ความไว้ใจที่สั่นคลอน

“ถอยไปธีร์ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นพร่าอยู่ในอก มือที่ถือแก้วไวน์เย็นจัดสั่นจนของเหลวสีทับทิมกระเพื่อมไหวสะท้อนกับแสงไฟสลัวในห้องทำงานส่วนตัวของชายหนุ่ม ตรงหน้าเธอ ธีร์ยืนพิงขอบโต๊ะไม้โอ๊คเก่าแก่ แววตาของเขาไม่ได้ฉายความโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นความเวทนาที่กรีดลึกลงไปในใจเธอจนแทบหายใจไม่ออก “เธอเรียกมันว่าความสุขเหรอ ริน?” ธีร์แค่นหัวเราะพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิมที่คุ้นเคย—กลิ่นจางๆ ของไม้สนและควันบุหรี่ที่เคยเป็นสัญญาณของความปลอดภัยในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่ชวนให้สะอิดสะเอียน “การขังตัวเองไว้กับผู้ชายที่เพิ่งรู้จักไม่กี่เดือน แล้วทิ้งทุกอย่างที่พวกเราเคยสร้างมาด้วยกัน เพียงเพราะเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือน ‘มีชีวิต’ อีกครั้ง... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างอคินจะเข้าใจความมืดมิดที่เธอแบกไว้?” รินรดาวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ จนเนื้อแก้วเกือบแตกร้าว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยว่างเปล่ากลับลุกโชนด้วยความขัดแย้งภายใน “อดีตมันตายไปแล้วธีร์ เหมือนกับครอบครัวของฉัน” เธอเน้นคำทีละพยางค์ “ฉันไม่อยากเป็นซากศพที่มีชีวิตเหมือนนายอีกต่อไปแล้ว อคินไม่ได้ดีเลิศเลอ แต่เขาสอนให้ฉันเรียนรู้ที่จะปล่อยมือ... ไม่ใช่ยึดติดกับเศษซากแห่งความแค้นแบบที่นายทำ” “ปล่อยมือเหรอ?” ธีร์สาวเท้าเข้ามาประชิดจนรินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับผนังเย็นเฉียบ “เธอแค่หลอกตัวเอง รินดา เธอแค่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งความจริงเกี่ยวกับ ‘คืนนั้น’ เปิดเผยขึ้นมา อคินคนที่แสนดีคนนั้นจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหน” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนดาบที่แทงเข้าที่กลางใจ รินรดานิ่งงันไปครู่ใหญ่ ลมหายใจสะดุด ความสับสนตีรวนในอก อดีตที่พยายามฝังกลบกับปัจจุบันที่อบอุ่นจนเกือบจะหลอมละลายหัวใจที่ด้านชาของเธอกำลังปะทะกันอย่างรุนแรง เธอรักอคิน... รักในความเรียบง่ายและเสียงหัวเราะที่ไร้การเสแสร้ง แต่ธีร์เปรียบเสมือนเงาที่คอยย้ำเตือนว่า เธอมีรอยเลือดเปื้อนมือมาตลอด “ออกไป...” เธอเค้นเสียงบอก แววตาอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด ธีร์ไม่ได้ขยับหนี เขายื่นมือมาแตะข้างแก้มเธอเบาๆ ปลายนิ้วที่เย็นเยียบไล้ผ่านผิวเนื้อ รินรดาหลับตาแน่น พยายามกลั้นความรู้สึกที่โถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ ภาพความทรงจำในห้องนั่งเล่นที่บ้านเช่าหลังเล็กกับอคินเมื่อเย็นวาน... อ้อมกอดที่อบอุ่นจนเธอกล้าจะเชื่อว่าพรุ่งนี้ยังมีจริง กำลังถูกความมืดดำในห้องนี้กัดกิน “อคินไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่เธอคิดหรอกนะ ริน” ธีร์กระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เคยเป็นโซ่ตรวนล่ามใจเธอไว้ “ลองถามเขาดูสิว่ากล้องในมือเขาน่ะ... จริงๆ แล้วเขาใช้มันถ่ายอะไรในวันที่เราไม่ได้เจอกัน” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสอง รินรดาลืมตาขึ้นจ้องมองเขาด้วยความสับสน ‘กล้องของอคิน’ ความไว้ใจที่เธอเพียรสร้างมาตลอดหลายเดือนเริ่มสั่นคลอนเหมือนหอคอยที่ถูกปลวกกินเนื้อไม้จนพรุน เธออยากจะปฏิเสธ อยากจะด่าทอว่าเขาโกหก แต่ความสงสัยที่เป็นดั่งไวรัสได้เริ่มแพร่กระจายไปทั่วความรู้สึก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เสียงนั้นหยุดลงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเคาะประตูดังสนั่น “ริน? ผมรู้นะว่าคุณอยู่ในนั้น เปิดประตูหน่อย” เสียงของอคิน... น้ำเสียงที่เคยเป็นเหมือนแสงแดดแรกของวัน บัดนี้กลับทำให้น้ำตาของรินรดารื้นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว เธอหันไปมองธีร์ที่กระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขารู้ดีว่าอคินมาถึงที่นี่ในเวลานี้ได้อย่างไร ประตูห้องค่อยๆ แง้มออก ทว่าคนที่ไม่ใช่เจ้าของเสียงเคาะกลับก้าวเข้ามา—ไม่ใช่เพียงแค่คนเดียว แต่เป็นบุคคลที่เธอไม่คาดฝันว่าจะได้พบอีกหลังจากเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน ร่างสูงโปรดิวเซอร์รายการสารคดีคนนั้นยืนอยู่หลังอคิน ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตาเป็นพิเศษ อคินเดินเข้ามา สายตาของเขาไม่ได้มองที่ธีร์แม้แต่น้อย เขามองเพียงแค่รินรดา... สายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง ก่อนจะยื่นเอกสารในมือของชายอีกคนมาเบื้องหน้าเธอ “ผมไม่ได้อยากให้มันจบลงแบบนี้ รินดา” อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยรอยร้าว “แต่ถ้าคุณจะเลือกโกหกเพื่อปกป้องตัวเอง... เราคงต้องมาเคลียร์กันให้ชัดเสียทีว่า ภาพในฟิล์มม้วนสุดท้ายที่ผมล้างออกมา... มันคือภาพของใครกันแน่” ความลับที่เธอพยายามซ่อนกำลังถูกเปิดเผยพร้อมกับความไว้ใจที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตา ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวและรอยร้าวในหัวใจของตัวละครไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ