รอยร้าวในไร่

"มึงเริ่มกล้าหือกับกูตั้งแต่เมื่อไหร่... ไอ้นพ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นไม่ได้ดัง แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของเรือนใหญ่ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความอำมหิต ศิลา วรโชติเมธี นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีเข้ม ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์จ้องมองไปยังชายฉกรรจ์ร่างหนาผู้เป็นมือขวาคนสนิท ซึ่งยืนก้มหน้าอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงาน แววตาของศิลาไม่ได้มีความลังเลเลยสักนิด มีเพียงความระแวงและประกายไฟแห่งความเดือดดาลที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างเป็นจุล นพพล หรือ "นพ" ชายหนุ่มผู้เติบโตมาในไร่ฝิ่นแห่งนี้เคียงบ่าเคียงไหล่กับศิลามานานนับทศวรรษ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ศิลารู้สึกแปลกแยกและไม่เคยเห็นมันมาก่อนในรอบหลายปีที่ผ่านมา "ผมไม่ได้หือครับนาย... ผมแค่คิดว่าบางที วิธีการบริหารจัดการของนายในช่วงหลังๆ มันเริ่มทำให้คนในไร่เริ่มกระด้างกระเดื่อง... โดยเฉพาะเรื่องของผู้หญิงคนนั้น" คำพูดของนพพลพุ่งตรงไปยังเป้าหมายอย่างไม่เกรงกลัว รินรดา อัครโยธิน นักธรณีวิทยาตัวแสบที่กำลังตกเป็นเชลยและถูกกักขังเอาไว้ในเรือนพักรับรองด้านหลัง แม้ว่าเธอจะดื้อรั้นและพยายามหาทางหนีมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เธอก็กลายเป็นจุดอ่อนเดียวที่ศิลาใช้สัญชาตญาณดิบเถื่อนปกป้องเอาไว้ด้วยชีวิต และตอนนี้ ดูเหมือนว่าคนสนิทมือหนึ่งของเขากำลังก้าวล้ำเส้นเขตแดนที่ไม่อนุญาตให้ใครแตะต้อง "มึงกำลังสอนกูทำงานเหรอ?" ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ เขาก้าวเข้าไปใต้นพพลทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าคุกคามราวกับเสือดาวที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ "จำไว้ไอ้นพ หน้าที่ของมึงคือทำตามคำสั่ง ไม่ใช่มาวิจารณ์ว่ากูควรจัดการกับเชลยของกูยังไง... หรือว่ามึงเริ่มคิดจะกินของเหลือจากนายของมึงวะ?" คำพูดเหยียดหยามนั้นทำให้นพพลนิ่งงัดไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองเจ้านายด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา มีทั้งความภักดีเก่าก่อนและความทะเยอทะยานที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในความมืดมิด "ผมแค่เตือนด้วยความหวังดีครับนาย... เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนายจริงๆ คนที่จะรักษาอาณาจักรนี้ไว้ไม่ได้ ก็คือตัวนายเอง" นพพลก้มศีรษะลงเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ศิลายืนกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธ ในเวลาเดียวกัน ที่เรือนพักรับรองด้านหลัง รินรดากำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังทิวแถวของไร่ฝิ่นที่ทอดยาวสุดสายตา ลมเย็นยามบ่ายพัดโชยเข้ามาปะทะใบหน้าเนียนใสที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยจากการพยายามสำรวจสภาพภูมิประเทศเพื่อหาทางหลบหนี เธอรู้ดีว่าการอยู่ท่ามกลางดงเสือร้ายอย่างศิลานั้นอันตรายเพียงใด แต่ศักดิ์ศรีของเธอไม่ยอมให้ก้มหัวเป็นทาสทางอารมณ์ให้เขาขยี้เล่นเด็ดขาด เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่มันจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องเคาะ ร่างสูงใหญ่ของศิลาเดินก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รังสีความดุดันแผ่ซ่านจนรินรดารู้สึกได้ทันที เธอหันกลับไปมองเขาด้วยสายตาท้าทายเช่นเคย "มองหน้าฉันแบบนี้อีกแล้วนะริน... อยากลองดีกับฉันอีกรอบหรือไง?" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นขณะที่เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนรินรดาต้องถอยหลัง1ก้าว จนสะโพกชนเข้ากับขอบหน้าต่าง ปิดกั้นทุกทางหนี "ฉันไม่ได้มองด้วยความท้าทาย... แต่ฉันกำลังมองหน้าคนป่าเถื่อน ที่แม้แต่คนสนิทของตัวเองยังเอาไม่อยู่" รินรดาเชิดหน้าขึ้นตอบโต้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม เธอจับพิรุธจากบรรยากาศตึงเครียดที่ศิลานำติดตัวเข้ามาได้ ศิลาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหัวเราะในลำคอด้วยความเย้ยหยัน เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายอันตรายทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ "ห่วงฉันเหรอ ถึงได้แอบสอดรู้เรื่องในไร่ขนาดนี้?" ศิลาเอ่ยเสียงพร่า มือหนายื่นออกไปจับปลายคางมนของเธอ บังคับให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้เธอรับรู้ถึงแรงดึงดูดอันป่าเถื่อนที่เขาพร้อมจะถาโถมใส่ "ใครห่วงคุณ! อย่าหลงตัวเองน่าศิลา... ฉันแค่อยากรู้ว่าฉันจะรอดออกไปจากขุมนรกนี่ได้ตอนไหนต่างหาก" รินรดาพยายามปัดมือเขาออก แต่ศิลากลับใช้อีกข้างรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ความอบอุ่นและแข็งแกร่งจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามา ทำให้ความตั้งใจที่จะต่อต้านของเธอเริ่มสั่นคลอน "เธอไม่มีวันได้ไปไหนทั้งนั้น ริน... ต่อให้นพมันคิดจะทรยศ หรือคนทั้งไร่นี้จะลุกขึ้นมาฆ่าฉัน เธอก็ต้องอยู่ตรงนี้... อยู่เป็นลมหายใจของฉันบนแผ่นดินเถื่อนนี่" คำประกาศิตนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนและดิบเถื่อน ศิลาไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มทันที สัมผัสแรกดุดันและเร่าร้อนราวกับต้องการลงทัณฑ์ แต่ไม่นานนักก็แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงอันรุนแรงที่สูบฉีดสัญชาตญาณดิบให้ตื่นตัว รินรดาพยายามทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แต่เรียวปากที่เผยอออกด้วยความตกใจกลับเปิดทางให้ลิ้นร้อนซัดส่ายเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนลงมาขยำสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างหนักหน่วง บดเบียดร่างบางให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง ความตึงเครียดจากปัญหาภายในไร่เมื่อครู่ถูกหลอมรวมและระบายออกมาผ่านรสจูบอันดุเดือดและหิวกระหาย ศิลปะแห่งความเร่าร้อนที่ศิลามอบให้ทำเอาสติสัมปชัญญะของนักธรณีวิทยาสาวหลุดลอย ร่างกายของเธออ่อนยวบราศกับขี้ผึ้งโดนไฟลน มือที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวท่ามกลางพายุอารมณ์ที่เขากำลังโหมกระหน่ำใส่ ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนฉ่าและเต็มไปด้วยแรงขับทางเพศอันรุนแรง ศิลาถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้รินรดายืนหอบหายใจโยนตัวด้วยความมึนงง ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใสและแรงปรารถนาที่เขาเป็นคนจุดชนวนขึ้นมา "จำรสสัมผัสนี้ไว้ให้ดี..." ศิลาโน้มกระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหูของเธอ ขณะที่มืออีกข้างยังคงบีบเคล้นเอวคอดกิ่วอย่างหลงใหล "ไม่ว่าใครจะคิดคดทรยศฉัน... เธอก็ไม่มีสิทธิ์หนีไปไหนทั้งนั้น... เพราะถ้าฉันตาย คนแรกที่จะต้องลงไปนอนเคียงข้างฉันในหลุมศพ ก็คือเธอ" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้ตั้งสติจากคำขู่แกُمคำหวานปนดิบเถื่อนนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของลูกน้องอีกคนหนึ่งที่วิ่งมาหน้าห้อง "นายใหญ่ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... โกดังเก็บฝิ่นล็อตใหญ่ที่ชายป่า... ถูกลอบวางเพลิง!" ศิลาผละออกจากร่างบางในทันที ดวงตาดุจพญาเสือโคร่งวาวโรจน์ขึ้นด้วยความเหี้ยมเกรียม รอยร้าวในไร่ไม่ได้เป็นเพียงแค่คำพูดขู่ขวัญอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังระเบิดออกต่อหน้าต่อตาเขา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนและระทึกขวัญนี้ไปกับตัวละครทุกตัวนะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน