มิตรภาพและการแบ่งปัน

"หึ... คิดไม่ถึงเลยว่าสุนัขจนตรอกพวกนั้น จะยังกล้าหาเรื่องตายเร็วกว่ากำหนด" หลินฟางพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่ตอนนี้แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารลุกโชน ร้อยเอกจางห่าวไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาในทันที ฝ่ามือหนาที่ผ่านการจับอาวุธและปกป้องบ้านเมืองมาอย่างโชกโชนเอื้อมมาสัมผัสหลังมือเรียวบางของภรรยาเบาๆ ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามา ช่วยชำระล้างความขุ่นมัวในจิตใจของหญิงสาวให้จางหายไปได้อย่างน่าประหลาด สำหรับเขาแล้ว ต่อให้คนทั้งหมู่บ้านจะลุกขึ้นมาเป็นศัตรู หากพวกมันบังaniอาจกล้าแตะต้องดวงใจของเขาแม้แต่ปลายเล็บ ปลายกระบอกปืนของเขาก็พร้อมที่จะคำรามเพื่อทวงความยุติธรรมโดยไม่ต้องไตร่ตรองให้มากความ แต่ทว่า... หลินฟางหาใช่คนใจแคบที่จะต้องเอาพิมพเสนไปแลกกับเกลือป่น รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของอดีตเซียนหุ้นสาวผู้คร่ำหวอดในตลาดทุนอันโหดร้าย การแก้แค้นที่สะใจที่สุดไม่ใช่การฆ่าให้ตายตกไปตามกัน แต่เป็นการปล่อยให้พวกมันดิ้นรนอยู่ในความยากจนข้นแค้น เห็นผู้อื่นมั่งคั่งร่ำรวยจนอกแตกตายต่างหากเล่า คือบทลงโทษที่สาสมที่สุด "ปล่อยพวกมันไปเถอะครับ หมาบ้าต่อให้เห่าเสียงดังแค่ไหน ก็เป็นได้แค่หมาข้างถนน" หลินฟางเปลี่ยนน้ำเสียงกลับมาเป็นปกติ รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนระบายขึ้นบนใบหน้าสวยคม "วันนี้เรายังมีงานใหญ่ต้องทำอีกมาก ชาวบ้านกลุ่มนั้น... น่าสงสารเกินกว่าจะปล่อยให้เผชิญฤดูหนาวนี้ด้วยมือเปล่า" คำว่า 'งานใหญ่' ของหลินฟางในสายตาของจางห่าว ไม่ใช่การเก็งกำไรในตลาดมืดหรือการตลบหลังญาติผู้พี่จอมโลภเหมือนเช่นเคย หากแต่มันคือการนำเอาความอุดมสมบูรณ์จาก 'มิติลับ' มาช่วยเหลือเพื่อนบ้านผู้ยากไร้ในคอมมูนแห่งนี้ ยามบ่ายของยุค 70 แสงแดดสาดส่องกระทบกับพื้นดินแห้งผาก ลมหนาวระลอกแรกเริ่มพัดโชยเข้ามาทักทาย ทว่าบริเวณลานท้ายหมู่บ้านกลับมีกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นยาจีนผสมผสานกับข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากเมล็ดข้าวขัดเงาชั้นดี ทำเอาชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ณ บริเวณลานกว้างหน้าบ้านพักชั่วคราว หลินฟางกำลังงละมุนละไมกับการตักซุปกระดูกหมูตุ๋นหัวไชเท้าร้อนๆ ใส่ลงในชามกระเบื้องเคลือบเก่าๆ ยื่นให้กับยายป้าหวัง หญิงชราผู้มีรอยย่นเต็มใบหน้าและหลังค่อมงอจากการทำงานหนักมาตลอดชีวิต "ยายครับ... รับไปเถอะครับ ซดน้ำซุปต้มยาร้อนๆ จะได้ช่วยขับไล่ความหนาวเย็นในร่างกาย" หลินฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มือเรียวยื่นชามซุปส่งให้ด้วยความเคารพ ยายป้าหวังรับชามกระเบื้องมาด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาฝ้าฟางเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา นางจำได้แม่นว่าครอบครัวของตนเองยากจนข้นแค้นเพียงใด ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ แม้แต่เศษมันเทศแห้งยังหายาก นับประสาอะไรกับเนื้อหมูชิ้นโตและน้ำซุปเข้มข้นที่ลอยหน้าด้วยสมุนไพรบำรุงกำลังเช่นนี้ "คุณหนูหลิน... เอ๊ย สหายหลิน... นี่มัน... ของมีค่าเกินไป ยาย... ยายไม่มีอะไรจะตอบแทนหรอกนะลูก" ยายป้าหวังเสียงสั่นเครือ ละอายใจจนแทบไม่กล้าสบตา "ไม่ต้องตอบแทนอะไรหรอกครับยาย ถือว่าเป็นการแบ่งปันกันในฐานะเพื่อนบ้าน ช่วงนี้อากาศเปลี่ยน ยายต้องดูแลสุขภาพด้วยนะครับ" จางห่าวที่ยืนกอดอกรักษาความปลอดภัยอยู่ข้างกายภรรยาเอ่ยเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แม้ใบหน้าจะยังคงความเคร่งขรึมดุดันตามประสาร้อยเอกหนุ่มผู้เข้มงวด แต่แววตาที่มองหญิงชรากลับเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างแท้จริง ภาพเหตุการณ์นี้ตกอยู่ในสายตาของชาวบ้านหลายคนที่เดินผ่านไปมา บ้างก็แอบมองด้วยความอิจฉา บ้างก็มองด้วยความซาบซึ้งใจ หลายครอบครัวในหมู่บ้านนี้ต่างก็เคยถูกตระกูลสามีเก่าหรือญาติฝ่ายแม่ของหลินฟางเอารัดเอาเปรียบมาโดยตลอด ครั้นพอเห็นหญิงสาวผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็น 'ตัวซวย' กลับพลิกชะตากลมกลืนมาเป็นเศรษฐีนีผู้ใจบุญ แจกจ่ายอาหารและเมล็ด พันธุ์พืชคุณภาพดีให้กับผู้ยากไร้ หัวใจของพวกเขาก็อดที่จะรู้สึกเลื่อมใสไม่ได้ "ดูนางสิ... ทั้งงดงาม ทั้งจิตใจดี ไม่เหมือนพวกตระกูลเฉินพวกนั้น จ้องแต่จะสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่น" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากกลุ่มแม่บ้านที่ยืนมุงดูอยู่ไม่ไกล "นั่นสิ ได้ยินว่าสามีของนางก็เป็นถึงนายทหารอนาคตไกล ทั้งคู่ช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก..." หลินฟางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงคำสรรเสริญเยินยอเหล่านั้น สมองอันชาญฉลาดของอดีตเซียนหุ้นกำลังคำนวณตัวเลขและสถานการณ์ในใจ การซื้อใจชาวบ้านไม่ใช่เรื่องไร้สาระ ในโลกของการทำมาหากิน ไม่ว่าจะเป็นยุค 70 หรือยุคไหนก็ตาม 'เครือข่ายสังคม' และ 'ฐานเสียง' คือสินทรัพย์ที่ประเมินมูลค่าไม่ได้ วันนี้คือน้ำซุปหนึ่งชาม วันหน้าคือความร่วมมือในการสร้างฐานธุรกิจเกษตรแปรรูป นี่คือการลงทุนระยะยาวที่ให้ผลตอบแทนสูงที่สุด ทันใดนั้นเอง ขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปด้วยความอบอุ่นและราบรื่น ร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาด้วยท่าทางลนลาน เสื้อผ้าเนื้อหยาบหลุดลุ่ย ใบหน้าเปื้อนเหงื่อไคลและฝุ่นดิน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกจนแทบถลนออกมา "สหายจาง! สหายหลิน!แย่แล้ว... เกิดเรื่องใหญ่ที่แปลงนาท้ายหมู่บ้านแล้ว!" จางห่าวขมวดคิ้วมุ่นทันที กายแกร่งขยับมากั้นขวางอยู่เบื้องหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ "ตั้งสติแล้วพูดช้าๆ เกิดอะไรขึ้นที่แปลงนา?" ชายผู้มาเยือนหอบหายใจตัวโยน ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากลวกๆ "คือ... คือว่า... โกดังเก็บเมล็ดพันธุ์พืชสำรองของคอมมูน... อยู่ๆ ก็เกิดไฟไหม้ขึ้นมา! แถม... แถมหัวหน้าหมู่บ้านกำลังกล่าวหาว่า... เป็นฝีมือของพวกท่านที่แอบลักลอบเผาเพื่อทำลายหลักฐานเรื่องการกักตุนสินค้าเถื่อน!" เพล้ง! ชามกระเบื้องในมือของชาวบ้านคนหนึ่งร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจาย เสียงพูดคุยรอบบริเวณเงียบลงฉับพลันราวกับถูกปุ่มกดปิดเสียง หลินฟางหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง หึ... ดูท่าทางว่าสุนัขจนตรอกพวกนั้น จะไม่ได้แค่วิ่งหนีตาย แต่พวกมันกำลังจะลากคอมมูนทั้งคอมมูนลงนรกไปพร้อมกับพวกมันด้วยสินะ จางห่าวหันมามองภรรยา แววตาของนายทหารหนุ่มประกายแสงวาบดั่งคมดาบที่พร้อมจะฟาดฟันอุปสรรคทุกรูปแบบ "เราคงต้องไปเยี่ยมหัวหน้าหมู่บ้านเสียหน่อยแล้วกระมังครับ ที่รัก" จางห่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่น้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำเอาคนรอบข้างถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง **[CLIFFHANGER HOOK]** ก้าวแรกที่ทั้งสองเดินไปถึงหน้าโกดังที่กำลังถูกเพลิงโผพุ่งเผาผลาญ ร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด—อดีตแม่สามีผู้เคยขับไล่ไสส่งเธอกับน้องสามีออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย—กำลังยืนชี้หน้าด่ากราด พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจลับจากอำเภอที่ก้าวเท้าลงมาจากรถจี๊ปสีเขียวมะกอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม และเป้าหมายแรกที่เจ้าหน้าที่พุ่งตรงเข้ามาหาพร้อมหมายค้นในมือ... กลับเป็นซองกระดาษลับที่ซุกซ่อนอยู่ก้นย่ามของหลินฟางพอดีเป๊ะ! --- ฝากกดติดตามและส่งกำลังใจให้นักเขียน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" คนนี้ด้วยนะครับ บทหน้ามาร่วมลุ้นกันว่าเจ๊ฟางของเราจะแก้เกมหุ้นชีวิตนี้อย่างไร!