รับมือกับนโยบายใหม่ของรัฐ

“ถ้าคิดจะกินคำใหญ่ ก็ต้องกล้าแลกด้วยการลงมือทำครับ ไม่ใช่แค่นั่งรอเศษเสี้ยวจากนโยบายรัฐที่เพิ่งประกาศออกมา” หลินฟางวางเอกสารราชการฉบับล่าสุดลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดัง ‘ปึก’ ฟังดูหนักแน่นไม่ต่างจากความคิดของเธอ ดวงตาคมกริบของอดีตเซียนหุ้นกวาดมองข้อความที่ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัดของคำสั่งการใหม่จากส่วนกลาง การผ่อนปรนกฎระเบียบเกี่ยวกับการค้าขายในพื้นที่เศรษฐกิจนำร่อง ไม่ใช่อะไรอื่นเลย นอกจาก ‘สัญญาณซื้อ’ ที่ชัดเจนที่สุดในรอบทศวรรษ ร้อยเอกจางห่าวที่กำลังขัดรองเท้าคอมแบทเงาวับหยุดมือลงทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น แม้เขาจะไม่เข้าใจเรื่องหุ้นหรือการเก็งกำไรในโลกการเงินที่ซับซ้อน แต่เขารู้จัก ‘สัญชาตญาณ’ ของหลินฟางดี ทุกครั้งที่เธอมองนโยบายด้วยแววตาแบบนี้ นั่นหมายความว่าทรัพย์สินในคลังแสงลับของเธอเตรียมจะแปรเปลี่ยนเป็นความมั่งคั่งมหาศาลแล้ว “พี่จะไปซื้อวัสดุมาซ่อมแซมยุ้งฉางท้ายหมู่บ้านให้เร็วที่สุดครับ ตามที่เธอต้องการ” จางห่าวเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาไม่ถามว่าทำไปเพื่ออะไร เพราะเขารู้ดีว่าภรรยาของเขาไม่ได้คิดจะเก็บแค่ธัญพืชไว้กิน “ไม่ใช่แค่ยุ้งฉางค่ะพี่ห่าว... เราต้องเปิด ‘ช่องทาง’” หลินฟางขยับเข้าไปใกล้ ขยิบตาให้สามีผู้เคร่งขรึมก่อนจะกระซิบต่อ “กฎหมายฉบับนี้ไม่ได้อนุญาตให้ค้ากำไรเกินควร แต่มันอนุญาตให้เรา ‘แปรรูป’ วัตถุดิบได้ นี่คือช่องว่างที่กว้างพอจะให้เราขับรถบรรทุกทะลวงผ่านไปเลยล่ะครับ” มือเรียวบางหยิบสมุดบันทึกที่จดตัวเลขต้นทุนและกำไรคาดการณ์ออกมา เธอไม่ได้มองว่ามันคือนโยบายการปกครอง แต่มองว่ามันคือ ‘กราฟราคา’ ที่กำลังจะพุ่งทะยาน การแปรรูปสินค้าเกษตรในยุคที่ทุกคนยังขายของสดคือกลยุทธ์ที่เฉียบขาดที่สุด ในขณะที่ตระกูลหลินฝั่งพ่อแม่สามีที่มักจะคอยสูบเลือดสูบเนื้อกำลังยุ่งอยู่กับการทะเลาะเบาะแว้งเรื่องการแบ่งส่วนแบ่งผลผลิตรอบหน้า หลินฟางกลับกำลังวางแผน ‘คัดกรอง’ และ ‘รีดมูลค่า’ จากสินค้าในมิติลับของเธอ เธอเตรียมจะเปิดตัวสินค้าที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะทำกำไรได้งามขนาดนี้ในยุคขาดแคลน “วันนี้ผมเห็นพวกตาแก่ในหมู่บ้านจับกลุ่มคุยกันเรื่องนโยบายใหม่ ดูเหมือนพวกเขาจะกังวลเรื่องการถูกเก็บภาษีเพิ่มจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ” จางห่าวเล่าพลางวางรองเท้าลง เขาเดินมาโอบไหล่ภรรยาไว้แน่น ความอบอุ่นจากร่างกายของเขามักจะทำให้หัวใจของหลินฟางเต้นผิดจังหวะเสมอ “ก็ดีแล้วครับ ให้พวกเขาหวาดกลัวไปเถอะ ความกลัวนั่นแหละคือต้นทุนที่ต่ำที่สุดสำหรับเรา” หลินฟางยิ้มมุมปาก เธอหยิบน้ำพริกเผาสูตรลับที่นำออกมาจากมิติลับ กลิ่นหอมฟุ้งของพริกคั่ว เครื่องเทศเข้มข้น และเนื้อหมูสับละเอียดกระจายตัวไปทั่วห้องโถงไม้จนสามีหนุ่มถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก “หอมมาก... นี่คือของที่จะเอาไปเปิดตลาดใช่ไหมครับ” “นี่คือ ‘ตัวดึงดูด’ ค่ะ” หลินฟางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะบรรจุใส่ขวดแก้วที่สะอาดสะอ้านเตรียมไว้อย่างประณีต “ใครที่อยากกินของดีในราคาที่เข้าถึงได้ ในยุคที่เนื้อหมูเป็นของหายาก เขาจะยอมจ่ายเพื่อสิ่งนี้ และเมื่อเขาติดใจ... เราค่อยขยายไลน์สินค้าไปยังอย่างอื่นที่รัฐไม่ได้ห้าม” การค้าขายไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลข แต่มันคือเรื่องของ ‘จิตวิทยาฝูงชน’ หลินฟางรู้ดีว่าในยามที่คนขาดแคลน สิ่งที่พวกเขาต้องการไม่ใช่แค่ความอิ่ม แต่เป็น ‘รสชาติ’ ที่ช่วยชุบชูจิตใจ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศในบ้านกำลังเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของแผนการอันแยบยล เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและเร่งเร้าจากภายนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนของ ‘หลินต้าหมิง’ ญาติผู้พี่ตัวแสบที่มักจะคอยจ้องจะจับผิดเธออยู่เสมอ “หลินฟาง! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกเธอแอบทำอะไรลับหลังในบ้านหลังนี้ กฎหมายใหม่ประกาศออกมาแล้ว ใครที่กักตุนของหรือค้าขายผิดประเภทต้องโดนรายงานให้ทางการจัดการ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” จางห่าวขมวดคิ้วแน่น มือหนาเอื้อมไปแตะที่ขอบเข็มขัดโดยสัญชาตญาณ หลินฟางห้ามเขาไว้ด้วยสายตา รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าสวยสง่า เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การมาหาเรื่อง แต่นี่คือโอกาสที่จะ ‘เชือดไก่ให้ลิงดู’ เพื่อปิดปากพวกขี้อิจฉาไปอีกนาน เธอเดินไปที่ประตูช้าๆ สูดลมหายใจลึก กลิ่นน้ำพริกเผาในห้องยังคงอบอวลชวนน้ำลายสอ เธอเปิดประตูออกกว้าง ปะทะกับใบหน้าบิดเบี้ยวของหลินต้าหมิงที่จ้องจะพังประตูเข้ามา “อ้าว พี่ต้าหมิงครับ... มาหาอะไรกันแต่หัวค่ำ? ถ้าจะมาเรื่องนโยบายใหม่ ผมว่าพี่ควรรีบไปอ่านมาตรา 4 ให้ดีนะครับ เพราะมันเขียนไว้ชัดเจนว่า... ถ้าใครแจ้งความเท็จเพื่อใส่ร้ายเพื่อนบ้าน จะต้องรับโทษจำคุกไม่ต่ำกว่าสามปี” ใบหน้าของหลินต้าหมิงซีดเผือดลงทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ หลินฟางไม่ได้แค่ขู่ แต่เธอถือเอกสารราชการฉบับเดียวกันกับที่เธอเพิ่งอ่านเมื่อครู่ชูขึ้นในมือ สายตาของเธอนิ่งสนิทแต่แฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะทิ่มแทงทุกคนที่ขวางทาง ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะปิดฉากการเผชิญหน้า เสียงรถจี๊ปทหารของทางการที่แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้าน พร้อมกับชายในเครื่องแบบที่ก้าวลงมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกลับทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ร้อยเอกจางห่าว! มีคำสั่งด่วนจากหน่วยเหนือ... เกิดเหตุฉุกเฉินที่คลังสินค้าส่วนกลาง คุณต้องไปเดี๋ยวนี้!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันอุปสรรคไปพร้อมกับ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" นะครับ