ศัตรูคนแรกที่ต้องจัดการ

"ถ้าไม่อยากให้หน้าตาอัปลักษณ์กว่าเดิมจนเมียไม่รัก ก็ไสหัวไปให้พ้นจากรัศมีห้าเมตรนี้ซะ!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กรุ่นไปด้วยไอสังหารของร้อยเอกจางห่าว ดังขึ้นตัดผ่านความเงียบของตรอกมืดในยามวิกาลอย่างเฉียบคม ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อย ก้าวเข้ามาขวางหน้าหลินฟางไว้อย่างปกป้อง ไหล่กว้างดั่งกำแพงเหล็กแผ่รังสีคุกคามจนเงาร่างที่แอบซะเงיתอยู่ในมุมมืดถึงกับผถอยกรูดด้วยความตกใจ หลินฟางป้องปากอมยิ้มเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพินิจมองแผ่นหลังกว้างของสามีหนุ่มผู้คลั่งรัก การปรากฏตัวของจางห่าวในจังหวะนี้ ช่างเหมาะเจาะราวกับจัดวางไว้ในพอร์ตการลงทุนที่ได้ผลกำไรเกินคาด เสือร้ายตัวนี้ไม่เพียงแต่หวงภรรยา แต่ยังไวต่อกลิ่นอายอันตรายรอบตัวเสียยิ่งกว่าสุนัขล่าเนื้อ "ฮึ่ม... จางห่าว แกอย่ามาทำเป็นเบ่งอำนาจแถวนี้ ที่นี่ตลาดมืด เขตอิทธิพลของฉัน!" เสียงแหบแห้งราดด้วยความแค้นเคืองดังขึ้น พร้อมกับร่างสันทัดของ "เฒ่าหวัง" พ่อค้าคนกลางผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในการปล่อยล็อกสินค้าเถื่อนก้าวออกมาจากเงาไม้ แว่นตากรอบสังกะสีหนาเตอะสะท้อนแสงจันทร์สลัว เผยให้เห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวและแววตาริษยาที่จ้องมองมายังห่อผ้าใบใหญ่ในอ้อมแขนของหลินฟาง สินค้าในนั้นคือแป้งสาลีเนื้อเนละเอียดและน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์—สินค้าหายากที่ต่อให้มีเงินทองกองเท่าภูเขาก็หาซื้อไม่ได้ในยุคข้าวยากหมากแพงนี้ หลินฟางก้าวออกมาจากด้านหลังของสามีอย่างใจเย็น เธอปัดฝุ่นบนชายเสื้อเบาๆ ก่อนจะสบตากับเฒ่าหวังด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่อีกฝ่ายเกลียดชังที่สุด "เขตอิทธิพลของคุณงั้นหรือครับ... เฒ่าหวัง? น่าแปลกนะครับที่ผมเพิ่งรู้ว่า ทางเดินสาธารณะใต้ต้นไทรใหญ่ต้นนี้ กลายมาเป็นกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าช่วงนี้ธุรกิจปล่อยเงินกู้ร้อยละห้าสิบของคุณมันรุ่งเรือง จนถึงขั้นซื้อแผ่นดินเมืองหลวงได้แล้วล่ะครับ?" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ เฒ่าหวังหน้าเขียวคล้ำลงทันที ข้อมูลเรื่องการปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยโหดเป็นความลับสุดยอดที่เขาใช้ขูดรีดชาวบ้าน หากเรื่องนี้หลุดไปถึงหูหน่วยงานตรวจสอบ มีหวังเขาได้ไปนั่งกินข้าวแดงในคุกมืดชัวร์ "นัง... นังสารเลวปากดี!" เฒ่าหวังคำรามในลำคอ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเหี่ยวย่นชี้หน้าหลินฟางสั่นเทา "คิดว่าหอบของพวกนี้มาเดินลอยชายในเขตของฉันแล้วจะรอดไปได้ง่ายๆ งั้นเรอะ? ของเถื่อนไม่มีใบอนุญาตจากสหกรณ์การค้า ถือเป็นความผิดฐานค้ากำไรเกินควรและทำลายเศรษฐกิจรัฐ! ถ้าไม่อยากให้ฉันแจ้งทหารฝ่ายตรวจการมาจับพวกแกทั้งผัวทั้งเมียส่งค่ายกักกันล่ะก็... ส่งของครึ่งหนึ่งมาให้ฉันเป็นค่าคุ้มครองซะดีๆ!" นี่คือสันดานแท้ของพวกเหลือบไรในตลาดมืด รีดไถ ข่มขู่ และฉวยโอกาสบนความยากลำบากของผู้อื่น ในชาติภพก่อน หลินฟางเคยตกเป็นเหยื่อความโลภของคนประเภทนี้จนหมดเนื้อประดาตัว ต้องทนก้มหัวให้มันกดขี่ข่มเหงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่า... นั่นมันคือเรื่องราวของ "อดีต" หลินฟางหัวعาะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวعาะนั้นใสกระจ่างแต่กลับเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว เธอก้าวเข้าไปใกล้เฒ่าหวังทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว แรงกดดันจากรัศมีของอดีตนักลงทุนมือฉมังผู้กุมเม็ดเงินระดับพันล้านแผ่ซ่านออกมาโดยไม่รู้ตัว จนเฒ่าหวังที่ผ่านโลกมาโชกโชนถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ "ค่าคุ้มครอง? คุณเอาสิทธิ์อะไรมาเรียกเก็บจากฉันล่ะครับเฒ่าหวัง?" หลินฟางหยุดยืนห่างจากชายวัยกลางคนเพียงก้าวเดียว เธอยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ในเมื่อของในมือฉัน... ไม่ได้เป็นสินค้าเถื่อนอย่างที่คุณกล่าวหา" "โกหก! ตาฉันไม่ได้บอด แป้งขาวจั๊วะกับน้ำตาลทรายบริสุทธิ์ขนาดนั้น ในเมืองนี้มีที่ไหนเขาขายกันถ้าไม่ใช่ของลักลอบนำเข้าจากชายแดนโซเวียต!" เฒ่าหวังแผดเสียงเถียงสุดใจ ขาดสติด้วยความโลภที่บังตา "โธ่... น่าสงสารสายตาฝ้าฟางของคุณเสียจริงนะครับ" หลินฟางส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเวทนา ก่อนจะสะบัดมือเปิดมุมห่อผ้าในมือออกเล็กน้อย กลิ่นหอมละมุนของแป้งสาลีชั้นดีผสมกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำผึ้งป่าโชยเข้าจมูกของทุกคนในรัศมีทันที "นี่คือสินค้าตัวอย่างล็อตพิเศษจาก 'โรงงานแปรรูปเกษตรชุมชนหง싱' ที่ฉันเพิ่งไปทำสัญญาซื้อขายถูกต้องตามกฎหมายมาสดๆ ร้อนๆ มีตราประทับรับรองจากสหกรณ์อำเภอเรียบร้อย หากคุณอยากดูใบอนุญาตนัก... ผมเกรงว่าคุณคงต้องไปเบิกเนตรที่สำนักงานทะเบียนการค้าในวันพรุ่งนี้เสียก่อนนะครับ" คำพูดของหลินฟางหนักแน่นและฉาดฉาน เธอไม่ได้แค่ตอกกลับ แต่เธอกำลัง "ปั่นหัว" และสร้างความไขว้เขเาให้ศัตรูด้วยความเหนือชั้น ในยุคที่ระเบียบข้อบังคับซับซ้อนและเต็มไปด้วยช่องโหว่ การอ้างชื่อหน่วยงานรัฐที่ไม่มีใครกล้าตรวจสอบทันทีคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุด เฒ่าหวังอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง เขาไม่คิดว่าหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาคนนี้จะมีเล่ห์เหลี่ยมและวาจาคมคายถึงเพียงนี้ "แก... แกกล้าดียังไง..." "คนที่ต้องกล้าคือคุณต่างหาก เฒ่าหวัง" ร้อยเอกจางห่าวขยับตัวเข้ามาประชิดภรรยา มือหนาโอบเอวบางไว้หลวมๆ แต่สายตาดุดั่งพญาอินทรีย์จ้องมองเฒ่าหวังราวกับจะฉีกร่างเป็นชิ้นๆ "ถ้าแกยังไม่ไสหัวไปภายในสามวินาทีนี้ ฉันจะถือว่าแกกำลังพยายามปล้นทรัพย์ภรรยาของนายทหารประจำการ... ซึ่งโทษตามกฎหมายทหารในยามนี้คือ 'ยิงเป้า ณ จุดเกิดเหตุ' แกอยากลองเสี่ยงดูไหมล่ะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังของจางห่าวไม่ได้ล้อเล่น รังสีอำมหิตของนายทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนพวยพุ่งออกมาจนเฒ่าหวังหน้าซีดเผือด ขาสั่นพับด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด เขาตระหนักได้ทันทีว่าวันนี้ตนเองเตะแผ่นเหล็กเข้าให้แล้ว "สะ... ฝากไว้ก่อนเถอะ!" เฒ่าหวังกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง พลางถอยกรูดหายเข้ากลีบเมฆของความมืดในตรอกอย่างรวดเร็วราวกับสุนัขจนตรอก หลินฟางมองตามเงาร่างนั้นหายลับไป เธอพรูลมหายใจยาวเหยียดออกมาก่อนจะหันกลับมามองสามีหนุ่มที่ตอนนี้ทำหน้ามุ่ยราวกับเด็กน้อยอดกินลูกอม "มองอะไรหรือครับคุณสามี?" หลินฟางอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปหยิกแก้มสากของชายหนุ่มเบาๆ อย่างมันเขี้ยว "ผมไม่ชอบให้ผู้ชายหน้าไหนมามองคุณด้วยสายตาแบบนั้นเลยครับฟางฟาง..." จางห่าวพึมพำเสียงอ่อย ซบหน้าลงกับไหล่บางของภรรยาอย่างออดอเซาะ "คราวหลังถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก ต้องให้ผมจัดการตั้งแต่เริ่มแรกเข้าใจไหมครับ?" หลินฟางหัวعาะเบาๆ กับความขี้หึงระดับสิบของสามี เธอซุกตัวเข้าอ้อมกอดอุ่นพร้อมกับสูดดมกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขา ค่ำคืนนี้ถือเป็นชัยยกแรกที่งดงาม เฒ่าหวังถูกกำราบอย่างราบคาบ สินค้าในมิติลับยังคงรอเวลาสร้างกำไรมหาศาล และที่สำคัญที่สุด หัวใจของพวกเขาทั้งสองดวงยิ่งหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝปาลายหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากปากตรอกอีกด้านหนึ่ง พร้อมกับแสงไฟฉายสาดส่องกราดเข้ามาอย่างรวดเร็ว "หยุดอยู่ตรงนั้น! หน่วยตรวจสอบพิเศษประจำตลาดกลาง... ใครกล้าทำธุรกรรมต้องห้ามในยามวิกาล แสดงตัวออกมาเดี๋ยวนี้!" หลินฟางและจางห่าวหันขวับไปมองต้นเสียงพร้อมกัน ในแสงไฟสลัว ร่างของนายตำรวจยศนายร้อยคนหนึ่งก้าวออกมาพร้อมกับลูกน้องติดอาวุธครบมือ และที่ยืนอยู่ข้างกายนายตำรวจผู้นั้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็คือ... คนสนิทของตระกูลหลินที่ควรจะอยู่ห่างออกไปนับร้อยลี้! (โปรดติดตามตอนต่อไป...) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มาโดยตลอดนะครับ!