มรสุมชีวิตจากอดีตคนรัก

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกตบลงบนโต๊ะไม้สักเก่าๆ เสียงดังปังจนถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสั่นสะเทือน น้ำชาสีอำพันกระฉอกออกมาเล็กน้อย กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานกองบัญชาการทหารราบที่สาม "ร้อยเอกจางห่าว ผมคิดว่าคุณน่าจะอธิบายเรื่องนี้ให้มันกระจ่างสักหน่อย" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่จริงจังของผู้บังคับบัญชาดังขึ้น พร้อมกับสายตาคมกริบที่กวาดมองไปยังนายทหารหนุ่มผู้ยืนตรงแหน่วอย่างองอาจ จางห่าวไม่แม้แต่จะชายตามองเอกสารลับฉบับนั้น ดวงตาคมปลาบดالิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความรำคาญใจที่ฉายชัดผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน "ผมไม่มีอะไรต้องชี้แจงครับท่าน เรื่องระหว่างผมกับสหายหลี่ว์ เป็นเรื่องในอดีตที่จบลงไปตั้งแต่ก่อนผมย้ายมารับราชการที่นี่แล้ว และที่สำคัญ... ผมมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วครับ" จางห่าวตอบเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดและหนักแน่นทุกถ้อยคำ หน้าห้องทำงานนั้นเอง หลินฟางในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาและกางเกงขายาวทรงทะมัดทะแมงกำลังยืนถือปิ่นโตเคลือบอีนาเมลลายดอกไม้ ซึ่งภายในบรรจุซุปไก่ตุ๋นโสมตังกุยร้อนๆ ที่เธอตั้งใจเคี่ยวตั้งแต่ตีห้ามืดเพื่อเอามาให้สามีบำรุงร่างกายยามบ่าย ทว่าฝีเท้าของเธอกลับต้องชะงักกึก เมื่อเสียงแหลมสูงคุ้นหูของหญิงสาวคนหนึ่งดังลอดออกมาจากช่องประตูที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย "จางห่าว! พี่ใจร้ายกับฉันเกินไปแล้วนะ! พี่ลืมสัญญาที่เราเคยให้ไว้ใต้ต้นหลิวริมแม่น้ำฮวาเป่ยแล้วหรือไง ว่าเราจะแต่งงานกัน!" ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสผ้าลินินสีฟ้าอ่อนทันสมัยตัดเย็บอย่างประณีต—ซึ่งหาดูได้ยากยิ่งในยุคขาดแคลนเช่นนี้—ก้าวออกมาจากมุมห้องรับรองแขก ใบหน้าของเธองดงามหยาดเยิ้มตามแบบฉบับหญิงสาวในเมืองใหญ่ ดวงตากลมโตคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตา ท่าทางบอบบางน่าทะนุถนอมราวกับดอกไม้ในเรือนกระจกที่พร้อมจะร่วงหล่นได้ทุกเมื่อ เธอคือ 'หลี่ว์ซินซิน' อดีตคนรักของจางห่าว ลูกสาวนายแพทย์ใหญ่ประจำโรงพยาบาลมณฑลผู้เคยปฏิเสธที่จะติดตามเขามาลำบากในค่ายทหารชายแดนเมื่อหลายปีก่อน แต่บัดนี้ เธอกลับยืนอยู่ตรงนี้ พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบด้วยความมั่นอกมั่นใจว่า ผู้ชายคนนี้ไม่มีวันตัดใจจากเธอได้ลงคอ หลินฟางยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย สมองอันชาญฉลาดที่เคยวิเคราะห์กราฟหุ้นมูลค่าหลายพันล้านในโลกอนาคต เริ่มประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก หึงหวง หรือร้องไห้ฟูมฟายเหมือนภรรยาชาวบ้านทั่วไป ความเย็นชาและสุขุมลุ่มลึกถูกดึงกลับมาใช้ สัญชาตญาณนักเก็งกำไรบอกเธอทันทีว่า นี่ไม่ใช่แค่เรื่องรักสามเส้าธรรมดา แต่เป็น 'เกมการเมือง' ที่มีคนจงใจชักใยอยู่เบื้องหลัง เพื่อสกัดกั้นเส้นทางความก้าวหน้าของสามีเธอ "สหายหลี่ว์" หลินฟางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานและทรงพลังพอที่จะทำให้ทุกคนในห้องหันขวับมามองเป็นตาเดียว ร่างเพรียวระหงก้าวเท้าเข้าไปในห้องอย่างสง่างาม กลิ่นหอมจางๆ ของโสมและสมุนไพรจีนที่โชยออกมาจากปิ่นโตในมือ ช่วยขับเน้นบรรยากาศรอบตัวให้ดูผ่อนคลายลงสวนทางกับสถานการณ์ตึงเครียด หลินฟางวางปิ่นโตกลมลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวผู้มาเยือนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาวิเคราะห์ หลี่ว์ซินซินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นภรรยาของจางห่าว เธอประเมินผู้หญิงตรงหน้าอย่างรวดเร็ว—หญิงสาวชาวบ้านที่แต่งตัวเรียบง่าย ไร้เครื่องประดับราคาแพง ทว่ากลับมีรัศมีบางอย่างที่กดดันให้คนมองรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือระแวงเลยแม้แต่น้อย กลับมองเธอราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าตกเกรดในตลาดสด "เธอ... คือคนที่แย่ง..." หลี่ว์ซินซินริมฝีปากสั่นระริก ปั้นหน้าเป็นเหยื่อผู้ถูกกระทำได้อย่างแนบเนียน "ฉันคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของร้อยเอกจางห่าวครับ... เอ๊ย... ค่ะ... เอ่อ ดิฉันหมายถึง ฉันคือภรรยาของเขาตามกฎหมาย" หลินฟางเกือบเผลอหลุดสำนวนสมัยใหม่ ออกตัวแก้ได้อย่างทันท่วงที พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่ไปไม่ถึงดวงตาให้ "สหายหลี่ว์สินะคะ ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามจากปากสามีมานาน เพิ่งได้พบตัวจริงวันนี้ ช่าง... น่าประทับใจเสียจริง" จางห่าวเห็นภรรยามาถึง เขาก็รีบสาวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวทันที มือหนาคว้าเอวบางของหลินฟางเข้าหาตัวโดยไม่สนสายตาผู้บังคับบัญชาหรือผู้มาเยือน ดวงตาคมดุที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนระคนกังวลทันที เขารู้จักภรรยาของเขาดี หลินฟางไม่ใช่คนที่จะมายืนฟังเฉยๆ หากเธอออกโรงเอง แปลว่าเกมนี้ต้องเล่นให้หนัก "ฟางฟาง เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ให้ผมไปรับที่หน้าค่าย" จางห่าวเอ่ยเสียงนุ่ม ผิดกับตอนที่คุยกับหลี่ว์ซินซินราวฟ้ากับเหว "ถ้าฉันไม่มา ก็คงไม่ได้ยินหรอกค่ะว่าสามีของฉันเนื้อหอมขนาดไหน มีคนจากอดีตอุตส่าห์ดั้นด้นมาทวงสัญญาถึงค่ายทหารกลางป่าเขาแบบนี้" หลินฟางเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง หลี่ว์ซินซินหน้าเสีย สีหน้าที่เคยฉาบด้วยความน่าสงสารเริ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าภรรยาของจางห่าวจะรับมือด้วยยากเย็นและไร้ความสะทกสะท้านถึงเพียงนี้ "สหายหลินฟางสินะคะ คุณอาจจะไม่รู้ว่าฉันกับจางห่าวเราผูกพันกันมานานแค่ไหน เรารักกันก่อนที่เขาจะถูกส่งตัวมาที่นี่เสียอีก ความรักแบบคนชนชั้นสูงในเมืองใหญ่... คุณที่เติบโตมาแบบนี้ จะเข้าใจอะไรล่ะคะ" คำพูดเหน็บแนมเรื่องชาติกำเนิดถูกพ่นออกมาเพื่อกดให้หลินฟางดูต่ำต้อย ทว่า หลินฟางกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะใสกระจ่างกังวานไปทั่วห้องทำงาน แต่กลับทำให้หลี่ว์ซินซินรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก "ความรักของคนชนชั้นสูงในเมืองใหญ่หรือคะ?" หลินฟางก้าวเข้าไปใกล้หลี่ว์ซินซินทีละก้าว แรงกดดันจากออร่าของอดีตเซียนหุ้นระดับพันล้านพรั่งพรูออกมาโดยไม่รู้ตัว "ความรักที่ว่านั่น คือการยอมแพ้ต่อความยากลำบากแล้วปล่อยให้ผู้ชายที่ตัวเองบอกว่ารักต้องมาเผชิญหน้ากับความเป็นความตายที่ชายแดนคนเดียวเมื่อสามปีก่อนสินะคะ? ความรักที่เลือกเสื้อผ้า อาหาร และความสะดวกสบาย มากกว่าอนาคตของคนที่คุณเรียกว่าคนรัก... ช่างเป็นความรักที่ราคาถูกเสียยิ่งกว่าผักกาดขาวลดราคาในตลาดสดเสียอีกค่ะ" "คุณ! คุณกล้าดียังไงมาดูถูกฉัน!" หลี่ว์ซินซินกรีดเสียงแหลม ความเสแสร้งเริ่มหลุดลุ่ย "ฉันไม่ได้ดูถูกคุณค่ะ ฉันแค่กำลัง 'ประเมินมูลค่า' ความรู้สึกที่คุณเอามาเร่ขายในตอนนี้ต่างหาก" หลินฟางหันไปมองหน้าผู้บังคับบัญชาของจางห่าวที่กำลังนั่งกอดอกมองเหตุการณ์ด้วยความสนใจ "ท่านผู้บังคับบัญชาคะ สามีของฉันเป็นทหารของชาติ เขาอุทิศเลือดเนื้อเพื่อปกป้องชายแดน ไม่ใช่เครื่องมือให้ใครเอาเรื่องส่วนตัวมาดิสเครดิตเพื่อทำลายชื่อเสียงในยามที่เขากำลังจะได้เลื่อนขั้นหรอกนะคะ" ผู้บังคับบัญชาพยักหน้ารับช้าๆ แววตาลุกโชนด้วยความชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวและเฉียบแหลมของภรรยาลูกน้องคนนี้ หลี่ว์ซินซินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอรู้ว่าอยู่ที่นี่ต่อคงไม่ได้ประโยชน์อะไร แถมยังจะเสียหน้าเสียเปล่าๆ แต่ก่อนที่เธอจะหันหลังเดินหนีด้วยความแค้นเคือง เธอก็หยิบซองจดหมายสีขาวอีกซองออกจากกระเป๋าถือ แล้วโยนลงบนโต๊ะทำงานด้วยความโมโห "จำไว้ให้ดีจางห่าว! สิ่งที่พ่อฉันกำลังจะทำหลังจากนี้ มันจะไม่ใช่แค่การทวงสัญญา แต่มันคือการตัดสินอนาคตทางทหารทั้งหมดของคุณ!" หลี่ว์ซินซินทิ้งท้ายด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง จางห่าวขมวดคิ้วแน่น เขายื่นมือไปหยิบซองจดหมายที่หลี่ว์ซินซินทิ้งไว้ขึ้นมาเปิดอ่าน ทันทีที่กวาดสายตาผ่านตัวหนังสือด้านใน ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย กล้ามเนื้อบริเวณกรามเกร็งตัวขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนตกใจ หลินฟางสังเกตเห็นความผิดปกติของสามี เธอรีบเอื้อมมือไปดึงกระดาษแผ่นนั้นมาจากมือเขา กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ด้านในอย่างรวดเร็ว ข้อความในจดหมายระบุชัดเจนว่า... คำสั่งย้ายด่วนให้จางห่าวพ้นจากตำแหน่งผู้บังคับกองร้อยที่นี่ กำลังจะถูกส่งตรงมาจากส่วนกลางในอีกสามวันข้างหน้า โดยมีชื่อของนายแพทย์ใหญ่หลี่ว์ (พ่อของหลี่ว์ซินซิน) เป็นผู้ลงนามรับรองในฐานะคณะกรรมการตรวจสอบวินัยทหาร! นี่ไม่ใช่แค่เรื่องชู้สาวในอดีต แต่มันคือแผนการบีบให้จางห่าวต้องจำยอมสยบแทบเท้าตระกูลหลี่ว์ หรือไม่ก็ต้องสูญเสียอนาคตในกองทัพที่เขาเพียรสร้างมาทั้งชีวิต! จางห่าวสูดหายใจเข้าลึก พยายามระงับอารมณ์เดือดดาลในอก เขากุมมือบางของภรรยาไว้แน่น "ฟางฟาง... ผมขอโทษ ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้..." หลินฟางเงยหน้าขึ้นมองสามี ดวงตาคู่สวยไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของเธอกลับยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทรงพลังที่สุด ตั้งแต่ย้อนเวลากลับมาในยุคนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า... เกมการต่อสู้ครั้งนี้น่าสนุกกว่าที่คิด "ขอโทษฉันทำไมคะคุณสามี?" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว มือเรียวตบเบาๆ ลงบนหลังมือหนาของเขา "ในเมื่อพวกเขาอยากเล่นเกมอำนาจ งั้นเราก็มาดูกันว่า... ระหว่างอำนาจหมอโรงพยาบาลมณฑล กับ 'เงินทุนและเครือข่ายลับ' ที่ฉันกำลังสร้างขึ้นในกำมือตอนนี้ ใครจะพังก่อนกัน!" จางห่าวมองภรรยาด้วยความรักและทึ่งระคนระทึกใจ เคมีที่หลอมรวมกันระหว่างนักเก็งกำไรผู้ไร้พ่ายกับนายทหารผู้คลั่งรัก กำลังจะแผดเผาทุกอุปสรรคให้เป็นจุล ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นด้วยไฟแห่งการแก้แค้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรงโดยพลทหารเวรวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาตะเบ็งเสียงรายงานด้วยความตกใจ "ร้อยเอกจางห่าว! สหายหลี่ว์ซินซิน... เธอกลับไปที่บ้านพักรับรองของกองร้อย แล้วจู่ๆ เธอก็กรีดร้องโวยวายว่า... ว่า..." พลทหารกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ว่าในกระเป๋าเดินทางของเธอ มีซองเอกสารลับทางราชการที่ถูกขโมยมาจากโต๊ะทำงานของผู้บัญชาการกองพล หล่นออกมาจากข้าวของของเธอครับ!" เซียนหุ้นย้อนเวลา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ บทนี้ฟาดฟันกันแบบตาต่อตาฟันต่อฟันสะใจดีแท้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!