ความจริงในภาพถ่าย

“หยุดมือเดี๋ยวนี้ อคิน!” เสียงกรีดร้องในหัวของรินรดาดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะที่อคินในโลกความเป็นจริงกำลังงัดแงะแผ่นไม้กระดานใต้ตู้เก็บของเก่าในห้องมืดที่ธีร์เคยใช้เป็นสตูดิโอส่วนตัว อคินไม่ได้สนใจเสียงห้ามปรามหรือสีหน้าซีดเผือดของเธอ เขาสวมถุงมือยางสีขาวสะอาดตา ตัดกับฝุ่นหนาที่เกาะอยู่ตามพื้นไม้ “ริน... คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าทำไมผมถึงยอมเสี่ยงเข้ามาที่นี่” อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความเด็ดขาดที่เธอไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก “คุณหนีความจริงมานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่ต้องจบเรื่องนี้เสียที” อคินออกแรงงัดครั้งสุดท้าย เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะดังสนั่นในความเงียบสงัด เขาดึงกล่องเหล็กใบเก่าขึ้นมาจากหลุมมืดๆ นั้น รินรดาถอยกรูดไปพิงกำแพง ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ เธอกลัว... ไม่ใช่กลัวความมืด แต่กลัวว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในจะทำลายความทรงจำสุดท้ายที่เธอยังพอจะหลงเหลืออยู่เกี่ยวกับชายที่ชื่อ ‘ธีร์’ อคินเปิดกล่องเหล็กอย่างระมัดระวัง กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าโชยออกมาพร้อมกับภาพถ่ายนับสิบใบที่ถูกอัดด้วยสีซีดจาง เขาหยิบภาพหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาของชายที่ร่าเริงและขี้เล่นอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของคนที่เป็นห่วงจนแทบขาดใจ “ดูนี่สิริน... นี่คือสิ่งที่ธีร์ไม่เคยบอกคุณ” ภาพในมือสั่นไหวเล็กน้อย อคินวางมันลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า รินรดาฝืนใจเดินเข้าไปใกล้ ภาพนั้นเป็นภาพถ่ายเหตุการณ์ในคืนเกิดเหตุโศกนาฏกรรมของครอบครัวเธอเมื่อหลายปีก่อน ในภาพนั้นมีรถยนต์คันหนึ่งที่เธอกคุ้นตาจอดอยู่ห่างจากบ้านของเธอไม่กี่ร้อยเมตร และชายที่ยืนพิงรถสูบบุหรี่อยู่เงียบๆ ในมุมมืด... คือธีร์ เขาสวมเสื้อโค้ทตัวเดียวกับที่เธอเคยซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด ใบหน้าของเขาในรูปนั้นไม่ได้แสดงความเศร้าโศกหรือความตกใจ แต่มันคือใบหน้าของผู้ที่กำลังเฝ้ามอง ‘ผลงาน’ ของตัวเองด้วยความพึงพอใจอย่างเย็นชา “เขาไม่ได้บังเอิญผ่านไปในวันนั้น ริน” อคินพูดเบาๆ ราวกับจะประคองความรู้สึกที่แตกสลายของเธอ “เขาเป็นคนวางแผนทุกอย่าง... ตั้งแต่เรื่องท่อแก๊สจนถึงการหลอกล่อให้คุณออกไปข้างนอกในคืนนั้น ธีร์ไม่ได้แค่ริษยาครอบครัวคุณ แต่นั่นคือการกวาดล้างเพื่อที่คุณจะได้เหลือแค่เขา” รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปหมดสิ้น มือของเธอสั่นเทาขณะเอื้อมไปแตะภาพถ่ายใบนั้น นิ้วของเธอสั่นระริกไปตามกรอบใบหน้าของคนที่เธอเคยรักและไว้ใจที่สุด ภาพความทรงจำที่แสนหวานค่อยๆ บิดเบี้ยว กลายเป็นพิษร้ายที่กัดกินความรู้สึก เธอจำได้แม่น... คืนนั้นธีร์เป็นคนแรกที่โผล่มาปลอบโยนเธอที่หน้าบ้านหลังเหตุการณ์จบลง เขาโอบกอดเธอไว้แน่น และบอกว่าเขาจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป กลายเป็นว่าอ้อมกอดนั้นคืออ้อมกอดของปีศาจที่เพิ่งทำลายโลกทั้งใบของเธอ “ทำไม...” เสียงของรินรดาแหบพร่า “เขาทำแบบนั้นเพื่ออะไร อคิน... เขาบอกว่าเขารักฉัน” “ความรักของเขาคือการครอบครอง และการทำลายคือวิธีเดียวที่จะทำให้คุณเป็นของเขาโดยไม่มีใครมาขวาง” อคินดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น แม้รินรดาจะรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังไร้ความรู้สึก “เราต้องแจ้งตำรวจ เรามีหลักฐานมากพอแล้ว” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง รินรดาและอคินชะงักไปพร้อมกัน เสียงนั้นหยุดลงหน้าประตูที่ปิดสนิท ก่อนที่กลอนประตูจะถูกหมุนอย่างเชื่องช้า ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง อคินรีบคว้ากล่องเหล็กเก็บเข้ากระเป๋า แล้วดึงรินรดาไปหลบหลังตู้ใบใหญ่ ประตูเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างสูงคุ้นตา ธีร์เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสงบนิ่ง มือของเขาถือปืนกระบอกเล็กที่สะท้อนแสงไฟสลัวจนเป็นประกายเย็นเยียบ เขาไม่ได้มองหาใครเป็นพิเศษ แต่เขากลับเดินตรงไปที่กระดานไม้ที่ถูกงัดออกไปแล้ว ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่พยายามสะกดกลั้น “รู้อะไรไหมริน...” เสียงของธีร์ดังขึ้น ทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก “การแอบดูของเก่า มันมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และดูเหมือนวันนี้... ราคาที่คุณกับช่างภาพกระจอกคนนี้ต้องจ่าย จะสูงกว่าที่คิดนะ” เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้ที่ซ่อนของพวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ ธีร์ไม่ได้มองมาที่ตู้ แต่เขากำลังเล่นกับไกปืนในมือด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ รินรดากลั้นหายใจจนหน้าอกปวดร้าว ในวินาทีที่ธีร์หันกระบอกปืนมาทางตู้ที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ อคินก็ขยับตัวเตรียมจะกระโจนออกไป แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาในกระเป๋ากลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน... มันเป็นเสียงเรียกเข้าที่เธอตั้งไว้เฉพาะสำหรับธีร์ และข้อความบนหน้าจอสว่างวาบขึ้นมาในความมืด มันเป็นข้อความที่เขียนว่า: *‘มาหาฉันที่ระเบียง... ถ้าไม่อยากให้อคินตายในวินาทีนี้’* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดในใจของตัวละครไปพร้อมกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ