รินรดาไม่เหมือนเดิม

กลิ่นอายความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศราคาแพงในห้องทำงานกว้างขวางไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ในอดีต... ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องนี้อาจเป็นเพียงเงาจางๆ ที่คอยก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารหย่าอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่วันนี้ ทุกย่างก้าวที่เธอก้าวเข้ามาราวกับมีน้ำหนักของศักดิ์ศรีที่ถูกกอบกู้คืนมาจนเต็มเปี่ยม รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีครีมตัดกับผิวเนียนละเอียด ดูสง่างามและเย่อหยิ่งในที ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความว่างเปล่าเย็นชาที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้ามาล้ำเส้น คิรากรเงยหน้าขึ้นจากกองแฟ้มบนโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์มองร่างเพรียวบางที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอก เขาไม่เคยชินกับการที่รินรดาเชิดหน้าสู้สายตาเขาอย่างไม่เกรงกลัวเช่นนี้ ผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาอย่างไร้ศักดิ์ศรีเมื่อหลายปีก่อน ได้ตายไปจากโลกใบนี้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว "คุณต้องการอะไรอีก รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิด เจือความกระวนกระวายใจที่เขาเองก็ไม่อาจหาคำตอบได้ว่าเพราะเหตุใด "เงินค่าเลี้ยงดูรายเดือนผมก็โอนเข้าบัญชีให้ตรงเวลาไม่เคยขาด ทำไมช่วงนี้ถึงพยายามเข้ามาวุ่นวายกับบริษัทของผมนัก หรือว่า... ข้ออ้างเรื่องงานโปรเจกต์รีสอร์ทนั่น มันเป็นแค่แผนที่คุณใช้เพื่อเข้าใกล้ผมกันแน่" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ส่งผลให้คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "เข้าใกล้คุณเหรอคะ?" รินรดาปรายตามองอดีตสามีด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "คุณคงสำคัญตัวเองมากเกินไปหน่อยแล้วมั้งคะคุณคิรากร ดิฉันไม่ได้ว่างงานจนต้องหาทางเข้าหาผู้ชายใจร้ายไร้หัวใจอย่างคุณหรอกค่ะ ที่ดิฉันมายืนตรงนี้ ในฐานะสถาปนิกที่ปรึกษาโครงการ ก็เพื่อผลประโยชน์ของบริษัทเรา ไม่ใช่เพื่อมามองหน้าผู้ชายที่ดิฉันเคยโง่งอมอบหัวใจให้... และถ้าคุณยังมีความจำหลงเหลืออยู่บ้าง ช่วยกรุณาจำใส่สมองไว้ด้วยนะคะว่า เรา 'หย่า' กันขาดลอยแล้ว อย่ามาสำคัญผิดว่าดิฉันยังเป็นผู้หญิงโง่คนเดิมที่รอให้คุณเหยียบย่ำเล่นตามอำเภอใจ" ถ้อยคำเชือดเฉือนที่พรั่งพรูออกมาอย่างไม่เกรงกลัวทำให้คิรากรผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังแท้ ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ความโกรธเกรี้ยวระคนความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนอยู่ในอก เขาเกลียด... เกลียดแววตาที่มองเขาเหมือนธาตุอากาศ เกลียดท่าทีเย่อหยิ่งจองหองที่รินรดากำลังแสดงออก มันไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เขาคุ้นเคย มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวเล็กไว้หมายจะดึงรั้งให้อีกฝ่ายหลบตา แต่ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดน รินรดากลับสะบัดออกอย่างแรง ราวกับรังเกียจเดียดฉันท์สัมผัสจากเขานักหนา "อย่ามาแตะต้องตัวดิฉัน!" น้ำเสียงเฉียบขาดและแววตาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธทำให้คิรากรชะงักไปชั่วขณะ "ถ้าคุณยังใช้มือสกปรกคู่นี้มาลวนลามดิฉันอีกแม้แต่ครั้งเดียว อย่าหาว่าดิฉันไม่เตือนนะคะว่า พรุ่งนี้ทนายความส่วนตัวของดิฉันคงได้ส่งหมายศาลข้อหาล่วงละเมิดทางเพศและคุกคามในที่ทำงานไปถึงโต๊ะของคุณแน่" "รินรดา! คุณกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับผม!" คิรากรคำรามต่ำในลำคอด้วยความโกรธจัด สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขาลืมตัวพุ่งเข้าไปประชิดหมายจะกักขังเธอไว้ในวงแขนเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ แต่รินรดากลับไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "กล้าสิคะ ทำไมจะไม่ได้ในเมื่อดิฉันไม่ใช่คนเดิมที่คุณจะมารังแกได้ตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว" เธอกวาดสายตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาดูแคลน "จำใส่ใจไว้ซะนะคะคิรากร... ผู้หญิงที่ชื่อรินรดาคนนี้ ได้ตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยแล้ว คนที่คุณกำลังยืนต่อปากต่อคำอยู่ตอนนี้ คือคนที่พร้อมจะเหยียบย่ำคุณคืนทุกวินาทีหากคุณยังกล้าล้ำเส้นอีก" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเดินนินทาออกไปจากห้องทำงานอย่างสง่างาม ทิ้งให้คิรากรยืนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจผสมปนเปกับความรู้สึกวูบโหวดแปลกประหลาดในอก ดวงตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางที่ลับตาไปอย่างหมายมาด เขาไม่มีทางยอมให้ผู้หญิงคนนี้มาหยามเกียรติเขาได้ฝ่ายเดียวแน่ ทว่า... ในจังหวะที่คิรากรกำลังจะหันหลังกลับไปจัดการกับเอกสารบนโต๊ะ เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวบนหน้าจอของเขาก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากเลขาคนสนิทที่ส่งไฟล์ภาพเอกสารสำคัญบางอย่าง พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของท่านประธานหนุ่มเย็นเฉียบลงฉับพลัน *['ท่านประธานครับ... จากการตรวจสอบประวัติของสถาปนิกสาวท่านนี้ พบข้อมูลที่ถูกปกปิดไว้... เธอมียอดเบิกค่าใช้จ่ายสำหรับเด็กหญิงวัยสามขวบ ที่มีนามสกุลตรงกับคุณ... และนี่คือสำเนาสูติบัตรที่แนบมาครับ']* คิรากรช็อกค้าง มือหนาที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านชื่อบิดาในเอกสารสูติบัตรแผ่นนั้น... ชื่อของเขาเองปรากฏหราอยู่อย่างเด่นชัด ขณะที่ภาพใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยแก้มป่องในรูปถ่ายอีกใบซ้อนทับขึ้นมาในหัว... เด็กน้อยคนนั้นที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงหน้าถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมอินไปกับความรู้สึกของตัวละครนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งใจในทุกคอมเมนต์และการสนับสนุนเสมอค่ะ