่นในตัวผมหน่อยได้ไหม?” เขาถาม เสียงนั้นแหบพร่า “ไม่ได้ขอให้เชื่อว่าโลกนี้มันยุติธรรม แต่ขอให้เชื่อว่าในโลกที่โสมมใบนี้ ความรักของเราสองคนมันเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่เงาที่ใครจะมาฉุดกระชากให้หายไปได้” รินรดารู้สึกเหมือนกำแพงในใจที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองมาตลอดหลายปี กำลังพังทลายลงทีละน้อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือของอคินแทรกซึมผ่านความเย็นเยียบในใจ เธอไม่ได้ตอบกลับด้วยคำพูด แต่กลับโน้มตัวเข้าหาเขา ซบใบหน้าลงบนไหล่กว้างนั้น ปล่อยให้เสียงสะอื้นที่กลั้นไว้นานนับปีระบายออกมาในที่สุด “ฉันกลัว...” เธอกระซิบ “กลัวว่าถ้าวันหนึ่งฉันหลงรักความสุขนี้มากเกินไป วันนั้นฉันจะสูญเสียทุกอย่าง” อคินโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับจะบอกว่าเขาคือปราการด่านสุดท้ายที่จะไม่มีวันปล่อยให้เธอกลับไปยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความมืดอีกต่อไป “ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ ผมจะยืนอยู่ข้างเธอ ในที่ที่มืดที่สุด ในที่ที่ไม่มีใครมองเห็น เราจะก้าวผ่านมันไปพร้อมกัน... แค่เธออย่าปล่อยมือผมก็พอ” ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนเปราะบางนั้น รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของรินรดา—รอยยิ้มภายใต้คราบน้ำตาที่เปื้อนแก้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากความสุขสมบูรณ์ แต่เกิดจากความหวังที่เพิ่งจะจุดติดขึ้นมาใหม่ในใจที่เคยตายด้าน ทว่า... ความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้มารยาทในยามวิกาล ทั้งอคินและรินรดาผละออกจากกันทันทีด้วยความตกใจ เสียงของธีร์ดังแทรกผ่านเข้ามาจากอีกฟากของบานประตู มันไม่ได้เย็นเยือกเหมือนในตอนเย็น แต่มันกลับแฝงไปด้วยความคลุ้มคลั่งและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ “อคิน! ออกมาดูหน่อยสิว่าสิ่งที่เธอปกป้องนักหนาเนี่ย... แท้จริงแล้วมันเน่าเฟะแค่ไหน!” ประตูห้องนั่งเล่นถูกเปิดผางออกโดยไม่ได้ล็อค ธีร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีคุกคาม ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูยับยู่ยี่ ก่อนที่เขาจะปามันลงบนโต๊ะกลางจนเสียงดังสนั่น เขามองรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ ราวกับงูพิษที่เพิ่งฉกเหยื่อได้สำเร็จ “เปิดดูสิริน... หรือว่าเธอจะให้ผมอ่าน ‘ความจริง’ ที่เธอปิดบังอคินมาตลอดให้ฟังเอง?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและอคินในบทนี้ หวังว่าทุกท่านจะคอยเป็นกำลังใจให้พวกเขาทั้งสองผ่านพ้นคืนที่มืดมิดนี้ไปให้ได้นะคะ