ความช่วยเหลือที่คาดไม่ถึง

“แฟ้มเอกสารชุดนี้มันหายไปไหน รินรดา? หรือว่าคุณทำมันหล่นหายไปตั้งแต่ตอนที่พยายามจะเอาหน้าในที่ประชุมเมื่อเช้ากันล่ะ?” น้ำเสียงของธีร์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนน่าอึดอัด สายตาของเขาที่จ้องมองมานั้นเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันราวกับสัตว์ป่าที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม รินรดายืนตัวตรง มือที่ประสานกันอยู่ด้านหน้าสั่นเทาเล็กน้อย เธอไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาคู่นั้น แม้ภายในใจจะรู้ดีว่านี่คือกับดักที่เขาวางไว้เพื่อบีบให้เธอลาออก “ดิฉันมั่นใจว่าวางไว้บนโต๊ะท่านประธานด้วยมือตัวเองค่ะ คุณธีร์น่าจะตรวจสอบที่เก็บเอกสารของแผนกคุณอีกครั้งนะคะ บางทีความเข้าใจผิดอาจเกิดขึ้นได้จากความไม่ตั้งใจ... หรือความตั้งใจที่มากเกินไป” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าคมกริบ เธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ติดขัดของตัวเอง ความกดดันในห้องนี้ราวกับออกซิเจนถูกสูบออกไปจนหมด ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้เธอจนได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่ทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียน “อย่ามาทำเป็นปากดี” ธีร์กระซิบใกล้ใบหู “ถ้าเย็นนี้ไม่มีเอกสารตัวจริงมาวางบนโต๊ะผม คุณก็เตรียมเก็บของออกจากที่นี่ได้เลย ชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณมันก็แค่เศษซากที่ไม่ควรค่าจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป” เขากระแทกประตูเดินออกไป ทิ้งให้รินรดายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความอ้างว้าง เธอหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่สูญเสียครอบครัวไปย้อนกลับมาฉายชัดอีกครั้ง ความรู้สึกที่ว่า ‘ตนเองไม่เหลือใคร’ กำลังกัดกินจิตวิญญาณของเธออย่างช้าๆ รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ น้ำตาเม็ดใสเอ่อล้นคลอหน่วยตาแต่ไม่มีวันไหลออกมา ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของเธอกำลังจะพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างจังหวะที่คุ้นเคย มันไม่ใช่ความหนักแน่นที่น่าเกรงขาม แต่เป็นจังหวะที่เหมือนกับการเคาะให้จังหวะเพลงที่เธอเคยได้ยิน “ห้องทำงานดูเงียบเหงาไปนะ ว่าไหม?” อคินก้าวเข้ามาพร้อมกล้องถ่ายรูปคู่ใจที่สะพายอยู่ข้างกาย เขาสังเกตเห็นรอยเปื้อนจางๆ ของความเจ็บปวดบนใบหน้าของเธอได้ในทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยถาม รินรดารีบปาดน้ำตาที่ขอบตาออกอย่างรวดเร็ว “คุณมาทำอะไรที่นี่คะ อคิน? ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณควรอยู่” “ผมแค่ผ่านมา... และบังเอิญเห็น ‘ช่างภาพ’ คนหนึ่งที่แอบถ่ายภาพหน้าห้องนี้เมื่อสิบนาทีก่อน” อคินยิ้มบางๆ มือหนาควักแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งออกมาวางลงบนโต๊ะ “เขาทิ้งสิ่งที่น่าสนใจไว้ให้ผมดูพอดีเลย” บนหน้าจอคือคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วที่ติดตั้งอยู่นอกห้องประชุม ภาพปรากฏให้เห็นชัดเจนว่าธีร์เป็นคนหยิบแฟ้มเอกสารไปจากโต๊ะของเธอในตอนที่เธอเดินไปชงกาแฟ อคินหัวเราะในลำคอ แววตาของเขามีประกายความมุ่งมั่นที่ทำให้รินรดารู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างประหลาด “คุณจะทำอย่างไรคะ? ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา ธีร์จะต้องคลั่งแน่ๆ” “ให้เขาคลั่งไปเถอะครับ” อคินโน้มตัวลงมาใกล้ ดวงตาของเขาฉายความอบอุ่นที่ห่อหุ้มบาดแผลในใจของเธอไว้ “ริน... คุณไม่ได้สูญเสียทุกอย่างไปหรอกนะ ตราบใดที่ผมยังยืนอยู่ตรงนี้ ผมจะไม่ยอมให้ความทรงจำแย่ๆ ในอดีตมาทำลายอนาคตของคุณอีกต่อไป” อคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดส่งข้อมูลบางอย่างเข้าสู่ระบบส่วนกลางของบริษัทด้วยความชำนาญ ก่อนจะหันมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกไหว “ผมส่งหลักฐานนี้ไปที่ฝ่ายตรวจสอบภายในแล้ว อีกไม่กี่นาที เรื่องคงถึงหูคณะกรรมการบริหาร” “ขอบคุณค่ะ...” เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือ “แต่ทำไม... ทำไมคุณถึงต้องทำเพื่อดิฉันขนาดนี้?” อคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาแตะเบาๆ ที่ไหล่ของเธอ สัมผัสที่แผ่ซ่านความอบอุ่นไปทั่วร่างกาย “เพราะสำหรับผม... คุณไม่ใช่แค่คนที่ผมรู้จัก แต่คุณคือเงาที่งดงามที่สุดที่ผมเคยพบใต้แสงดาวดวงนี้” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้นพร้อมกันหลายสาย มันไม่ใช่สายเรียกเข้าจากเพื่อนร่วมงาน แต่เป็นข้อความจากเลขานุการส่วนตัวของท่านประธานที่ระบุสั้นๆ ว่า ‘พบแฟ้มเอกสารในห้องทำงานของคุณธีร์แล้ว และเขาถูกสั่งพักงานอย่างไม่มีกำหนด’ รินรดามองดูข้อความนั้นด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นหวังจะขอบคุณอคิน แต่เธอกลับพบเพียงความว่างเปล่า อคินหายไปจากห้องทำงานของเธอแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของแสงแดดจางๆ และเศษกระดาษใบหนึ่งที่วางทับอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ เมื่อเธอคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก ลายมือที่คุ้นเคยของอคินปรากฏแก่สายตา มันไม่ใช่ข้อความปลอบโยนธรรมดา แต่มันคือคำเตือนที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ‘ริน... หลักฐานที่ผมส่งไปเป็นของปลอมที่ถูกแก้ไขมาอย่างดี ส่วนของจริง... อยู่กับผม และคนที่คุณคิดว่ากำลังจะโดนไล่ออกในตอนนี้ กำลังเดินกลับมาที่นี่พร้อมกับความลับที่คุณปิดบังไว้มาตลอดชีวิต... วิ่งไปที่ลิฟต์ฝั่งทิศตะวันออกเดี๋ยวนี้!’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวและรอยร้าวในหัวใจของตัวละครไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ