ความรักที่เริ่มก่อตัว

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว จนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีชาบนตู้ไม้ไผ่สั่นระริก "ห้าร้อยหยวน?! ให้ฉันไปหาเงินห้าร้อยหยวนมาจากไหนในเวลาไม่กี่ชั่วโมง! พวกท่านคิดว่าฉันเป็นโรงกษาปณ์หรือยังไงกัน!" หลินฟางแค่น ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเย็นชา ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองร่างของแม่เลี้ยงที่กำลังทรุดตัวลงร่ำไห้ฟูมฟายอยู่หน้าประตูบ้านอย่างไม่แยแส ปลายเลิ่กลั่กของหญิงสูงวัยที่แสร้งบีบน้ำตาจนหน้าดำหน้าแดงไม่ได้ทำให้หัวใจของเธอไหววอนแม้แต่น้อย ในตลาดมืดช่วงทศวรรษแปดสิบนี้ เงินห้าร้อยหยวนไม่ใช่เศษกระดาษ มันคือเงินเดือนของคนงานโรงงานดีๆ เกือบครึ่งปี การที่พ่อบังเกิดเกล้าของเธอไปติดพนันแล้วถูกแก๊งอันธพาลจับตัวไว้ เป็นเรื่องที่เธอคาดการณ์ไว้แล้วตั้งแต่เห็นพฤติกรรมกะล่อนของเขาเมื่อชาติก่อน นี่ไม่ใช่ความซวย แต่มันคือผลกรรมที่กำลังตามสนอง "ฟางเอ๋อร์... ลูกใจดำเกินไปแล้วนะ นั่นพ่อแท้ๆ ของลูกนะ! ถ้าเขาเป็นอะไรไป ลูกจะไม่ละอายใจเลยหรือไง?" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่เลี้ยงแผดลั่นจนชาวบ้านละแวกใกล้เคียงเริ่มชะเง้อมองผ่านรั้วไม้ หลินฟางกอดอกพิงวงกบประตู ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ในโลกของการเก็งกำไรหุ้น การตัดขาดทุน (Cut Loss) คือทักษะพื้นฐานที่นักลงทุนผู้ยิ่งใหญ่ต้องมี หากปล่อยให้ความรู้สึกส่วนตัวมาครอบงำ พอร์ตการลงทุน—หรือในที่นี้คือชีวิตของเธอ—ก็จะพังพินาศตามไปด้วย ทว่า ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากปฏิเสธคำขอร้องอันน่ารำคาญนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับแม่เลี้ยง แรงกดดันอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวร้อยเอกจางห่าวอย่างชัดเจน จนแม่เลี้ยงที่กำลังโวยวายถึงกับหุบปากฉับโดยอัตโนมัติ "ภรรยาผมบอกว่าไม่ ก็คือไม่" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบแต่เด็ดขาดราวกับเหล็กกล้าดังขึ้น จางห่าวไม่ได้เหลือบมองแม่เลี้ยงที่นั่งคุกเข่าอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มทอดมองไปยังภรรยาตัวน้อยด้วยความห่วงใยเจือประกายความอ่อนโยนที่สงวนไว้ให้เธอผู้เดียวเท่านั้น "เรื่องหนี้สินของคนอื่น ต่อให้เป็นพ่อตา แต่ถ้าสร้างปัญหาเกินขอบเขต กฎหมายและเจ้าหน้าที่บ้านเมืองมีวิธีจัดการ ไม่จำเป็นต้องให้ภรรยาผมเอาอนาคตไปเสี่ยง" จางห่าวหันไปสบตาแม่เลี้ยงด้วยแววตาเย็นยะเยือก "ถ้ายังไม่เลີกลามปามโวยวายหน้าบ้านผม ผมคงต้องเชิญกองรักษาความมาช่วยพูดคุยที่สถานีตำรวจสักรอบ" คำขู่ที่ทรงพลังได้ผลชะเด็ดขาด แม่เลี้ยงสะดุ้งเฮือก รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีหายลับไปจากตรอกอย่างรวดเร็ว หลินฟางกะพริบตาปริบๆ มองแผ่นหลังของสามีหนุ่มผู้มักจะพูดน้อยต่อยหนักแต่พึ่งพาได้เสมอ หัวใจที่เคยด้านชาจากการต่อสู้ดิ้นรนคนเดียวในชาติก่อน กลับมีความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอแหงนมองเขา เม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น "คุณ... ไม่คิดว่าฉันใจร้ายเหรอ? นั่นพ่อแท้ๆ ของฉันนะ" จางห่าวหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมเข้มทอประกายลุ่มลึก เขายื่นมือหนาหยาบกร้านจากการฝึกฝนและจับอาวุธขึ้นมาปัดปอยผมที่ระแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้หลินฟางนิ่งค้างไปชั่วขณะ "คุณฉลาดเกินกว่าจะเอาเงินหยาดเหงื่อแรงกายไปละลายน้ำเพื่อคนพวกนั้น" จางห่าวเอ่ยเสียงทุ้ม นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนเงาของเธอชัดเจน "ผมเชื่อการตัดสินใจของคุณเสมอ... ฟางฟาง" คำว่า *'ฟางฟาง'* ที่หลุดออกมาจากปากของนายทหารผู้เคร่งขรึม ทำให้ใบเนียนขาวของหลินฟางร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ตั้งแต่แต่งงานกันมา แม้เขาจะปฏิบัติหน้าที่สามีได้ไม่ขาดตกบกพร่อง แต่การแสดงออกทางอารมณ์มักจะสงบเสงี่ยมเสมอ การที่เขาเรียกชื่อเล่นเธอน้ำเสียงนุ่มนวลเช่นนี้ เป็นสัญญาณอันตรายที่สั่นคลอนหัวใจของอดีตเซียนหุ้นมือฉมังยิ่งกว่ากราฟหุ้นตกเสียอีก จางห่าวเองก็กำลังมองภรรยาของตนด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ย้อนกลับไปในตอนแรกที่แต่งงานกันตามคำสั่งของผู้ใหญ่ เขายอมรับว่าแต่งเพราะความรับผิดชอบและหน้าที่ แต่นานวันเข้า ผู้หญิงตรงหน้ากลับทำให้เขาประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งความเด็ดเดี่ยวในการจัดการกับญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อ ความเฉียบแหลมในการมองการณ์ไกลเรื่องการค้าขาย และรอยยิ้มมั่นใจยามที่เธอกุมความลับบางอย่างไว้ในมือ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าในวันวาน บัดนี้กลับสุกสกาวราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน รอยยิ้มที่เธอมอบให้เวลาทำอาหารอร่อยๆ ให้เขากิน หรือแม้แต่ท่าทางเวลาเธอนั่งนับเงินอย่างตั้งอกตั้งใจ... ทุกๆ อิริยาบถของหลินฟางฝังรากลึกอยู่ในใจของจางห่าวทีละน้อย จนกระทั่งเขารู้ตัวอีกที เขาก็ตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว ความรู้สึกหวงแหนพุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนเขาต้องขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าจากตัวเธอดึงดูดสติสัมปชัญญะของนายทหารหนุ่มให้หลุดลอย "มองอะไรคะ?" หลินฟางเอ่ยถามเสียงเบา พยายามถอยหลังหนีระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังห้องครัวพอดี กลายเป็นว่าเธอถูกวงแขนแกร่งกักตัวไว้ตรงกลางโดยสมบูรณ์ "มองภรรยาตัวเอง ผิดตรงไหน?" จางห่าวโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย "คุณเก่งมาก... ทั้งเรื่องจัดการปัญหาเมื่อครู่ และเรื่องอาหารที่คุณทำเมื่อวาน" พูดถึงเรื่องอาหาร หลินฟางก็พลنนึกขึ้นได้ว่าเธอยังมีวัตถุดิบชั้นเลิศที่แอบหยิบออกมาจากมิติลับเมื่อครู่ เป็นเนื้อหมูสามชั้นติดมันชั้นดีที่หาไม่ได้ง่ายๆ ในยุคนี้ พร้อมด้วยเครื่องเทศและรากผักชีที่เธอตั้งใจจะมาเคี่ยวทำ "หมูพะโล้สูตรโบราณ" เพื่อตอบแทนสามีที่ช่วยยืนหยัดเคียงข้างเธอในวันนี้ "ถ้าคุณชมฉันมากเกินไป ระวังฉันจะทำตัวตามใจตัวเองนะคะ" หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างซุกซน "ว่าแต่... ตอนนี้คุณหิวหรือยังล่ะคะ ร้อยเอกจาง?" จางห่าวจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเจรจาพาทีด้วยความรู้สึกหิวกระหาย—และไม่ใช่ความหิวข้าวอย่างแน่นอน ทว่าก่อนที่เขาจะได้โน้มใบหน้าลงไปสัมผัสความนุ่มนวลนั้น กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวกับซีอิ๊วและเครื่องเทศจีนก็โชยฟุ้งออกมาจากหม้อดินบนเตาไฟเล็กๆ ที่หลินฟางเตรียมไว้ก่อนหน้านี้พอดี กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อหมูสามชั้นที่เริ่มเปื่อยนุ่ม น้ำซุปสีเข้มข้นที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อ ส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวและทะลุออกไปถึงหน้าบ้าน จนเพื่อนบ้านในละแวกใกล้เคียงต่างพากันสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความอยากอาหาร จางห่าวชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มพึงพอใจของภรรยา แต่ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและกลิ่นหอมของอาหารกำลังเรียกน้ำลาย เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของเด็กส่งจดหมายประจำหมู่บ้าน "ร้อยเอกจาง! หัวหน้ากองร้อยให้มาแจ้งด่วนครับ! มีคำสั่งลับส่งตรงจากค่ายทหาร... เกิดเรื่องใหญ่ที่ชายแดนแล้วครับ!" หัวใจของหลินฟางกระตุกวูบ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที เมื่อสัญชาตญาณนักเก็งกำไรบอกเธอว่า ความสงบสุขกำลังจะพังทลายลงในพริบตาเดียว! --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มาโดยตลอดนะครับ)*