กลิ่นอายที่คุ้นเคย

"ถ้าคุณลุงยังดื้อไม่ยอมทานยา น้องลินินจะโกรธจริงๆ ด้วยนะคะ" เสียงใสแจ๋วราวกับกระดิ่งเงินแกว่งไกวท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องพักรับรองพิเศษของคฤหาสน์ใหญ่ รินรดาแทบหยุดหายใจ หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นภาพที่บุตรสาววัยสามขวบกำลังยืนเท้าสะเอวเล็กๆ ทำแก้มป่องใส่อดีตสามีผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและทรงอิทธิพลที่สุดในวงการธุรกิจอย่างคิรากร ร่างสูงใหญ่ของท่านประธานหนุ่มในชุดสูทเนื้อดีที่คลายเนกไทออกเล็กน้อยกำลังนั่งพิงโซฟาด้วยสีหน้าอ่อนล้า ดวงตาคมกริบที่เคยตวัดมองเธอด้วยความเย็นชาและไร้เยื่อใยในอดีต บัดนี้กลับทอดมองเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้าด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความรำคาญใจอย่างที่เคยเป็นกับเด็กคนอื่นๆ ทว่ากลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง "ลินิน... ลูกคะ อย่าไปกวนคุณท่านค่ะ มาหาแม่นี่เร็ว" รินรดารีบก้าวเข้าไปอุ้มร่างเล็กของบุตรสาวเข้าแนบอก มือบางสั่นเทาเล็กน้อยยามเมื่อต้องดึงตัวแก้วตาดวงใจให้ออกห่างจากรัศมีสายตาของชายหนุ่ม เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าภายในอกข้างซ้ายจะเต้นรัวราวกับกลองศึก คิรากรไม่ยอมละสายตาไปจากสองแม่ลูก เขายันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ทีละน้อย กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นยาอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก รินรดาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติราวกับสัญชาตญาณการป้องกันตัวกำลังกรีดร้องเตือนภัย แต่ทว่าสายตาคมกริบคู่นั้นกลับจดจ้องอยู่ที่ใบพักตร์จิ้มลิ้มของเด็กหญิงในอ้อมแขนเธออย่างพินิจพิเคราะห์ ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากใครบางคน... และโดยเฉพาะรอยยิ้มยามที่เด็กน้อยเอียงคอสงสัย ช่างสะท้อนเงาของตัวเขาเองในวัยเด็กเสียจนน่าตกใจ "เด็กคนนี้..." คิรากรพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสงสัยที่อัดแน่นจนแทบปริแตก เขารู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอโดยไร้สาเหตุ หัวใจที่เคยด้านชาและไร้ความรู้สึกมาตลอดสามปีนับตั้งแต่การหย่าร้าง กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงใสๆ ของเด็กน้อยคนนี้ "แกชื่ออะไรนะ... แม่หนู" คิรากรเอ่ยถามเสียงเบา สายตาคมปลาบเลื่อนขึ้นสบตากับรินรดาที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ รินรดากลืนน้ำฝาดเหนียวหนืดลงคอ เธอกระชับกอดบุตรสาวแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าอ้อมแขนของอดีตสามีจะเอื้อมมาแย่งชิงดวงใจของเธอไป "แกชื่อลินินค่ะ... เป็นลูกสาวของดิฉันกับ... สามีใหม่" คำพูดโกหกคำโตหลุดจากริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันจนซีดเผือด แม้เธอจะรู้ดีว่ามันเป็นการเล่นกับไฟ แต่ความกลัวที่จะสูญเสียลูกสาวผู้เป็นลมหายใจเดียวในชีวิต ทำให้เธอกล้าที่จะเอ่ยคำโกหกต่อหน้าพญามัจจุราชแห่งโลกธุรกิจผู้นี้ คิรากรหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนา ทว่าแววตาคู่นั้นกลับไม่ได้เชื่อสนิทใจ เขาสัมผัสได้ถึงพิรุธ ความสั่นไหวในน้ำเสียง และอาการหลบตาของอดีตภรรยา รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมที่ยอมก้มหน้ารับชะตากรรมอย่างไร้ทางสู้ เธอเติบโตขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และมีกำแพงบางอย่างที่เขายากจะเจาะทะลวง "สามีใหม่?" คิรากรทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยาะหยันอย่างปิดไม่มิด "แปลกนะ... ทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยินข่าวเรื่องการแต่งงานครั้งใหม่ของเธอเลยล่ะ รินรดา ทั้งที่เราก็อยู่ในแวดวงสังคมเดียวกัน หรือว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่มีตัวตน... เป็นแค่ข้ออ้างลมๆ แล้งๆ ของเธอกันแน่" บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น รินรดารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม แต่สายตาที่เธอมองกลับไปยังอดีตสามีกลับไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นที่สะท้อนออกมาจากก้นบึ้งของดวงตากลมโต "ชีวิตส่วนตัวของดิฉัน คงไม่มีความจำเป็นอันใดที่จะต้องมารายงานให้ท่านประธานผู้สูงส่งทราบหรอกนะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หน้าที่ของดิฉันในการมาที่นี่วันนี้ คือการดูแลเรื่องเอกสารโครงการตามสัญญาว่าจ้าง ไม่ใช่มาตอบคำถามไร้สาระเรื่องครอบครัวค่ะ" คิรากรขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความอวดดีและท่าทีหมางเมินของรินรดากำลังจุดไฟโทสะในอกของเขาให้ลุกโชน แต่นอกเหนือจากความโกรธแล้ว ลึกๆ ในใจกลับมีความเจ็บแปลบแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ยิ่งเธอดูดื้อรั้นและพยายามผลักไสเขามากเท่าไหร่ ความสงสัยในสายเลือดที่ผูกพันกันระหว่างเขากับเด็กหญิงตัวน้อยก็ยิ่งร้องคำรามก้องอยู่ในอก ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันด้วยกระแสอารมณ์ที่เชือดเฉือน นัยน์ตากลมโตของน้องลินินก็กะพริบปริบๆ เด็กน้อยเอื้อมมือเล็กๆ ไปแตะแก้มสากของคิรากรอย่างถือวิสาสะโดยที่ไม่มีใครคาดคิด "คุณลุงหน้าดุจังเลยค่ะ... เหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายของลินินเลย" สิ้นคำพูดใสซื่อของเด็กหญิง... รินรดาหน้าถอดสีทันที เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ขณะที่คิรากรเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกักค้างไว้ในอก สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด พร้อมกับความจริงอันน่าตกตะลึงที่กำลังพังทลายกำแพงทั้งหมดลงตรงหน้า! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งใจในทุกคอมเมนต์และการสนับสนุนเสมอค่ะ