การล้างแค้นที่เริ่มงดงาม

เสียงโวยวายดังลั่นผสมกับเสียงทุบประตูรั้วไม้สนอย่างบ้าคลั่ง สั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างบ้านดินที่หลินฟางเพิ่งรีโนเวทใหม่ด้วยหยาดเหงื่อและสินค้าล้ำค่าจากมิติลับ "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังหลินฟาง! แกกล้าดียังไงถึงกักตุนเวชภัณฑ์และอาหารไว้คนเดียวท่ามกลางประกาศกักโรค! ทางการสั่งให้ตรวจค้นทุกหลังคาเรือนแล้ว พวกแกไม่มีทางรอดคุกหรอก!" เสียงแหลมปรี๊ดของ "ป้าสะใภ้ใหญ่" เจ้าเก่าผู้มีสันดานชอบสูบเลือดสูบเนื้อดังทะลุเข้ามา ตามมาด้วยเสียงสมรู้ร่วมคิดของญาติฝ่ายสามีตัวดีอีกหลายคนที่หวังจะฉกฉวยโอกาสนี้ปล้นชิงข้าวของและเงินทองที่พวกเขาสงสัยมานานว่าหลินฟางเอามาจากไหน หลินฟางยืนอยู่กลางห้องโถง ใบหน้าเรียบเฉยราatนักเก็งกำไรผู้กำลังมองกราฟหุ้นตกเหว เธอไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือเรียวบางกำลังจัดปกเสื้อให้ร้อยเอกจางห่าวผู้เป็นสามีอย่างใจเย็น สายตาสองคู่ประสานกันอย่างรู้ใจ "ดูท่า... พวกหมูพวกหมาที่ชอบฉวยโอกาสบนความทุกข์ของคนอื่น จะรีบวิ่งมาเข้าคิวรับกรรมกันเร็วกว่าที่คาดไว้นะครับ ฟาง" จางห่าวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนายทหารหนุ่มราบเรียบแต่นัยน์ตากลับคมกริบดั่งใบมีด ทว่าเมื่อมองภรรยา แววตานั้นกลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งจนแทบละลาย "คุณรออยู่ข้างหลัง เดี๋ยวผมจัดการเอง" "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ... เอ๊ย ไม่ต้องห่วงหรอกครับพี่ห่าว" หลินฟางเกือบเผลอหลุดปากสำนวนเดิม รีบแก้คำพูดพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เย้ายวนแต่น่ากลัว "คนพวกนี้อุตส่าห์วิ่งมาติดกับดักที่เราวางไว้โดยไม่ต้องออกแรงต้อน ถึงเวลา 'เก็บเกี่ยว' กำไรชีวิตแล้วครับ" โครม! ประตูก็ถูกถีบจนหลุดออกจากวงกบ ฝุ่นตลบอบอวล ป้าสะใภ้ใหญ่พุ่งเข้ามาเป็นคนแรก หมายจะคว้าไหเนื้อตุ๋นในครัว แต่ยังไม่ทันแตะต้อง สิ่งที่ต้อนรับเธอกลับไม่ใช่ความตกใจของเจ้าบ้าน แต่เป็นกระบอกปืนไรเฟิลสีดำสนิทที่จ่อตรงระหว่างคิ้วพอดี จางห่าวขยับตัวด้วยความเร็วระดับทหารหน่วยรบพิเศษ เขามาขวางหน้าเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครทันเห็น บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีสังหารกดดันจนกลุ่มคนที่กรูเข้ามาต้องชะงักกึก กลืนน้ำลายลงคอieตดังเอื๊อก "ใครอนุญาตให้พวกคุณบุกรุกเคหสถานยามประกาศกักโรค?" น้ำเสียงทุบต่ำทรงพลังเอ่ยถาม เย็นชาจนป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือด "ทะ... ทหารจาง! อย่ามาขู่ฉันนะ! ทางการบอกว่าบ้านหลังนี้กักตุนสินค้าหนีภาษีและอาจมีเชื้อโรคระบาด พวกเราเป็นตัวแทนชาวบ้านมาตรวจสอบความบริสุทธิ์ต่างหาก!" ป้าสะใภ้ใหญ่ละล่ำละลักแก้ตัว แต่สายตายังเหลือบมองไปที่ไหตุ๋นยาจีนที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วบ้าน น้ำลายสอจนแทบกลั้นไม่อยู่ หลินฟางก้าวออกมาจากด้านหลัง สามีร่างสูงใหญ่ขยับหลบทางให้เล็กน้อยอย่างรู้จังหวะ นางเอกสาวสวมผ้ากันเปื้อนสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าช่างงดงามแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนสันหลังวาบ "ตรวจสอบความบริสุทธิ์? หรือว่ามาปล้นกันแน่ครับ ป้าสะใภ้ใหญ่" หลินฟางแค่นหัวเราะเบาๆ "ประกาศกักโรคที่ป้าพูดถึง เพิ่งประกาศเมื่อสิบนาทีที่แล้ว แต่พวกป้ากลับเตรียมถุงกระสอบและรถเข็นมาพร้อมสรรพราวกับรู้ล่วงหน้า... น่าสนใจจริงๆ หรือว่าพวกป้าคือคนที่ปล่อยข่าวลือเรื่องโรคระบาดนี้ เพื่อหวังจะมากดราคาซื้อของถูก หรือไม่ก็ปล้นทรัพย์สินของชาวบ้านกันแน่?" คำพูดของหลินฟางพุ่งตรงเข้าเป้า ชาวบ้านบางส่วนที่แห่ตามมามุงดูเริ่มส่งเสียงซุบซิบ พวกเขาสังเกตเห็นรถเข็นและกระสอบป่านในมือของเครือญาติป้าสะใภ้จริงๆ ความโลภของคนกลุ่มนี้ถูกเปิดโปงกลางแสงแดด "อย่ามาพูดจาใส่ร้ายนะนังตัวดี! แกมันภรรยาต่างถิ่น นังสารเลวที่นำพาความหายนะมาสู่หมู่บ้าน!" ป้าสะใภ้ใหญ่กรีดร้องด้วยความโกรธจัด พยายามพุ่งเข้ามาตบหน้าหลินฟาง แต่มีหรือที่จางห่าวจะยอมให้แตะต้องภรรยาแม้แต่ปลายนิ้ว มือหนาคว้าข้อมือของป้าสะใภ้ใหญ่ไว้แล้วบิดเพียงนิดเดียว เสียงกระดูกลั่นเบาๆ เรียกเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด "จำไว้ มือข้างนี้ถ้าไม่อยากใช้ต่อ ก็ลองขยับมาแตะภรรยาผมอีกครั้งสิครับ" จางห่าวเอ่ยเสียงกระซิบที่ดังฟังชัดไปทั่วบ้าน ท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปของทางการก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน เจ้าหน้าที่ควบคุมโรคและสารวัตรทหารในชุดป้องกันภัยครบชุดก้าวเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด "ใครเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้! ทางการได้รับแจ้งว่ามีการฝ่าฝืนกฎกักโรคและกักตุนเวชภัณฑ์ผิดกฎหมาย!" หัวหน้าชุดเจ้าหน้าที่ตะโกนก้อง ป้าสะใภ้ใหญ่ได้ยินดังนั้นก็รีบเปลี่ยนสีหน้า กลับมาทำตัวน่าสงเคราะห์ ชี้มือมาที่หลินฟางทันที "ท่านหัวหน้า! คือพวกเธอครับ! สองสามีภรรยานี้กักตุนทั้งยารักษาโรคและอาหารจำนวนมากไว้เก็งกำไรในยามวิกฤต จับตัวพวกมันไปเลยครับ!" หลินฟางยิ้มหวาน นางหันไปสบตากับสามี ก่อนจะหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ สลักตราประทับสีแดงสดอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการยื่นให้เจ้าหน้าที่ "เรียนท่านหัวหน้าครับ ดิฉันหลินฟาง และสามีร้อยเอกจางห่าว พวกเราไม่เคยฝ่าฝืนกฎหมาย สินค้าทั้งหมดในบ้านหลังนี้ รวมถึงเวชภัณฑ์และยาสมุนไพรป้องกันโรคระบาด เป็นสิ่งของที่ได้รับอนุมัติและจัดสรรอย่างถูกต้องจากกองอำนวยการส่วนกลาง เพื่อใช้แจกจ่ายบรรเทาความเดือดร้อนให้ชาวบ้านในเขตนี้โดยเฉพาะครับ" หัวหน้าเจ้าหน้าที่รับเอกสารไปตรวจสอบ สีหน้าที่ตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลงเมื่อเห็นลายเซ็นและตราประทับระดับสูง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ บ้าน ก่อนจะพยักหน้ารับ "เอกสารถูกต้องครบถ้วน... บ้านหลังนี้คือศูนย์กระจายเวชภัณฑ์สำรองตามคำสั่งเบื้องบน" หัวหน้าเจ้าหน้าที่ประกาศเสียงดังฟังชัด หันไปมองหน้าป้าสะใภ้ใหญ่และพวกพ้องที่หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม "ส่วนพวกคุณ... บุกรุกเคหสถานยามประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน และพยายามใส่ร้ายเจ้าหน้าที่รัฐ มีความผิดฐานสร้างความตื่นตระหนกใน ภาวะวิกฤต ทหาร! ควบคุมตัวทั้งหมดไปสอบสวน!" "ไม่นะ! ไม่จริง! พวกมันโกง! ปล่อยฉันนะ!" ป้าสะใภ้ใหญ่โวยวายลั่น ถูกลากตัวออกไปอย่างไม่ใยดี ท่ามกลางเสียงปรบมือพึงพอใจของชาวบ้านที่มารุมล้อมดูเหตุการณ์ ความยุติธรรมในแบบของเซียนหุ้นย้อนเวลาไม่เคยมาสาย มันมักจะมาพร้อมกับดอกเบี้ยทบต้นที่สาสมเสมอ เมื่อความวุ่นวายสงบลง หลินฟางถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ร่างบางหันกลับมาเตรียมจะเก็บกวาดข้าวของ แต่เอวบางกลับถูกวงแขนแกร่งสวมกอดจากด้านหลังอย่างแนบแน่น กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นอายฝุ่นควันจางๆ จากสามีทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "เก่งมากครับภรรยา... เล่นหุ้นเก่งแล้ว ยังเก่งเรื่องเอาคืนคนชั่วจนหมดสภาพอีกนะเนี่ย" จางห่าวซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมกรุ่นเบาๆ "ถ้าไม่รีบตัดไฟแต่ต้นลม พวกมันก็คงมาวุ่นวายไม่จบไม่สิ้นหรอครับ... ปล่อยก่อนค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า" หลินฟางเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ "ใครจะกล้าเข้ามาแถวนี้อีก... ตอนนี้ทั้งบ้านเหลือแค่เราสองคนแล้วนะ" นายทหารหนุ่มกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนไม่มิด ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้ง เสียงเคาะประตูด้านนอกที่ยังพังอยู่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ก๊อกๆๆ! "คุณผู้หญิงครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงของเด็กส่งข่าวประจำหมู่บ้านตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก "ที่หน้าตลาดมืดตอนนี้... มีพ่อค้าคนกลางรายใหญ่จากเมืองหลวง ขนเงินสดก้อนโตมาขอซื้อ 'สบู่สมุนไพรสูตรลับ' และ 'ยาบำรุง' ของพวกคุณทั้งหมดในราคาเพิ่มสามเท่า... แต่ปัญหาคือ ตอนนี้พวกเขากำลังแย่งกันจนจะตีกันตายอยู่แล้วครับ!" หลินฟางชะงัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที นางหันไปสบตากับสามี "ดูท่า... กำไรก้อนโตล็อตแรกของพวกเรา จะมาเคาะประตูบ้านเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะคะ คุณสามี" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและฟาดฟันความอยุติธรรมไปด้วยกันนะครับ!