วิกฤตสินค้าขาดแคลนชั่วคราว

"ถ้าพวกแกยังกล้าเอาข้าวสารขึ้นราอีกสิบเปอร์เซ็นต์ล่ะก็... ลองก้าวเท้าเข้ามาในเขตตลาดมืดฝั่งเหนือดูสิ ฉันจะทำให้พวกแกได้รู้ซึ้งว่า การไม่มีฟันเหลือไว้เคี้ยวข้าวต้มมันทรมานแค่ไหน!" น้ำเสียงเย็นเยียบเฉียบขาดของหลินฟางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโกดังร้างหลังตลาดเก่า เธอยืนกอดอก สายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนกวาดมองกลุ่มพ่อค้าคนกลางหน้าเลือดที่กำลังพยายามกักตุนสินค้าเพื่อเก็งกำไรในยุคที่บ้านเมืองกำลังเผชิญวิกฤตขาดแคลน พฤติกรรมสูบเลือดสูบเนื้อเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับพวกแมลงสาบที่เกาะกินความเดือดร้อนของชาวบ้าน และในฐานะที่อดีตเคยเป็นเซียนหุ้นผู้ผ่านสมรภูมิการเงินมาอย่างโชกโชน เธอย่อมมองทะลุปรโปร่งถึงเกมสกปรกเหล่านี้ตั้งแต่ก้าวแรกที่พวกมันเริ่มขยับตัว ร้อยเอกจางห่าวที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบังรัศมีสายตาที่อาจเป็นอันตรายจากชายฉกรรจ์ฝั่งตรงข้าม แม้ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มจะเรียบเฉย แต่แววตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความรัก ความภาคภูมิใจ และประกายความคลั่งรักที่ซ่อนไม่มิด เขาพร้อมจะชักปืนออกมาระเบิดกระสุนใส่ใครก็ตามที่กล้าทำให้ภรรยาคนสวยต้องระคายเคืองผิว "คุณฟาง... ใจเย็นก่อนครับ เดี๋ยวพวกมันจะรวมหัวกันคว่ำบาตรเราจริงๆ นะครับ" เสียงกระซิบแหบพร่าจากลูกน้องคนสนิทดังขึ้นด้วยความกังวล "คว่ำบาตรเหรอ?" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ปล่อยให้พวกมันคว่ำบาตรไปเถอะครับ สินค้าเกษตรและข้าวของเครื่องใช้ในมือพวกมันเป็นแค่ของเก่าเก็บใกล้เน่าเสีย แต่สิ่งที่ฉันมี... คืออนาคตที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึง" ในยุค 70-80 ที่ทุกหย่อมหญ้าต่างประสบปัญหาข้าวยากหมากแพง รัฐบาลควบคุมโควตาการแจกจ่ายสินค้าอย่างเข้มงวด ทำให้ตลาดมืดกลายเป็นเส้นเลือดใหญ่หล่อเลี้ยงชีวิตผู้คน แต่ในขณะที่พ่อค้าคนอื่นกำลังกุมขมับเพราะสินค้าหมดเกลี้ยงจากคลัง หลินฟางกลับยิ้มรับสถานการณ์ได้อย่างสบายใจ เพราะเบื้องหลังประตูมิติลับในห้วงความคิดของเธอนั้น... คลังสินค้าสมัยศตวรรษที่ 21 กำลังอัดแน่นไปด้วยสินค้าอุปโภคบริโภคนานาชนิด ทั้งแป้งสาลีคุณภาพเยี่ยม น้ำมันพืชบริสุทธิ์ และเนื้อสัตว์แช่แข็งที่บรรจุในหีบห่อทันสมัย ซึ่งต่อให้ใช้เวลาขายอีกสามปีก็ไม่มีวันพร่องลงแม้แต่น้อย กลุ่มพ่อค้าคนกลางหน้าซีดเผือดเมื่อเจอสายตาดุดันของนายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านราวกับเทพแห่งสงครามประกอบกับท่าทีไม่เกรงกลัวใครของหลินฟาง สุดท้ายพวกมันจึงต้องยอมถอยร่น ถอยกรูดออกไปจากโกดังทีละคนอย่างหมดรูป เมื่อความวุ่นวายสงบลง จางห่าวก็รีบก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยา มือหนาเอื้อมไปจัดปรกผมที่ตกลงมาเคล้าดวงหน้าเนียนอย่างทะนุถนอม สายตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนแทบหยดย้อย "เหนื่อยไหมครับคนดี หน้าซีดหมดแล้ว" จางห่าวเอמהเสียงทุ้มนุ่ม ละมุนละไมจนคนฟังหัวใจกระตุก "ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นเสียหน่อยครับ ผู้กองจาง" หลินฟางปัดมือเขาเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับระบายยิ้มอบอุ่นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ว่าแต่... วันนี้คุณจัดการเรื่องเอกสารขนส่งเรียบร้อยดีใช่ไหมครับ?" "เรียบร้อยหมดแล้วครับภรรยา... ว่าแต่ภรรยาคนเก่งของผม จะยอมกลับบ้านไปทานข้าวเย็นฝีมือผมหรือยังครับ วันนี้ผมตุ๋นซี่โครงหมูใส่เห็ดหอมที่คุณชอบไว้หม้อใหญ่เลยนะ กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทั้งค่ายทหารจนพวกทหารหนุ่มพากันน้ำลายสอไปหมดแล้ว" จางห่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเด็ดเดี่ยวในสมรภูมิ กลับกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าภรรยา หลินฟางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ บรรยากาศตึงเครียดของวิกฤตสินค้าขาดแคลนเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นในหัวใจที่แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ "ถ้าอย่างนั้นเราก็รีบกลับกันเถอะครับ ปล่อยให้พวกพ่อค้าหน้าเลือดอกแตกตายกับสินค้าล้นมือของพวกเขาไป ส่วนเรา... ไปกินซี่โครงหมูตุ๋นร้อนๆ ให้ชื่นใจกันดีกว่า" ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกจากโกดังร้างท่ามกลางแสงสนธยาที่เริ่มทอประกายสีส้มอมแดงสาดส่องลงมาบนถนนดินแดงในหมู่บ้าน ทว่า... ในขณะที่หลินฟางกำลังจะก้าวขึ้นรถบรรทุกทหาร เสียงฝีเท้าหนักแน่นผสมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบก็ดังขึ้นจากตรอกมืดด้านข้าง "ร้อยเอกจาง! คุณหลิน!แย่แล้วครับ... ที่ตลาดกลางหมู่บ้านตอนนี้ มีคนจากตระกูลหลั่ง (ตระกูลเดิมที่เคยรังแกและสูบเลือดหลินฟาง) กำลังเปิดโปงเรื่องที่เราแอบขายสินค้าลقصสเปก และพวกเขากำลังพาเจ้าหน้าที่ตรวจการพัสดุกรมเสบียงบุกมาที่บ้านพักของคุณแล้วครับ!" หลินฟางชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้งโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "หึ... คิดไม่ถึงเลยว่าสุนัขจนตรอกพวกนั้น จะยังกล้าหาเรื่องตายเร็วกว่ากำหนด" หลินฟางพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่ตอนนี้แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารลุกโชน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ