สถานที่แห่งความหลัง

"หยุดถามเรื่องนี้ได้ไหมคะริน... ถ้าไม่อยากให้ฉันเดินกลับเดี๋ยวนี้" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเหล็กดัดเก่าคร่ำคร่าของสวนสาธารณะประจำเมือง มือเรียวบางกำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมจ้องมองเข้าไปในความมืดสลัวใต้ร่มไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาประหนึ่งอสูรกายยามไร้แสงอาทิตย์ อคินที่ยืนอยู่ข้างกายลดกล้องถ่ายรูปในมือลง เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรในทันที แววตาของช่างภาพหนุ่มมีความอ่อนโยนและเห็นอกเห็นใจซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มที่มักจะดูร่าเริง เขารู้ดีว่าบาดแผลในใจของหญิงสาวคนนี้ลึกเกินกว่าจะรักษาด้วยคำปลอบประโลมทั่วไป "ฉันไม่ได้จะขุดคุ้ยเพื่อทรมานเธอนะริน" อคินเอ่ยเสียงนุ่ม "แต่การที่เธอพาฉันมาที่นี่ มันแปลว่าเธอพร้อมจะเผชิญหน้ากับมันแล้วใช่ไหมคะ" รินรดาไม่ตอบ เธอตัดสินใจผลักบานประตูเข้าไป เสียงเหล็กเสียดสีกันดังลั่นท่ามกลางความเงียบงันราวกับเสียงกรีดร้องจากอดีต สถานที่แห่งนี้—สวนสาธารณะที่เคยอบอวลด้วยเสียงหัวเราะของพ่อและแม่ในวันวาน บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังของม้านั่งไม้ตัวเดิมที่ผุพังไปตามกาลเวลา "ตรงนั้นค่ะ..." รินรดาชี้ไปยังม้านั่งใต้ต้นไทรใหญ่ "แม่เคยนั่งอ่านนิทานให้ฉันฟัง ส่วนพ่อ... พ่อจะยืนอยู่ตรงนั้น คอยถ่ายรูปเราด้วยกล้องฟิล์มตัวเก่า" รินรดาเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งที่เย็นเฉียบ เธอหลับตาลง ภาพความทรงจำสีซีดจางเริ่มชัดเจนขึ้นในห้วงความคิด ความอบอุ่นจากฝ่ามือของมารดา กลิ่นบุหรี่จางๆ จากเสื้อเชิ้ตของบิดา และความสุขที่ดูเหมือนจะนิรันดร์ ทุกอย่างพังทลายลงในค่ำคืนคริสต์มาสที่หิมะตกหนักในปีนั้น อคินขยับตัวเข้าไปใกล้ เขาหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาโดยอัตโนมัติ แต่มือเขากลับหยุดชะงักลงเมื่อเห็นไหล่ของหญิงสาวสั่นไหว "ริน... ร้องออกมาเถอะค่ะ ถ้ามันอัดอั้นมากนัก ไม่จำเป็นต้องทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าฉันเลย" "ฉันไม่ได้ร้องเพราะเสียใจหรอกค่ะ" รินรดาลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอว่างเปล่าจนน่าใจหาย "แต่ฉันกำลังพยายามหาคำตอบว่า ทำไมในวันที่ชีวิตของฉันพังทลายลงในที่แห่งนี้... คนที่ยืนมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเยือกเย็นที่สุด ถึงไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็นคนใกล้ตัวที่ฉันเคยไว้ใจที่สุด" บรรยากาศรอบข้างดูจะเย็นเยียบขึ้นทันตา อคินชะงักกึก เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง รินรดาไม่ได้มาที่นี่เพื่อระลึกความหลัง แต่เธอมาเพื่อยืนยันบางสิ่งบางอย่างที่เธอเก็บงำไว้คนเดียวมาตลอดหลายปี "เธอหมายความว่าอย่างไรคะ" อคินถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น รินรดาหยิบรูปถ่ายใบเก่าที่มุมขวาล่างมีรอยไหม้เกรียมออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นภาพครอบครัวที่เธอเก็บรักษาไว้อย่างดีที่สุด ในภาพนั้นนอกจากพ่อ แม่ และตัวเธอในวัยเด็ก ยังมีเงาร่างของเด็กชายอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังต้นไม้... เด็กชายที่สวมจี้ห้อยคอรูปกางเขนสีเงินแบบเดียวกันกับที่เธอเห็นในห้องของธีร์เมื่อสัปดาห์ก่อน "ธีร์ไม่ได้แค่ริษยาฉันหรอกค่ะอคิน" รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว "เขาอยู่ที่นี่ ในคืนที่พ่อกับแม่จากไป เขาเห็นทุกอย่าง... และฉันมั่นใจว่าเขาคือคนเดียวที่เก็บ 'ชิ้นส่วน' สุดท้ายที่ทำให้เหตุการณ์ในคืนนั้นไม่ใช่แค่อุบัติเหตุเอาไว้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งคู่หันขวับไปมอง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดโค้ทสีดำสนิทก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ใหญ่ แสงไฟสลัวจากเสาไฟในสวนสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยดี ดวงตาคู่นั้นของธีร์ไม่ได้ฉายแววโศกเศร้า แต่กลับมีความกระหายที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ "ความทรงจำมันก็น่ารื่นรมย์ดีนี่รินรดา" ธีร์เอ่ยขึ้น พลางก้าวเข้ามาใกล้ระยะที่ลมหายใจของเขาสามารถรดรินบนใบหน้าของเธอได้ "แต่เธอลืมไปหรือเปล่าว่า... บางสิ่งที่ตายไปแล้ว ก็ควรฝังมันไว้ให้ลึกที่สุด ไม่ใช่มาขุดคุ้ยขึ้นมาดูให้เป็นเสนียดชีวิตตัวเอง" ธีร์หยุดเดิน เขาหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ดูเก่าแก่ไม่แพ้รูปใบนั้นขึ้นมา แล้วโยนมันลงบนม้านั่งข้างตัวรินรดา "เปิดดูสิ... แล้วเธอจะรู้ว่าในคืนนั้น ไม่ใช่แค่พ่อแม่ของเธอที่ตายไป แต่เป็นตัวตนของเธอที่ตายไปตั้งแต่วินาทีที่เห็นรอยยิ้มของฉันก่อนที่รถคันนั้นจะพุ่งเข้าชน" รินรดาตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเธอติดขัดในลำคอ อคินขยับตัวจะเข้าขวาง แต่ธีร์กลับชูวัตถุบางอย่างขึ้นในมือ... มันคือรีโมตคอนโทรลขนาดเล็กที่เชื่อมต่อกับแผงวงจรไฟฟ้าในละแวกนี้ ทุกอย่างรอบตัวเริ่มส่งเสียงหึ่งๆ เหมือนกระแสไฟฟ้ากำลังรั่วไหล ความลับที่ถูกเก็บงำมากว่าทศวรรษกำลังจะถูกเปิดเผย ในขณะที่ชีวิตของพวกเขาทั้งสามคนถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายแห่งความแค้นที่ไม่มีวันดับมอดลง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาในความทรงจำอันมืดมิดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ