อสังหาริมทรัพย์ยุคต้น

ปึก! เอกสารสิทธิ์ครอบครองที่ดินนับสิบฉบับถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังฟังชัด กลิ่นอายของหมึกพิมพ์ราคาถูกและกระดาษเก่าเก็บโชยเข้าจมูก ทว่าในสายตาของอดีตเซียนหุ้นผู้ผ่านสมรภูมิการเงินมาอย่างโชกโชน เอกสารเหล่านี้หาใช่เพียงเศษกระดาษไร้ค่า แต่มันคือ "หุ้นบลูชิพ" ชั้นดีที่กำลังรอเวลาพุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัดในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า "คุณมั่นใจจริง ๆ หรือครับ ฟางฟาง ว่าที่ดินผืนรกร้างแถบชานเมืองทิศตะวันตกกับโกดังเก่าใกล้ท่าเรือนั่น จะมีราคาขึ้นมาได้จริง ๆ" ร้อยเอกจางห่าวเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองเอกสารสิทธิ์เหล่านั้นสลับกับใบหน้าของภรรยาคนสวย แม้เขาจะเชื่อมั่นในสัญชาตญาณและความฉลาดล้ำของหลงฟางอย่างไร้เงื่อนไข แต่สภาพของที่ดินเหล่านั้นในปัจจุบันช่างดูไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย ผืนหนึ่งเป็นที่ลุ่มน้ำขัง อีกผืนเป็นปรกหญ้ารกร้างที่แม้แต่สัตว์ยังไม่ยอมเดินผ่าน ส่วนโกดังริมน้ำก็ผุพังจนแทบจะพังลงมาทับหัวคนอยู่รอมร่อ หลินฟางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพราย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับราวกับเด็กน้อยที่ถือแผนุมสมบัติ นางยื่นมือเรียวไปแตะหลังมือหนาของสามีเบา ๆ สัมผัสอุ่นร้อนที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณสามี... ในโลกนี้ไม่มีการลงทุนไหนปลอดภัยและให้ผลตอบแทนคุ้นค่าไปกว่าการกว้านซื้อ 'อนาคต' ในราคา 'เศษดิน' อีกแล้วครับ" หลินฟางจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงเย้ายวน นางโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขาเบา ๆ "อีกสัปดาห์เดียว... รัฐบาลท้องถิ่นจะประกาศแผนพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษ และเส้นทางรถไฟสายใหม่จะพาดผ่านพื้นที่แถบนั้นพอดี ถึงตอนนั้น คนที่เคยหัวเราเยาะเราว่าโง่ซื้อที่ตาบอด จะต้องวิ่งมาคุกเข่าขอซื้อต่อจากเราในราคาที่สูงจนพวกมันต้องกระอักเลือดเลยทีเดียว" จางห่าวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นกายหอมกรุ่นของภรรยาผสมผสานกับกลิ่นชาอุ่น ๆ ทำเอาสติสัมปชัญญะของนายทหารผู้เคร่งขรึมกระเจิงไปชั่วขณะ เขาคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ สายตาดุดันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนแทบหยดน้ำย้อย "ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ผมพร้อมสนับสนุนและเอาหัวเป็นประกันครับ... แต่ถ้าคุณยังใช้สายตายั่วยวนแบบนี้ใกล้ ๆ อีก ผมเกรงว่าแผนการซื้อที่ดินวันนี้คงต้องถูกเลื่อนออกไปเป็นสัปดาห์หน้าแทน" หลินฟางหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี นางหยิกเอวสามีแก้เขินไปทีหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วกวาดสายตามองรอบห้องทำงานชั่วคราว การกว้านซื้อที่ดินล็อตใหญ่ขนาดนี้ใช้เงินทุนไม่น้อยเลยทีเดียว แม้ว่าเงินส่วนใหญ่จะได้มาจากการปล่อยสินค้าพรีเมียมจากมิติลับในตลาดมืดเมื่อวานนี้จนหมดเกลี้ยง แต่นางก็ยังต้องวางแผนกระแสเงินสดให้รอบคอบราวกับเล่นหุ้นเก็งกำไรระยะสั้น "พูดถึงเรื่องนี้แล้ว... เงินทุนสำรองที่เราได้จากการระบายแป้งสาลีและเนื้อหมูชั้นดีเมื่อวานนี้ น่าจะเพียงพอสำหรับการกว้านซื้อที่ดินแปลงสุดท้ายที่เหลืออยู่ แต่ถ้าเราอยากได้แปลงติดริมถนนใหญ่ที่พวกพ่อค้าคนกลางกำลังหมายปตา เราคงต้องใช้ 'กลยุทธ์ชุกชุม' สักหน่อยแล้วล่ะครับ" ดวงตาของหลินฟางฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมาวับหนึ่ง นางตระหนักดีว่าในยุคสมัยนี้ ข้อมูลคืออำนาจ และการตัดหน้าคู่แข่งผู้โลภมากคืองานอดิเรกที่นางโปรดปรานที่สุด ยิ่งคิดถึงสีหน้าของพวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อที่เคยหัวเราะเยาะความยากจนของพวกนาง แล้วต้องมาเห็นพวกนางครอบครองทำดูล้ำค่าในอนาคต นางก็แทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นฉากพวกมันอกแตกตาย ทว่า ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังวางแผนก้าวต่อไปอย่างฮึกเหิม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... ก๊อก ๆ ๆ! จางห่าวขมวดคิ้วมุ่น รัศมีคุกคามแผ่ออกมาจากร่างกำยำทันที ในเวลานี้ไม่ควรมีใครกล้าเข้ามารบกวนความเป็นส่วนตัวของพวกเขา เว้นแต่จะมีเรื่องด่วนจริง ๆ นายทหารหนุ่มเดินไปเปิดประตูด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ด้านนอก ดวงตากลมโตของเขาก็หรี่แคบลงเล็กน้อย ผู้ที่มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเฒ่าแก่ซุน พ่อค้าคนกลางผู้ทรงอิทธิพลประจำตลาดอำเภอ และเป็นคนที่เคยพยายามกดราคาซื้อสินค้าของหลินฟางเมื่อหลายวันก่อน "ฮ่า ๆๆ ผู้กองจาง! ไม่ได้พบกันนานนะครับ พอดีผมได้ยินข่าวลือมาว่าพวกท่านกำลังกว้านซื้อที่ดินผืนใหญ่แถบชานเมือง... ไม่ทราบว่าสนใจจะให้เฒ่าแก่เช่นผมมาร่วมลงทุนด้วยสักหน่อยไหมครับ?" เฒ่าแก่ซุนยิ้มจนตาหยี รอยยิ้มนั้นเคลือบด้วยความเจ้าเล่ห์และกลิ่นอายของความโลภอย่างปิดไม่มิด หลินฟางที่ยืนอยู่ด้านหลังสามีค่อย ๆ องอาจก้าวออกมา มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำเอาเฒ่าแก่ซุนถึงกับหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "ร่วมลงทุนอย่างนั้นหรือครับ เฒ่าแก่ซุน? เกรงว่าเงินในกระเป๋าของท่านในตอนนี้... จะไม่พอซื้อแม้แต่เศษอิฐหัก ๆ ในที่ดินของพวกเราเสียด้วยซ้ำมั้งครับ" บรรยากาศในห้องพลันเงียบกริบลงทันที ความกดดันบางเบาแต่เฉียบคมแผ่ซ่านออกมาจากตัวหญิงสาว ทำเอาพ่อค้าเขี้ยวลากดินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูด้านหลังบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็วและรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนหอบแฮกของเด็กส่งจดหมายประจำหมู่บ้านที่ดังแทรกเข้ามา "ร้อยเอกจาง! คุณหลินฟาง!แย่แล้วครับ! มี... มีคนกลุ่มใหญ่กำลังแห่กันไปที่สำนักงานที่ดินเพื่อกว้านซื้อที่ดินแปลงติดกันกับของพวกท่านแล้วครับ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความแซ่บฟินในทุกๆ ตอนนะครับ