กักขังไร้กรง

“อย่าคิดจะก้าวเท้าออกจากเขตคฤหาสน์นี้ แม้แต่ก้าวเดียว... หากไม่อยากให้รองเท้าบูทคู่สวยของเธอ ต้องเปื้อนเลือดใครสักคนในไร่” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังข่มขวัญเหยื่อดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอหยุดฝีเท้าที่ตั้งใจจะเดินลงบันไดลงสู่สวนกุหลาบฝรั่งเศสเบื้องล่างทันที ความโกรธเกรี้ยวแล่นพล่านขึ้นมาถึงขมับ หญิงสาวหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับศิลาที่ยืนตระหง่านอยู่บนเชิงบันได แววตาของเขาดุดันและมืดมิดดั่งหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉัน ศิลา!” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความประหม่าจากแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ “ฉันมาที่นี่ในฐานะผู้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่นักโทษที่คุณจะมาสั่งห้ามโน่นห้ามนี่ตามใจชอบ!” ศิลาไม่ตอบ เขาก้าวเดินลงมาทีละขั้นช้าๆ จังหวะการก้าวที่หนักแน่นและเชื่องช้าสร้างความกดอากาศให้ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนแบบผู้ชายที่ตรากตรำงานในไร่พุ่งเข้าปะทะจมูกของเธอ จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับเสาระเบียงเย็นเฉียบ “นักโทษเหรอ?” ศิลาเอ่ยทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาฟังดูแหบพร่าและอันตราย เขาเอื้อมมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการทำงานหนักมาทาบลงบนเสาระเบียงข้างศีรษะเธอ กักตัวเธอไว้ในวงแขนแกร่ง “ถ้าผมคิดจะกักขังเธอจริงๆ ป่านนี้เธอก็คงไม่ได้ยืนพูดจาอวดดีอยู่ตรงนี้หรอก... แต่คงอยู่ใต้เตียงของผม ในฐานะของเล่นที่ผมยังไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง” คำพูดจาบจ้วงทำให้ใบหน้าของรินรดาร้อนผ่าว เธอพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ศิลาไวกว่า มืออีกข้างคว้าเอวบางคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ดึงร่างเธอเข้ามาปะทะกับแผงอกกำยำจนลมหายใจขาดห้วง สัมผัสจากความร้อนในกายเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าชุดเดรสเบาบางของเธอจนแทบจะเผาไหม้ผิวหนัง “ปล่อยนะ!” “ยังไม่ใช่ตอนนี้” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งคมสันแตะเข้าที่พวงแก้มเนียนใส ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดจนขนอ่อนลุกชัน “การตรวจสอบข้อมูลในแล็บของเธอต้องใช้เวลา และจนกว่าข้อมูลจะถูกคัดกรองจนแน่ใจว่าไม่มี ‘หนอน’ ตัวไหนแฝงมากับงานของเธอ เธอต้องอยู่ที่นี่... ในสายตาผม ตลอด 24 ชั่วโมง” รินรดาสั่นสะท้านด้วยความอัดอั้น ทั้งความหวาดหวั่นและแรงดึงดูดประหลาดที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ มันเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างเมื่อฝ่ามือหยาบกร้านของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังผ่านผ้าบางเบา สัมผัสที่จาบจ้วงแต่กลับมีความอ่อนโยนอย่างน่าประหลาดแทรกซึมเข้ามาจนความแข็งขืนในใจเริ่มสั่นคลอน “คุณกำลังเล่นเกมสกปรกกับชีวิตฉัน” เธอพึมพำ น้ำเสียงขาดช่วง “ชีวิตของเธอตกอยู่ในมือผมตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในไร่นี้แล้ว รินรดา” เขาขยับริมฝีปากมาใกล้ใบหูของเธอมากขึ้น ขบเม้มเบาๆ จนหญิงสาวสะท้านเฮือก “อย่าหาทางหนี เพราะยิ่งหนี ผมก็จะยิ่งรัดเธอให้แน่นขึ้น จนกว่าอากาศหายใจของเธอจะเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว” มือของเขาเลื่อนขึ้นมาเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากนัยน์ตาคมกริบ คู่นั้นที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกิน เธอเห็นเงาสะท้อนของความปรารถนาที่ปิดไม่มิดอยู่ในแววตาของเขา ความดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลกำลังเดือดพล่าน รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงในหุบเหวที่ไร้ทางออก หุบเหวแห่งความเสน่หาที่เขาขุดไว้รอเธอ ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องคนสนิทก็ดังขึ้นที่มุมทางเดิน ทำให้ศิลาชะงักและผละออกเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงล็อกตัวเธอไว้ไม่ปล่อย “นายครับ... มีความเคลื่อนไหวจากฝั่งชายแดน แจ้งว่าเจอกล่องพัสดุที่มีรหัสลับของ ‘ทางนั้น’ ส่งมาถึงแล็บของแขกพิเศษคนนี้ครับ” รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลที่เธอเพิ่งได้รับมามันคือความลับสุดยอดที่เธอเองก็ยังไม่เคยล่วงรู้ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ ศิลากลับก้มลงมากระซิบประโยคที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “ดูเหมือน ‘รหัสลับ’ ของเธอจะนำความหายนะมาสู่คฤหาสน์นี้เร็วกว่าที่คิดนะ รินรดา... คืนนี้คงต้องรบกวนให้เธอช่วย ‘ถอดรหัส’ ให้ผมฟังด้วยตัวเองบนเตียงแล้วล่ะ ว่าข้างในกล่องนั่นมันมีอะไรกันแน่ ที่ทำให้คนพวกนั้นกล้าแลกชีวิตเพื่อส่งมาถึงมือเธอ” นิ้วมือของเขาไล้ไปตามลำคอระหงก่อนจะหยุดที่รอยบุ๋มตรงไหปลาร้าแล้วออกแรงกดเบาๆ อย่างหยอกเย้าแต่แฝงไว้ด้วยความนัยที่น่าขนลุก รินรดาแทบหยุดหายใจเมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่แขก แต่กลายเป็นตัวหมากสำคัญในเกมล่าชีวิตของคนโฉดที่พร้อมจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันตรายไปกับผมนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน