อาหารมื้อค่ำเชื่อมใจ

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าบูดเหมือนกินน้ำปลาหมดขวดแบบนั้น ข้าวผัดไข่ใส่กุนเชียงจานนี้คงรสชาติไม่อร่อยเป็นแน่ครับ ร้อยเอกจางห่าว" หลินฟางวางตะหลิวลงข้างกระทะเหล็ก เสียงฉ่าของน้ำมันที่กระทบผิวกระทะยังคงเต้นระบำอยู่ชั่วขณะ กลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมเจียวและกุนเชียงเกรดพรีเมียมจากมิติลับอบอวลไปทั่วห้องครัวขนาดเล็ก ความเย็นเยียบของอากาศยามค่ำคืนในยุค 70 ถูกแทนที่ด้วยไออุ่นจากเตาไฟ จางห่าวที่นั่งหลังตรงราวกับกำลังเข้าแถวเคารพธงชาติอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะคลายสีหน้าเคร่งขรึมลง เขาไม่ได้ตอบโต้ในทันที สายตาของเขาจับจ้องไปยังแผ่นหลังของภรรยาที่ดูบอบบางแต่เปี่ยมไปด้วยพลังอย่างน่าประหลาด นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่เธอจัดการกับพวกญาติฝ่ายแม่ที่แวะเวียนมาสูบเลือดสูบเนื้อด้วยความเด็ดขาดเขาก็เริ่มตระหนักว่า ภรรยาของเขาไม่ใช่เพียงผู้หญิงที่เขาต้องปกป้องอีกต่อไป แต่เธอคือ "คู่ชีวิต" ที่พร้อมจะยืนเคียงข้างในสมรภูมิชีวิต "ผม... แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยครับ" จางห่าวเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงของเขามีร่องรอยของความกระวนกระวายใจ "เรื่องเมื่อตอนกลางวันที่แม่คุณพยายามจะเข้ามาดูบัญชีเงินฝาก... ผมเกรงว่าคุณจะลำบากใจ" หลินฟางตักข้าวผัดสีทองอร่ามลงใส่จานกระเบื้องเคลือบ เธอหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้ชายหนุ่ม รอยยิ้มนั้นไม่ได้เสแสร้ง แต่มันมีความมั่นใจที่ทำให้คนมองรู้สึกปลอดภัย "ลำบากใจทำไมครับ? ในเมื่อคนพวกนั้นไม่ได้อยู่ในสมการชีวิตของเราตั้งแต่แรกแล้ว เรื่องเงินทองที่ผมหามาได้ ผมวางแผนไว้หมดแล้วว่าควรจัดการอย่างไร เหมือนกับการเก็งกำไรในตลาดหุ้นนั่นแหละครับ ถ้าเรามองเห็นจังหวะทำกำไรและรู้วิธีตัดขาดทุน เราก็ไม่มีวันล้มละลาย" จางห่าวขยับตัวเข้ามาช่วยยกจานอาหารไปที่โต๊ะไม้ เขามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน "คุณพูดเรื่องตลาดหุ้นอีกแล้ว ผมไม่เข้าใจนักหรอกว่ามันคืออะไร แต่ถ้ามันทำให้คุณมีความสุขและเป็นตัวของตัวเอง ผมก็พร้อมจะเรียนรู้ครับ" โต๊ะอาหารมื้อค่ำในคืนนี้มีเพียงแสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ริบหรี่ แต่บรรยากาศกลับดูขยายใหญ่ขึ้นด้วยความอบอุ่นที่เริ่มก่อตัว หลินฟางตักข้าวคำโตเข้าปาก ความอร่อยของรสชาติที่ปรุงด้วยฝีมือตัวเองบวกกับความสงบในจิตใจทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย เธอสังเกตเห็นแผลเป็นเล็กๆ ที่หลังมือของจางห่าว—ร่องรอยจากภารกิจในเขตชายแดนที่เขาไม่เคยปริปากบ่น "จางห่าว" เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ "ครับ?" เขาวางตะเกียบลงทันทีราวกับกลัวว่าจะพลาดคำพูดของเธอ "ทำไมคุณถึงยอมแต่งงานกับฉัน ทั้งที่ตอนนั้นชื่อเสียงของฉันในหมู่บ้านค่อนข้างแย่เพราะพวกญาติเฮงซวยนั่นล่ะครับ? คุณเองก็เป็นถึงนายทหารอนาคตไกล ไม่จำเป็นต้องมาผูกมัดกับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยอย่างฉันหรอก" คำถามนี้หลินฟางเก็บไว้ในใจมานาน แม้จะจำความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมได้ แต่มันกลับเลือนลางราวกับภาพยนตร์ขาวดำที่ขาดช่วง การได้รับความรักที่ซื่อสัตย์จากชายคนนี้เปรียบเสมือนรางวัลที่เธอไม่เคยคาดฝันในชีวิตที่ต้องต่อสู้มาตลอด จางห่าวนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขามองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของภรรยา ความอ่อนโยนในแววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความหนักแน่น "วันแรกที่ผมเห็นคุณที่ริมลำธาร ตอนนั้นคุณไม่ได้ดูอ่อนแอเหมือนที่ใครต่อใครพูด คุณแค่กำลังปกป้องข้าวของชิ้นสุดท้ายที่คุณมีด้วยความอดทน ผมเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาคู่นั้น... และผมก็สาบานกับตัวเองว่า จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำความเด็ดเดี่ยวนั้นได้อีก" เขาเอื้อมมือไปกุมมือของหลินฟางไว้ สัมผัสที่หยาบกร้านแต่ทว่าอบอุ่นของนายทหารหนุ่มทำให้หัวใจของหลินฟางสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "ผมไม่ได้ต้องการแต่งงานกับคนที่มีทรัพย์สมบัติเพียบพร้อม ผมต้องการคนที่พร้อมจะก้าวเดินไปกับผม แม้ในวันที่เราไม่มีอะไรเลยก็ตาม" บรรยากาศเริ่มอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย หลินฟางรู้สึกได้ถึงความจริงใจที่แผ่ออกมาจากการกระทำของเขา ในยุคที่ผู้คนถูกขับเคลื่อนด้วยความขัดแย้งและปากท้อง ชายตรงหน้าคือขุมทรัพย์ที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตที่เธอได้รับจากการย้อนเวลากลับมา ทว่า ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูบ้านที่หนักแน่นและเร่งเร้าก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสุขสงบยามค่ำคืน ปัง! ปัง! ปัง! "ร้อยเอกจาง! เปิดประตู! มีคำสั่งด่วนจากกองบัญชาการส่งตรงถึงคุณ!" จางห่าวชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากชายหนุ่มผู้คลั่งรักกลายเป็นนายทหารผู้เคร่งขรึมในพริบตา เขาลุกขึ้นยืนทันทีหลินฟางขมวดคิ้วแน่น เธอหยิบมีดทำครัวขึ้นมาถือไว้โดยสัญชาตญาณ พร้อมกับรับรู้ได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามาในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันอุปสรรคไปพร้อมกับ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" นะครับ