เศรษฐีหน้าใหม่ในหมู่บ้าน

"ถ้าพวกท่านยังยืนจ้องประตูรั้วบ้านฉันด้วยสายตาเปรี่ยมความอิจฉาริษยาแบบนั้นอีกสามนาที ฉันจะคิดค่าชมวิวแปลงผักและโรงเก็บฟืนคนละสิบเหรียญนะครับ" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า ท่ามกลางความเงียบงันของลานหน้าบ้านที่ตอนนี้เนืองแน่นไปด้วยชาวบ้านเกือบครึ่งหมู่บ้าน หลินฟางยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางเบาที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา แววตาของเธอกวาดมองกลุ่มป้าข้างบ้านและญาติห่างๆ ที่ทำทีเป็นเดินผ่านแต่กลับมาหยุดชะงักยืดคอยืดยาวมองลอดรั้วไม้ไผ่เข้ามาด้านใน ความมั่งคั่งในโลกยุคขาดแคลน... เป็นสิ่งที่ซ่อนได้ยากยิ่งกว่าไฟกองโตในห้องมืด ย้อนกลับไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน บ้านของหลินฟางกับร้อยเอกจางห่าวเป็นเพียงเพิงพักโทรมๆ ที่ใกล้จะพังมิพังแหล่ อาหารการกินฝืดเคืองจนต้องแทะเปลือกมันสำปะหลังประทังชีวิต แต่ทว่าในเวลานี้ กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูตุ๋นซีอิ๊วและแป้งสาลีทอดกรอบกลับลอยฟุ้งกระจายไปทั่วรัศมีสามร้อยเมตร แถมยังมีรถลากขนส่งสินค้าวิ่งเข้าออกบ้านหลังนี้ไม่เว้นแต่ละวัน ไหนจะแปลงผักหลังบ้านที่โตวันโตคืนราวกับใช้ปาฏิหาริย์เร่งรัด ผลผลิตอวบออิ่มเขียวขจีสวนกระแสความแห้งแล้งของฤดูกาล บรรดาชาวบ้านที่เคยหัวร่อเยาะเย้ยความยากจนของสองสามีภรรยาคู่นี้ ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาจนแทบจะลุกเป็นไฟ "แหม... หลินฟางเอ๊ย พวกเราแค่ผ่านมาทักทาย ทำเป็นหวงไปได้" ป้าเฉิน ผู้ขึ้นชื่อเรื่องปากหفบและชอบนินทาชาวบ้านเป็นกิจวัตร ฝืนยิ้มแห้งแล้งจนหนังตาเหี่ยวย่นกระตุก "ช่วงนี้บ้านเธอท่าทางจะค้าขายคล่องแคล่วนะ เห็นมีคนเอาของมาส่งตั้งหลายเที่ยว หรือว่า... แอบไปทำมาหากินผิดกฎหมายอะไรหรือเปล่า ถึงได้มีเงินทองซื้อหาเนื้อหนังมากินทุกวันแบบนี้?" คำพูดพาดพิงเชิงใส่ร้ายป้ายสีดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน เสียงกระซิบกระซาบเห็นพ้องต้องกันเริ่มดังระงม ความโลภและความอิจฉาริษยาทำให้มนุษย์พร้อมจะเชื่อในสิ่งที่ตนอยากจะเชื่อเสมอ หลินฟางหรี่ตามองป้าเฉินด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ในตลาดหุ้นเธอกวาดล้างพวกนักปั่นหุ้นไร้ยางอายมานักต่อนักแล้ว มุกตื้นๆ ของคนชนบทที่ใช้ความอิจฉามาทำลายชื่อเสียงคนอื่นหรือจะมาเทียบชั้นได้ "ทำผิดกฎหมายหรือครับ?" หลินฟางทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในแพรไหม "ถ้าการขยันขันแข็งตื่นตั้งแต่ตีสามเพื่อไปค้าขายสุจริตในตลาดมืดอย่างถูกต้องตามช่องทางที่รัฐผ่อนปรน เป็นเรื่องผิดกฎหมาย งั้นสำนักงานตำรวจคงต้องมาจับกุมคนครึ่งหมู่บ้านที่ชอบแอบเอาไข่ไก่ไปแลกเกลือกันแล้วล่ะครับ... หรือว่าป้าเฉินอิจฉาที่สามีตัวเองหาเงินเก่งไม่เท่าสามีฉัน ถึงได้เที่ยวเดินเห่าไปทั่วบ้านแบบนี้?" "เธอ! นังเด็กปากดี!" ป้าเฉินหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด ชี้นิ้วสั่นเทาเข้าหาหลินฟาง "ฉันหวังดีหรอกนะ ถึงเตือนว่าระวังตัวไว้ ระวังความโลภจะพาครอบครัวเธอพินาศ!" "ความหวังดีแบบเอาขี้เถ้ามาป้ายหน้าแบบนี้ เก็บไว้ให้ลูกหลานตัวเองเถอะครับ บ้านฉันอยู่กันอย่างสงบสุข หาเงินมาได้ด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน ไม่เคยไปเบียดเบียนควักกระเป๋าใครเหมือนใครบางคนที่ชอบมาขอยืมเงินแล้วทำเนียนชักดาบหรอกนะ" ประโยคนี้พุ่งเป้าไปที่ป้าเฉินและญาติสนิทมิตรสหายบางคนที่เคยมาขอยืมแป้งและเงินสดในช่วงที่หลินฟางลำบาก แต่พอกู้ไปแล้วกลับทำมึนไม่ยอมคืน ทำเอาบรรดาคนที่กำลังยืนมุงอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง หลบสายตากันเป็นแถบ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก็ดังขึ้นจากท้ายซอย ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของร้อยเอกจางห่าวปรากฏขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคน ไหล่กว้างที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงและใบหน้าคมคายดุดันราวกับเทพสงครามแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างชัดเจน ทันทีที่จางห่าวเห็นกลุ่มคนยืนล้อมบ้านภรรยา แววตาคมกริบก็ฉายประกายความเยียบเย็นวับวับ เขาก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนเคียงข้างหลินฟางอย่างไร้รอยต่อ มือหนายื่นโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ ปกป้องเธอไว้จากสายตาโลภ "พวกคุณมายืนทำอะไรกันหน้าบ้านผม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยถามเพียงประโยคเดียว แต่กลับทำให้ฝูงชนที่ส่งเสียงอื้ออึงเมื่อครู่เงียบกริบลงทันที ไม่มีใครกล้าสบตากับนายทหารหนุ่มผู้มีชื่อเสียงด้านฝีมือการรบและความดุดันคนนี้เลยแม้แต่คนเดียว ป้าเฉินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยเสียงสั่น "คะ... แค่แวะมาดูเฉยๆ จางห่าว นายดูภรรยาเดี๋ยวนี้สิ พูดจาไม่ให้เกียรติผู้ใหญ่เอาเสียเลย..." "ภรรยาผมพูดความจริงทุกประการ" จางห่าวตัดบทเสียงเฉียบขาด สายตาดุดันกวาดมองทุกคนรอบตัว "ถ้าใครยังกล้ามาวุ่นวายหาเรื่องหน้าบ้านผมอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องกฎระเบียบของกอง ทหารและการแจ้งความข้อหาบุกรุกและหมิ่นประมาทก็แล้วกัน แยกย้ายกันไปได้แล้ว!" อำนาจเด็ดขาดของนายทหารหนุ่มทำให้ฝูงชนแตกฮือแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจของกองทัพในยุคสมัยนี้ เมื่อความวุ่นวายสงบลง หลินฟางจึงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปมองสามีที่ตอนนี้ก้มลงมองเธอด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นละมุนละไมที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของจางห่าว "เหนื่อยไหมครับ?" จางห่าวเอ่ยถามเสียงนุ่ม มือใหญ่เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดล่วงข้างแก้มเนียนของภรรยาอย่างทะนุถนอม "ผมบอกแล้วว่าให้รอ ผมจัดการเองได้" "ฉันไม่ใช่คุณหนูในหอคอยเสียหน่อย แค่ป้าปากเสียไม่กี่คน ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกค่ะ เอ้ย... ไม่ได้หรอกครับ" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดติดปาก รีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดให้สามีจนจางห่าวใจกระตุกวูบ "ไม่ว่าจะพูดแบบไหน... คุณก็น่ารักที่สุดในสายตาผมเสมอ" จางห่าวพึมพำเบาๆ ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยความเขินอาย แต่ก็ยังคงความคลั่งรักไว้เต็มเปี่ยม หลินฟางหัวเราะคิกคักในลำคอ เธอจับแขนสามีแล้วจูงเข้าไปในบ้าน "เอาล่ะ เลิกหวานกันชั่วคราว วันนี้ฉันใช้มิติลับคัดสรรเนื้อวัวชั้นดีและเครื่องเทศสูตรพิเศษจากอนาคตมาตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม น้ำซุปเคี่ยวจนเข้มข้นหอมกรุ่น รับรองว่าถ้าเปิดหม้อออกมา กลิ่นต้องลอยไปกระแทกจมูกคนทั้งหมู่บ้านจนนอนไม่หลับแน่ๆ ครับ" ว่าแล้ว หลินฟางก็เดินตรงไปที่ครัวหลังบ้าน เปิดฝาหม้อดินเผาใบใหญ่ที่ตั้งเคี่ยวอยู่บนเตาถ่าน *ฟู่มมม—!* ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมตลบอบอวลของเนื้อตุ๋นเครื่องเทศเข้มข้น ผสมผสานกับกลิ่นซีอิ๊วชั้นดีและรากผักชี ทะลุกรอบประตูและหน้าต่าง ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านยามค่ำคืนอย่างรุนแรง ชนิดที่ว่าต่อให้บ้านอยู่ห่างไปห้าหลังคาเรือนก็ยังต้องกลืนน้ำลาย จางห่าวสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึก ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ "กลิ่นหอมขนาดนี้ คืนนี้คงมีคนนอนไม่หลับเพราะความอิจฉาเพิ่มขึ้นอีกครึ่งหมู่บ้านแน่ๆ" "ก็ปล่อยให้พวกเขาอิจฉาไปสิครับ" หลินฟางยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "เพราะในขณะที่พวกเขากำลังกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย..." ทว่า ในวินาทีที่หลินฟางกำลังจะตักเนื้อตุ๋นใส่ชามให้สามี เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดรุนแรงที่หน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับมีคนจงใจมาทำลายช่วงเวลาอันแสนสุขนี้ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "เปิดประตู! เปิดเดี๋ยวนี้! มีคำสั่งด่วนจากกองบัญชาการ... และ... และมีแขกที่ไม่คาดคิดมารอพบพวกคุณอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว!" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันอุปสรรคไปพร้อมกับ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" นะครับ