เด็กหญิงผู้มีนัยน์ตาคุ้นเคย

กลิ่นแป้งเด็กหอมกรุ่นเจือกลิ่นอายความอบอุ่นของบ้านไม้หลังเล็กอบอวลอยู่ในบรรยากาศยามบ่าย รินรดาหัวเราะเบาๆ ขณะที่มือเรียวบางกำลังช่วยจัดโบว์สีชมพูระเรื่อบนกลุ่มผมนุ่มสลวยของเด็กหญิงตัวน้อย ปลายนิ้วของเธอบรรจงผูกปมอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังปกป้องสิ่งล้ำค่าที่สุดในจักรวาลนี้จากลมหายใจที่แรงเกินไป “คุณแม่ขา วันนี้เราจะได้ไปกินไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ๆ จริงๆ ใช่ไหมคะ” เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามพร้อมกับดวงตากลมโตคู่สวยที่พราวระยับด้วยความตื่นเต้น แก้มป่องทั้งสองข้างพองลมเล็กน้อยอย่างน่าเอ็นดู เด็กหญิงลินินในวัยสามขวบกำลังขยับตัวยุกยิกบนเก้าอี้ไม้ตัวโปรด รอยยิ้มบริสุทธิ์ผุดขึ้นบนเรียวปากจิ้มลิ้ม ละลายความเหนื่อยล้าทั้งหมดในหัวใจของคนเป็นแม่ให้มลายหายไปในพริบตา รินรดาโน้มตัวลงกอดร่างเล็กนุ่มนิ่มนั้นไว้แนบอก สัมผัสอุ่นซ่านแผ่ซ่านเข้ามาในอกลึกจนขอบตาร้อนผ่าว เธอกดจมูกสูดความหอมจากแก้มนิ่มฟอดใหญ่ด้วยความรักที่ล้นปรี่ มือบางลูบกลุ่มผมนุ่มของลูกสาวเบาๆ พลางกระซิบชิดใบหู “จริงค่ะคนเก่งของแม่ วันนี้ลินินอยากกินอะไร แม่จะตามใจทุกอย่างเลยค่ะ... ขอแค่รอยยิ้มนี้อยู่กับแม่นานๆ ก็พอแล้ว” คำว่า ‘ครอบครัว’ ที่เคยเป็นเพียงภาพฝันอันเลือนรางในอดีต บัดนี้ถูกถักทอขึ้นด้วยหยาดเหงื่อ ความรัก และความเด็ดเดี่ยวของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือข้างหนึ่งจูงมือเล็กๆ ของลูกสาวเพื่อเดินไปยังร้านเบเกอรีประจำย่าน ทว่าหัวใจของเธอกลับกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับมีสัญญาณเตือนภัยบางอย่างดังขึ้นในโสตประสาท ห่างออกไปไม่กี่เมตร… ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษยืนนิ่งค้างอยู่หน้าร้านกาแฟสไตล์มินิมอล ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์ที่เคยมองโลกด้วยความเย็นชาและเย่อหยิ่ง กลับเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ความเย็นชาที่เคยเคลือบคลุมหัวใจถูกกระชากกระชั้นจนพังทลายลงในพริบตาเดียว! คิรากรแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายทั้งร่างคล้ายถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด เมื่อภาพเบื้องหน้าไม่ใช่เพียงภาพสะท้อนในอดีต แต่เป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังเอี้ยวตัวหัวเราะคิกคักกับมารดา โครงหน้าเรียวเล็กนั้น… จมูกโด่งรั้นรั้นที่เชิดขึ้นน้อยๆ นั้น… และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง… นัยน์ตาสองข้างที่ฉายแววเฉลียวฉลาดและดื้อรั้นอยู่ในทีคู่นั้น… มันถอดแบบมาจากตัวเขาอย่างไร้ที่ติ! เหมือนยิ่งกว่าเงาในกระจก เหมือนเขากำลังยืนมองตัวเองตอนอายุสามขวบไม่มีผิดเพี้ยน! โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน เสียงจอแจของผู้คนรอบกายพลันเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำในอก คิรากรก้าวขาไม่ออก ราวกับมีโซ่ตรึงข้อเท้าเขาไว้ ความรู้สึกผิดบาป ความตื่นตะลึง และความจริงอันน่าสะเทือนใจพวยพุ่งเข้าชนหน้าอกจนเขาเซถอยหลังไปครึ่งก้าว “นั่นมัน…” เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกจากริมฝีปากที่แห้งผาก สมองอันปราดเปรื่องของท่านประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพลาดสิ่งใด กลับประมวลผลอะไรไม่ออกเลยในวินาทีนี้ ภาพของรินรดา อดีตภรรยาผู้เงียบขรึมและถูกเขาผลักไสอย่างไรเยื่อใยในอดีต ผุดวาบขึ้นมาในสมองเป็นฉากๆ ผู้หญิงคนที่เขาเคยคิดว่าจืดชืด ไร้ค่า และไม่มีวันหนีเขาพ้น… หายตัวไปพร้อมกับความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา! ในขณะที่คิรากรกำลังยืนตัวชาอยู่ตรงนั้น รินรดาก็หันมาเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยในความทรงจำเข้าพอดี รอยยิ้มบนใบหน้าหวานสะดุดกึก ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบทรงอำนาจคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมาที่ลูกสาวของเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ความลับที่เธอพยายามปกป้องด้วยชีวิตตลอดสามปีที่ผ่านมา กำลังจะถูกกระชากออกมากลางแสงแดดในวันนี้แล้วอย่างนั้นหรือ? รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก มือบางรีบกระชับมือเล็กของน้องลินินให้แน่นขึ้นทันที พร้อมกับก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเพื่อพาแก้วตาดวงใจหนีให้พ้นจากสายตาคู่นั้น สายตาที่กำลังสั่นระริกด้วยความตระหนักรู้… และประกายไฟแห่งการทวงคืนที่น่ากลัวที่สุด “คุณแม่ขา ทำไมเราต้องรีบเดินด้วยล่ะคะ เจ็บมือจังเลยค่ะ” เสียงใสแจ๋วเอียงคอถามด้วยความสงสัย ไร้เดียงสาต่อพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสอง รินรดาไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่ฝ่าเท้าใหญ่ของคิรากรเริ่มขยับก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต “รินรดา… หยุดก่อน!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งใจในทุกคอมเมนต์และการสนับสนุนเสมอค่ะ