เมื่อสามีเป็นโล่กำบัง

"ถ้ามือของแกยังไม่ถอยออกไปจากแผงสินค้าของภรรยาฉันภายในสามวินาที มือข้างนั้นก็คงไม่จำเป็นต้องมีอยู่บนร่างอีกต่อไป" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังก้องขึ้นเหนือความวุ่นวายในตลาดมืด บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงต่อรองราคากลับเงียบกริบลงถนัดตา ราวกับมีคนกดสวิตช์ปิดเสียงคนทั้งตลาด จางห่าวยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังหลินฟาง ร่างกายกำยำในชุดเครื่องแบบทหารที่รีดเรียบกริบดูโดดเด่นสะดุดตา เขาไม่ได้แค่มาในฐานะสามี แต่เขามาราวกับพญาเสือที่พร้อมจะขย้ำศัตรูที่บังอาจมาระรานอาณาเขตของภรรยา ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่พยายามเข้ามา 'เก็บค่าคุ้มครอง' แผงขายขนมกุยช่ายทอดและน้ำลำไยสีทองของหลินฟาง ถึงกับหน้าถอดสี มือที่หยาบกร้านของหัวโจกซึ่งกำลังชี้หน้าหลินฟางอยู่เมื่อครู่ สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ หลินฟางยืนนิ่งสงบ แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ในฐานะอดีตเซียนหุ้น เธอเคยผ่านการปั่นหุ้นจนคนหมดตัวมานับไม่ถ้วน เรื่องแค่นักเลงกระจอกหาเช้ากินค่ำพวกนี้ถือเป็นเรื่องเล็กน้อย เธอเพียงแค่วางตะหลิวในมือลงเบาๆ แล้วหันไปสบตาจางห่าว สายตาของเธอนั้นซ่อนความอ่อนโยนไว้ข้างใต้ความเด็ดขาด ก่อนจะหันกลับมามองพวกอันธพาลด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "ได้ยินที่คุณสามีพูดไหมครับ? เขาเป็นคนใจร้อน และที่สำคัญ... เขาเกลียดที่สุดคือคนที่มาสร้างความเดือดร้อนให้ร้านค้าที่ถูกกฎหมายของฉัน" หลินฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่าบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของฝ่ายตรงข้าม "ร-ร้อยเอกจาง..." หัวโจกอันธพาลกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดโตผุดพรายบนหน้าผาก ทั้งที่อากาศในตลาดมืดช่วงนี้ค่อนข้างเย็น "พวกเรา... พวกเราแค่มาทักทายเฉยๆ ไม่ได้จะมารีดไถอะไรสักหน่อย" จางห่าวไม่รอให้มันพูดจบ เขาเดินก้าวเดียวเข้าไปประชิดตัวชายคนนั้น แรงกดดันจากไอสังหารที่ผ่านการฝึกฝนในสมรภูมิจริงแผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างต้องถอยหรู "การทักทายของพวกแก คือการเอามือมาจับแผงสินค้าของภรรยาฉันงั้นหรือ? งั้นฉันก็คงต้องทักทายพวกแกด้วยกฎระเบียบของกองทัพบ้างแล้วล่ะ" จางห่าวกดเสียงต่ำพลางเอื้อมมือไปหยิบแผ่นกระดาษบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นหนังสือรับรองความถูกต้องของร้านค้าที่มีตราประทับของทางราชการชัดเจน "ถ้าอยากลองดีกับกฎหมาย ก็เชิญอยู่ต่อ แต่ถ้าอยากรักษาชีวิตไว้ไปดูโลกวันพรุ่งนี้ ก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้" พวกอันธพาลมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะรีบเผ่นหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด หลินฟางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มผู้เป็นโล่กำบังให้เธอ "คุณนี่... ทำเกินไปหรือเปล่า? เดี๋ยวพวกนั้นก็ไปฟ้องหัวหน้าหรอก" หลินฟางแกล้งเย้า จางห่าวเปลี่ยนจากมาดนักรบเป็นหนุ่มคลั่งรักในทันที เขาคว้ามือเธอขึ้นมานวดเบาๆ ด้วยความห่วงใย "ใครจะกล้าฟ้อง? ถ้าใครกล้าแตะต้องฟางเอ๋อร์แม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะทำให้มันรู้ว่าการเป็นคนไม่รักดีมันมีจุดจบอย่างไร ที่รัก... วันนี้เหนื่อยไหม? ผมเตรียมมื้อค่ำไว้รอที่บ้านแล้วนะ มีตุ๋นไก่ใส่โสมที่ได้มาใหม่ คุณต้องชอบแน่นอน" หลินฟางอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม ความอบอุ่นไหลซ่านไปทั่วหัวใจ ในโลกยุค 70-80 ที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งและขาดแคลนเช่นนี้ การมีผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะยืนเคียงข้างและปกป้องเธอด้วยเกียรติของทหาร คือสิ่งที่เซียนหุ้นอย่างเธอปรารถนาที่สุด เมื่อทั้งสองคนกลับมาถึงบ้านพักหลังเล็กๆ กลิ่นหอมฟุ้งของไก่ตุ๋นโสมที่เคี่ยวจนเนื้อเปื่อยนุ่มกำลังโชยออกมาจากเตาถ่าน หลินฟางแอบเข้าไปในมิติลับเพียงครู่เดียวเพื่อดึงเอาวัตถุดิบคุณภาพสูงออกมาเติมเต็มรสชาติอาหาร ให้สมกับความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวันที่ผ่านมา เธอจัดเตรียมจานชามด้วยความพิถีพิถัน ในขณะที่จางห่าวยังคงเฝ้ามองเธอไม่วางตา สายตาที่เขามองเธอนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความรักจนแทบจะละลายใจคนมอง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและอบอวลไปด้วยความสุข เสียงเคาะประตูรั้วอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสงบสุขนั้น "เปิดประตู! เรารู้ว่าพวกแกสองคนอยู่ข้างใน! ออกมาเจรจากันหน่อยสิแม่สะใภ้ตัวดี... คราวนี้เราไม่ได้มาตัวเปล่า เรามีข้อเสนอที่แกจะปฏิเสธไม่ลง!" เสียงนั้นคือเสียงที่หลินฟางจำได้แม่นยำ... เสียงของป้าสะใภ้จอมโลภที่เธอเพิ่งจัดการไปเมื่อสัปดาห์ก่อน และครั้งนี้ ดูเหมือนคนตระกูลนั้นจะไม่ได้มาแค่คนเดียว แต่ยังมีเสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์อีกหลายคนล้อมบ้านของเธอไว้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันอุปสรรคไปพร้อมกับ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" นะครับ