ความซื่อสัตย์คืออาวุธ

"เอกสารโอนสิทธิ์แปลงที่ดินท้ายหมู่บ้าน... อยู่ที่ไหน?" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยกระเบื้องเคลือบบนตู้ไม้สั่นสะเทือน หลี่เจิ้งหยาง ผู้ใหญ่บ้านจอมเจ้าเล่ห์ถลึงตาใส่ร่างเพรียวบางของหญิงสาวที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่กลางห้องรับแขก ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโลภและความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลินฟางไม่แม้แต่จะกะพริบตา ความเย็นชาในแววตาของเธอคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีดผ่าตัด เธอกราดตามองญาติผู้พี่และเครือญาติฝ่ายอดีตสามีที่ยกโขยงกันมาบุกรุกบ้านหลังน้อยราวกับฝูงตั๊กแตน "ผู้ใหญ่หลี่ ท่านคงจำผิดคนกระมังครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากหน้าประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาอย่างองอาจ ไหล่กว้างและแผ่นหลังที่ตรงแน่วแผ่รังสีคุกคามจนคนในห้องต้องสะดุ้งเฮือก ร้อยเอกจางห่าวมาถึงแล้ว และในมือของเขาไม่ได้ถือเพียงแค่กระเป๋าเดินทาง แต่เป็นเอกสารทางราชการตราครุฑแดงที่ทำให้สีหน้าของหลี่เจิ้งหยางเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา จางห่าวเดินผ่านฝูงชนเข้ามาด้วยก้าวย่างมั่นคง สายตาคมกริบกวาดมองทุกคนในห้องด้วยความเหยียดหยัน ก่อนจะหยุดยืนเคียงข้างภรรยาตัวน้อย มือหนาเอื้อมไปโอบเอวบางไว้หลวมๆ เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของและปกป้องอย่างชัดเจน "เอกสารที่ท่านผู้ใหญ่ตามหา ถูกส่งมอบให้สำนักงานเขตอำเภอตรวจสอบความถูกต้องตั้งแต่วาลวานนี้แล้วครับ" จางห่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากดดันจนคู่สนทนาหายใจไม่ทั่วท้อง "รวมถึงพฤติกรรมการทุจริตยักยอกเงินปันผลกองทุนหมู่บ้านของท่าน... ทางกองร้อยรักษาดินแดนได้รับเรื่องร้องเรียนเรียบร้อยแล้วเช่นกัน" "แก!... ไอ้ทหารนอกคอก แกกล้าดี ยังไงมาฟ้องร้องคนในหมู่บ้าน!" ลูกน้องคนสนิทของหลี่เจิ้งหยางชี้หน้าตะคอก แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัวเข้าใกล้ จางห่าวก็ก้าวเท้าบังหน้าหลินฟางไว้ รัศมีอำนาจของนายทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนทำให้ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ หลินฟางแอบอมยิ้มบางๆ ในใจ ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ แม้ในชาติก่อนเธอจะเคยโดดเดี่ยวและเผชิญหน้ากับความโหดร้ายเพียงลำพัง แต่ในชาตินี้... เธอกลับมีสามีผู้เป็นดั่งกำแพงเหล็ก คอยกาง กั้นลมฝนและยืนหยัดเคียงข้างเธอในทุกย่างก้าว "จางห่าว..." หลินฟางเอ่ยเรียกเบาๆ พลาญส่งสายตาเชิงห้ามปรามไม่ให้เขาใช้กำลังรุนแรง จางห่าวหันกลับมามองภรรยา ทันทีที่สบตากับดวงตากลมโตคู่นั้น แววตาดุดันเมื่อครู่ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนละมุนละไมอย่างรวดเร็วราวกับพลิฝ่ามือ มือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างเบามือต่อหน้าธารกำนัล ท่าทีคลั่งรักชนิดไม่แคร์สายตาใครทำเอาญาติๆ ที่มาหาเรื่องถึงกับอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง "ฟางฟาง... คุณเจ็บมือหรือเปล่า พวกมันรบกวนคุณนานไหม?" น้ำเสียงห่วงใยเอ่ยถามราวกับเธอกำลังจะละลายหายไป กลางวงล้อมผู้คนที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียด ภาพของนายทหารหนุ่มผู้เกรียงไกรกำลังก้มหน้าเอาอกเอาใจภรรยาช่างเป็นภาพที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิง แต่มันกลับทรงพลังอย่างยิ่งในการตบหน้าคนพวกนั้น "ฉันไม่เป็นไรค่ะ..." หลินฟางเผลอหลุดคำเรียกแบบเดิมออกมาชั่วขณะด้วยความหมั่นไส้ระคนขัน แต่จางห่าวกลับยิ้มกว้างจนตาหยีด้วยความพึงพอใจที่ได้ยินเสียงหวานๆ เรียกชื่อเขาใกล้ชิดเช่นนี้ "จำไว้ให้ดีนะครับ..." จางห่าวหันกลับไปหาผู้ใหญ่หลี่อีกครั้ง น้ำเสียงเย็นยะเยือกถูกงัดขึ้นมาใช้อีกหน "ถ้าใครกล้ามายุ่งกับภรรยาของจางห่าวแม้แต่ปลายเล็บ ต่อให้ต้องใช้ตำแหน่งหน้าที่ทั้งหมดแลก ผมก็ไม่ เกี่ยงที่จะทำให้คนตระกูลหลี่หมดอนาคตในอำเภอนี้" คำขู่ที่ไร้ซึ่งความปรานีทำให้หลี่เจิ้งหยางและพวกต้องรีบถอยกรูดออกไปจากบ้านอย่างไม่เป็นขบวน ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและความโล่งอกที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เมื่อผู้ไม่ได้รับเชิญพ้นจากรั้วบ้านไปแล้ว บรรยากาศภายในห้องก็กลับมาอบอุ่นเป็นกันเอง จางห่าวยังคงเกาะติดภรรยาไม่ยอมปล่อย ราวกับลูกสุนัขตัวโตที่กลัวว่าเจ้าของจะหายตัวไปไหน "คุณนี่นะ... ทำไมต้องเล่นใหญ่ขนาดนั้นด้วย" หลินฟางเอ่ยปากแซวพร้อมกับหันไปหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อบริเวณขมับให้สามีอย่างเบามือ "เรื่องของภรรยา ผมไม่เคยถือว่าเรื่องเล็กครับ" จางห่าวคว้ามือบางที่ถือผ้าเช็ดหน้ามาจูบเบาๆ ที่หลังมือ ดวงตาคมกริบฉายแววรักใคร่ลุ่มลึก "อีกอย่าง... ผมอยากให้คุณรู้ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณยังมีผมยืนอยู่ตรงนี้เสมอ" หลินฟางนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความจริงใจที่สะท้อนออกมาจากแววตาคู่นั้นบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเพชรเม็ดงามใดๆ ในโลก เธอรู้ดีว่าในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงและการเอาตัวรอดคือสิ่งสำคัญที่สุด การที่ผู้ชายคนหนึ่งยอมเอาอนาคตและหน้าที่การงานมาเดิมพันเพื่อปกป้องเธอนั้น มันคือนิยามของความรักที่แท้จริง "ถ้าอย่างนั้น..." หลินฟางยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายระยิบระยับด้วยจิตวิญญาณของเซียนหุ้น "ในเมื่อคุณแสดงความซื่อสัตย์และปกป้องฉันได้ดีเยี่ยมขนาดนี้ วันนี้ฉันจะพาคุณไปดู 'คลังสมบัติลับ' ของฉันเป็นการตอบแทน" จางห่าวเลิกคิ้วสูงด้วยความสนใจ แม้เขาจะรู้ว่าภรรยาของเขามีความลับบางอย่างเกี่ยวกับการหาของแปลกๆ มาขายในตลาดมืดได้เสมอ แต่การที่เธอเอ่ยปากพาเข้าไปดูด้วยตัวเองเช่นนี้ ย่อมหมายถึงการเปิดใจยอมรับเขาเข้ามาในโลกส่วนตัวอย่างแท้จริง หลินฟางจูงมือสามีเดินลึกเข้าไปในห้องเก็บของด้านหลัง ก่อนจะหยิบกุญแจทองเหลืองโบราณไขประตูไม้เก่าคร่ำคร่า ทันทีที่บานประตูเปิดออก กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรและเครื่องเทศชั้นดีก็โชยปะทะจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้จางห่าวต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือชั้นวางสินค้าเรียงรายเป็นระเบียบภายในห้องมิติพิเศษที่กว้างขวางราวกับซูเปอร์มาร์เก็ตสมัยใหม่ ซึ่งเต็มไปด้วยแป้งสาลีขาวสะอาด เนื้อหมูชั้นดี และสินค้าอุปโภคบริโภคที่หาไม่ได้เลยในยุคนี้ "นี่มัน..." จางห่าวสูดหายใจเข้าลึก ตะลึงงันกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า "ความลับของเราสองคนไงคะ" หลินฟางกระซิบชิดริมฝีปากของสามี รอยยิ้มพรายบนใบหน้าสวยหวานชวนให้ใจสั่นระทึก "และเย็นนี้... ฉันจะใช้ของในนี้ทำเมนูเด็ดที่คุณชอบที่สุดเป็นการฉลองชัยชนะของเรา" ว่าแล้วเธอก็หยิบหมูสามชั้นเกรดพรีเมียมจากชั้นวางออกมา พร้อมกับซีอิ๊วขาวและเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะ กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์สดใหม่เริ่มกระจายตัวฟุ้งไปทั่วบริเวณห้องครัวเล็กๆ ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า จางห่าวโอบกอดเอวบางจากด้านหลัง เอาคางเกยไหล่ภรรพาสูดดมความหอมจากซอกคอระหงด้วยความหลงใหล ขณะที่มือข้างหนึ่งช่วยเธอก่อไฟในเตาถ่านอย่างคล่องแคล่ว เสียงน้ำมันเดือดปุดๆ ในกระทะเหล็กดังฉ่า พร้อมกับกลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วที่อบอวลไปทั่วทั้งบ้านและลอยออกไปถึงรั้วนอกบ้าน จนเพื่อนบ้านต่างพากันสูดปากกลืนน้ำลายด้วยความอิจฉา ทว่า... ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุข เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดที่หน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของสายลับประจำหมู่บ้านที่นำข่าวกรองช็อกโลกมาส่ง "ผู้กองจาง! คุณหลินฟาง!แย่แล้วครับ! ทางการประกาศพื้นที่กัก โรคด่วน... และมีคนกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านของพวกคุณแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฟาดฟันความอยุติธรรมและฟินไปกับความคลั่งรักของท่านผู้กองในตอนนี้นะครับ