กำแพงที่ก่อตัว

“คุณคิดว่าถ้าเราพยายามขุดสิ่งที่ฝังกลบไปแล้วขึ้นมาดูอีกครั้ง... มันจะกลายเป็นความทรงจำที่สวยงาม หรือจะเป็นเพียงซากศพที่เริ่มส่งกลิ่นเน่าเฟะกันคะ?” รินรดาเอ่ยถามประโยคนี้ขึ้นกลางวงสนทนาที่ควรจะเป็นการพูดคุยเรื่องโปรเจกต์ภาพถ่ายใบใหม่ แต่แววตาของเธอกลับไม่ได้มองไปที่อคินเลยแม้แต่น้อย เธอมองผ่านออกไปนอกหน้าต่างกระจกของร้านกาแฟเล็กๆ ที่เปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำจากฝนที่เพิ่งหยุดตก เปลือกตาคู่สวยปิดลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้ากลับมาจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าใจหาย อคินชะงักมือที่กำลังวาดแผนผังการจัดวางมุมกล้องบนสมุดบันทึก เขาเงยหน้าขึ้น สบตาหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก ความเงียบงันก่อตัวขึ้นท่ามกลางเสียงแก้วกาแฟกระทบจานรองของลูกค้าโต๊ะข้างๆ มันเป็นความเงียบที่กดทับจนเกือบจะหายใจไม่ออก “ริน... เรื่องเมื่อคืนตอนงานเลี้ยงดาวตก มันมีอะไรที่คุณยังไม่ได้บอกผมใช่ไหมครับ?” อคินพยายามเลี่ยงคำพูดที่รุกเร้า แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล “ตั้งแต่ตอนนั้น คุณก็เหมือนคนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างตลอดเวลา” “ฉันไม่ได้วิ่งหนีอคิน” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความรู้สึก “ฉันแค่กำลังพยายามกลับไปอยู่ในที่ที่ฉันควรอยู่... ที่ที่ไม่มีคุณเข้ามาปั่นป่วน” คำพูดนั้นราวกับมีดเล่มเล็กที่กรีดลงบนความรู้สึกของคนฟัง อคินวางปากกาลงช้าๆ เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เสียงของเขาเบาหวิวแต่กลับสั่นไหวด้วยอารมณ์ “ที่ที่ไม่มีผม? ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราสองคนคือคนที่ต่างก็เป็นเงาให้กันและกันเนี่ยนะ? คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าใครกันที่เป็นคนฉุดคุณขึ้นมาจากความทรงจำที่แตกสลายในวันนั้น” “นั่นแหละค่ะปัญหา!” รินรดาโพลงขึ้นมา เสียงของเธอไม่ได้ดัง แต่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่สั่นสะเทือน เธอกำมือแน่นใต้โต๊ะจนเล็บจิกเข้าที่เนื้อ “เพราะคุณนั่นแหละที่ทำให้ฉันเริ่ม ‘อยาก’ มีความหวัง และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุดสำหรับคนอย่างฉัน อคิน... คุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่ธีร์ทำ หรือแม้แต่สิ่งที่ฉันเคยทำลงไปเพื่อที่จะมีชีวิตรอดมาถึงวันนี้” อคินนิ่งงัน เขาเห็นความเปราะบางที่พยายามถูกปกปิดด้วยกำแพงหนาที่เธอเพิ่งก่อขึ้นใหม่ รินรดาเริ่มขยับตัวออกห่าง เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาถือไว้มั่น ราวกับมันเป็นโล่กำบังเพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่ “อย่าพยายามรื้อฟื้นอะไรอีกเลยนะคะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เด็ดขาด “เราต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ งานถ่ายภาพชุดนี้ถือว่าฉันขอยกเลิก ส่วนเรื่องระหว่างเรา... ให้มันจบลงแค่ในฐานะคนรู้จักเถอะนะคะ ก่อนที่ฉันจะกลายเป็นคนที่คุณรับไม่ได้มากกว่านี้” เธอลุกขึ้นยืน ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม อคินมองตามหลังร่างบางที่เดินออกไปจากร้านด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เขารู้ดีว่าการปล่อยให้เธอไปในวินาทีนี้หมายถึงอะไร แต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะรั้งเธอไว้ในวันที่เธอกำลังจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดในใจของตัวเอง รินรดารีบก้าวเท้าออกมาจากร้าน อากาศเย็นยะเยือกของยามเย็นแทรกซึมผ่านเสื้อโค้ทตัวบาง เธอเดินอย่างไร้จุดหมาย พลางคิดถึงคำพูดของธีร์ที่ยังคงหลอกหลอนเธอมาตั้งแต่เหตุการณ์ดาวตกคืนนั้น *‘เธอคิดว่าอคินจะรักเธอจริงๆ ถ้าเขารู้ว่ามือคู่นี้เปื้อนอะไรมาบ้างเหรอรินรดา? หรือต่อให้เขารู้... เขาก็คงไม่ต่างจากคนอื่นๆ ที่ทอดทิ้งเธอไปในที่สุดอยู่ดี’* ธีร์ไม่ได้แค่ต้องการทำลายความสุขของเธอ แต่เขาต้องการพรากความหวังเดียวที่เธอมีไปจากชีวิต ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาในชุดสูทสีเข้มก็ก้าวออกมาจากซอกตึกที่มืดมิด เบื้องหน้าของรินรดา เขาคือคนที่เธอหวาดกลัวที่สุดในยามนี้ ธีร์ยืนขวางทางเดินพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบแฝงไปด้วยความสมเพช “เดินหนีอคินมาแบบนี้ คงเจ็บปวดน่าดูเลยสินะริน” ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับกำแพงอิฐเย็นเฉียบ “แต่เชื่อเถอะ ว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว... เพราะถ้าเธอยังดึงเขาเข้ามาใกล้ตัวมากกว่านี้ สิ่งที่เธอจะต้องสูญเสียจะไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ แต่มันจะเป็น ‘ชีวิต’ ของเขาเอง” รินรดาสั่นไปทั้งตัว เธอพยายามจะก้าวหนีแต่ถูกมือของธีร์คว้าข้อมือเอาไว้แน่น เขาโน้มหน้าลงมาจนชิดใบหูของเธอ ก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น “อยากรู้ไหมว่าอคินอยู่ที่ไหนในตอนนี้? อ้อ... ไม่ต้องเดาหรอก เพราะตอนนี้เขากำลังถูกคนของฉันพาไป ‘ชมภาพ’ ชุดพิเศษที่เธอก็ไม่อยากให้เขาเห็นที่สุด... สนุกดีใช่ไหมล่ะ ความลับที่เธอกลัวที่สุด กำลังจะถึงมือเขาสิบนาทีหลังจากนี้” ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของธีร์ที่กำลังสตรีมภาพสดจากที่ไหนสักแห่ง และภาพในจอนั้น... คือภาพถ่ายเก่าๆ ที่เธอไม่เคยให้ใครเห็น มันคือหลักฐานของความผิดพลาดในอดีตที่เธอซ่อนไว้ในกล่องไม้ใต้พื้นห้องนอนมานานหลายปี! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดของรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ดาวตกคืนคริสต์มาส