ตามล่าความจริง

แฟ้มข้อมูลสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานราคาแพงถูกเปิดออกด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความจริงอันน่าตกตะลึงที่ซุกซ่อนอยู่ภายในนั้น มันหนักหน่วงเสียจนสามารถทุบทำลายความมั่น มั่นคงทั้งหมดในชีวิตของคิรากรให้พังทลายลงมาได้ในพริบตา "คุณคิรากรครับ นี่คือรายงานการสืบสวนตลอดสามเดือนที่ผ่านมาตามที่คุณต้องการครับ... ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เดินทางออกนอกประเทศอย่างที่เข้าใจ เธอยังคงอยู่ในกรุงเทพฯ และ..." เสียงรายงานของเลขาธิการส่วนตัวขาดหายไป เมื่อดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มกวาดมองผ่านตัวอักษรและรูปถ่ายที่แนบมาด้วย หัวใจที่เคยด้านชาและเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอดสามปี กลับกระชากวูบราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากลงสู่เหวลึก รูปถ่ายใบแรก... รินรดา อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าจืดชืดและไร้ตัวตน กำลังยิ้มอย่างมีความสุข รอยยิ้มที่เขาไม่เคยได้รับมาตลอดชีวิตการแต่งงาน รอยยิ้มนั้นงดงามเปล่งประกายจนน่าบาดตา และรูปถ่ายใบที่สอง... คือสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของคิรากรสะดุดกึก เด็กหญิงตัวเล็กๆ วัยประมาณสามขวบ ผิวขาวเนียนละเอียด ดวงตากลมโตเป็นประกายดั่งดวงดาว และที่สำคัญที่สุด... โครงหน้า ริมฝีปาก รวมถึงสันจมูกโด่งรั้นนั้น ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากตัวเขาเองอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ราวกับนำกระจกเงามาสะท้อนร่างในวัยเด็กของตนเองไม่มีเพี้ยน "เด็ก... เด็กคนนั้นคือใคร" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น คิรากรถามโดยที่สายตาไม่ละไปจากภาพถ่ายใบเล็กในมือ มือหนากำกระดาษจนยับย่น "จากการตรวจสอบประวัติการคลอดและทะเบียนราษฎร์... เด็กหญิงลินิน เป็นบุตรสาวแท้ๆ ของคุณรินรดากับ... กับคุณครับ" คำตอบนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคิรากรราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ลูก... เขามีลูกสาว ลูกที่เกิดจากผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย ลูกที่เขาเคยประกาศกร้าวว่าชาตินี้จะไม่ยอมมีสายเลือดร่วมกันเด็ดขาด ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ ภาพวันที่รินรดาร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจ ภาพวันที่เธอยื่นใบหย่าให้ด้วยแววตาที่ตายด้าน และภาพวันที่เธอหันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย... เธอกลุมความลับนี้ไว้ เธอกล้าดียังไงถึงกล้าพรากเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไปซ่อนไว้โดยที่เขาไม่เคยล่วงรู้เลยแม้แต่นิดเดียว! "เธออยู่ที่ไหนตอนนี้" คิรากรเงยหน้าขึ้น ดวงตาสนิทคมปราบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะและอารมณ์บางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "วันนี้คุณรินรดามีกำหนดการพาน้องลินินไปงานวันเกิดของเพื่อนที่สวนสนุกใจกลางเมืองครับ และ... และตอนนี้คุณคิรากรจะให้ผม..." ร่างสูงไม่รอให้เลขาพูดจบ เขวี้ยงแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะคว้าสูทเนื้อดีมาสวมแล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานด้วยความเร็วสูง เป้าหมายเดียวในหัวสมองตอนนี้คือการไปกระชากตัวอดีตภรรยาและลูกน้อยกลับมา... กลับมาอยู่ภายใต้กรงขังแห่งอำนาจของเขาให้จงได้ บรรยากาศภายในสวนสนุกอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของเด็กๆ รินรดาย่อกายลงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบริเวณหน้าผากให้ลูกสาวตัวน้อยด้วยความทะนุถนอม รอยยิ้มละมุนละไมบนใบหน้าของเธอช่างงดงามและเปี่ยมล้นไปด้วยความรักบริสุทธิ์ "แม่ขา ลินินอยากกินไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รีค่ะ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยขอพร้อมกับกะพริบตาปริบๆ อย่างน่าเอ็นดู "ได้ค่ะคนดี เดี๋ยวคุณแม่พาไปซื้อนะคะ แต่ต้องสัญญาว่าจะไม่วิ่งซนอีกเข้าใจไหมคะ" รินรดาหัวเราะเบาๆ พลางใช้นิ้วเรียวจิ้มจมูกรั้นของลูกสาวเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ในวินาทีที่สองแม่ลูกกำลังจูงมือกันเดินไปยังร้านขายไอศกรีม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศของสวนสนุกโดยสิ้นเชิง ก็ก้าวเข้ามาขวางทางกั้นเบื้องหน้า รังสีความเย็นชาและแรงกดดันอันน่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องรีบถอยร่างหนีห่าง รินรดาสะดุดกัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันทีที่เงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมปราบที่จ้องมองมาที่เธอนิ่งสนิท ราวกับสัตว์ป่ากำลังจ้องเหยื่อในกำมือ หัวใจของรินรดาตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อเห็นแววตาคู่นั้นที่เธอกลัวที่สุดในชีวิต—แววตาของคิรากร "คุณ... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" เสียงหวานสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ เธอรีบดึงร่างเล็กของน้องลินินมาซ่อนไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ ปกป้องลูกน้อยด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี คิรากรไม่ตอบคำถาม สายตาคมกราบกวาดผ่านร่างบางไปหยุดอยู่ที่เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังเกาะชายกระโปรงของมารดาแน่น ดวงตากลมโตคู่นั้นที่กำลังมองเขาด้วยความตื่นตระหนก ช่างเหมือนเขาราวกับแกะ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวและเย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าความตาย "คิดจะซ่อนลูกสาวของฉันไปถึงไหนกัน... รินรดา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งใจในทุกคอมเมนต์และการสนับสนุนเสมอค่ะ