ไม่ใช่แค่เชลย

“ถ้าปืนกระบอกนี้มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยกว่าการอยู่ใต้ร่างฉัน งั้นลองถือไว้สิ... รินรดา” เสียงทุ้มต่ำของศิลาแหบพร่าและเต็มไปด้วยรังสีสังหาร เขาไม่ได้ลดปืนลงแม้แต่น้อย ปากกระบอกเหล็กเย็นเยียบนาบเข้ากับลำคอระหงของหญิงสาวจนรินรดาสัมผัสได้ถึงความตายที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย หัวใจของเธอเต้นรัวระทึกจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อปืนในมือเขา แต่เป็นเพราะความรู้สึกวาบหวามที่ยังค้างคาอยู่ภายใต้ผิวหนัง เมื่อครู่ที่เขาบดขยี้ริมฝีปากลงมา ร่างกายของเธอมันทรยศ... มันตอบรับสัมผัสนั้นอย่างโหยหา รินรดาแค่นยิ้ม ทั้งที่ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอไม่ขยับหนี แม้กระสุนอาจจะเจาะเข้าที่หัวใจในวินาทีถัดไป “คุณมันก็แค่ไอ้มาเฟียโรคจิตที่เสพติดการคุมเกม แต่เชื่อเถอะศิลา... ต่อให้คุณจะฆ่าฉันตอนนี้ สิ่งที่คุณโหยหาจากตัวฉัน คุณก็ไม่มีวันได้ไปครอง” ศิลาชะงัก นัยน์ตาสีทมิฬของเขาหรี่ลง เขากดปลายปืนแรงขึ้นอีกนิดจนผิวเนื้อของเธอเป็นรอยบุ๋ม กลิ่นคาวเลือดจางๆ กับกลิ่นกายของเขาที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้บรรยากาศในห้องนอนกว้างใหญ่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบและอันตรายกว่าเดิม “เชลยที่ปากดีแบบเธอนี่แหละ ที่ทำให้ฉันอยากจะทรมานให้ลืมไม่ลง” เขากระชากแขนเธออย่างแรงจนร่างบางปลิวมาปะทะแผงอกแกร่ง ศิลาทิ้งปืนลงบนเตียงโดยไม่แยแส ก่อนจะใช้มือหนาเพียงข้างเดียวล็อกข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือหัวด้วยพละกำลังมหาศาล เขาตรึงร่างเธอไว้กับฟูกนุ่มด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นไฟนรกที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง “คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าใต้ท่าทางอวดดีนี่ เธอต้องการอะไร?” ศิลาโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินทำเอาขนอ่อนตามร่างกายของรินรดาตั้งชัน มือหนาของเขาเลื่อนลงมาบีบเค้นสะโพกมนอย่างจงใจ ความเร่าร้อนที่ถูกกักเก็บไว้ถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้งผ่านสัมผัสที่จาบจ้วงและดุดัน เขาไม่เพียงแต่คุมเกม แต่เขาบงการทุกความรู้สึกของเธอให้ล่องลอยไปในหุบเหวแห่งกามารมณ์ รินรดาหอบหายใจถี่ แรงดึงดูดระหว่างพวกเขามันรุนแรงเกินกว่าเหตุผลใดๆ จะต้านทานได้ เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่ศิลาไม่ยอม เขาใช้มือข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น ก่อนจะประทับจูบที่ดูดดื่มและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างไม่ให้เธอได้ตั้งตัว รสสัมผัสของเขาเปรียบเสมือนพิษร้ายที่ไหลซึมเข้าสู่กระแสเลือด มันดิบเถื่อน อ่อนหวาน และเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน “ยอมรับมาสิว่าเธอเป็นของใคร” เสียงคำรามของเขาแทรกกลางความเงียบขณะที่เขาลดทอนระยะห่างระหว่างร่างกายจนไม่เหลือช่องว่าง รินรดาจ้องมองดวงตาที่ลุ่มลึกนั้น ในวินาทีที่ความปรารถนาเริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ เธอกลับเลือกที่จะใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามแนวแผลเป็นบนหน้าอกของเขา สัมผัสที่แผ่วเบาแต่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของมาเฟียหนุ่ม “คุณอยากให้ฉันเป็นของใครล่ะ... ในเมื่อคุณเองก็ไม่เคยเป็นของใครได้จริงๆ” ศิลาคำรามลึกในลำคอ คำตอบของเธอเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง เขากระชากเสื้อผ้าที่เหลืออยู่ของเธอออกจนหมดสิ้น ทิ้งให้ร่างกายเปลือยเปล่าเผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งของเขา เขาไม่ได้ทะนุถนอม แต่เขากำลัง 'ครอบครอง' เธอด้วยสัญชาตญาณดิบล้วนๆ สัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าทำเอารินรดาสะท้านเฮือก ความสุขสมที่แล่นปราดไปทั่วร่างทำให้เธอเผลอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขา บทรักที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงแค่การตอบสนองทางกาย แต่มันคือการปะทะกันของศักดิ์ศรีและอำนาจ ทุกจังหวะการสอดประสานเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นราวกับจะระเบิดออกมา ศิลามองเห็นความเว้าวอนในแววตาของเธอ ซึ่งมันยิ่งทำให้เขารุกหนักหน่วงขึ้น เขากดดันเธอด้วยสัมผัสที่ร้อนแรงและลึกซึ้ง ตอกย้ำความเป็นเจ้าของผ่านทุกอณูสัมผัส จนรินรดาไม่อาจแยกแยะได้ว่าความเจ็บปวดหรือความสุขสมกันแน่ที่กำลังกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว เสียงหอบหายใจประสานกันท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนในไร่ฝิ่นที่ดูเหมือนจะไร้จุดจบ ศิลาฝังใบหน้าลงบนซอกคอหอมกรุ่นของเธอ กลิ่นกายของรินรดาคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นมนุษย์ที่หลงเหลืออยู่ แม้ในใจจะบอกว่าเธอคือเชลย แต่ในยามที่ร่างกายนัวเนียพันตูกันเช่นนี้ เขากลับรู้สึกว่าตัวเองต่างหากที่กำลังถูกกักขังไว้ในรอยยิ้มของเธอ ทว่า... ในขณะที่ความเร่าร้อนกำลังแตะระดับจุดเดือด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอนพร้อมกับเสียงเคาะที่ไม่มีความเกรงใจใดๆ “นายครับ... นายหญิงจากกรุงเทพฯ มาถึงที่หน้าไร่แล้วครับ บอกว่าจะมาขอรับตัว ‘ว่าที่คู่หมั้น’ กลับไปให้ได้ภายในคืนนี้” ศิลาชะงักกึก ร่างกายของเขาแข็งทื่อในขณะที่ยังแนบชิดอยู่กับรินรดา แววตาที่เคยพร่ามัวไปด้วยกามารมณ์กลับมาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นและอำนาจมืดอีกครั้ง เขาค่อยๆ ผละออกมามองหน้าหญิงสาวที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “ดูเหมือนเกมนี้จะสนุกขึ้นกว่าที่คิดแล้วนะ รินรดา” เขาพึมพำ ก่อนจะลุกขึ้นหยิบเสื้อเชิ้ตมาสวมลวกๆ แล้วเดินไปเปิดประตูห้อง โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองคนที่นอนใจสั่นอยู่บนเตียง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของดิบเถื่อนในรอยทมิฬมรดกเลือดร่วมกันนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจสั่นไม่น้อยครับ