สงครามแย่งชิงลูก

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งเด็กและนมอุ่นๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัด แต่บรรยากาศรอบกายของรินรดากลับเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็งขั้วโลก เมื่อร่างสูงสง่าของคิรากรก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว—พื้นที่ที่เธอและลูกสาวใช้ซุกตัวหลบภัยจากพายุร้ายในอดีต เอกสารสูติบัตรแผ่นนั้นยังคงสั่นระริกอยู่ในมือของชายหนุ่ม ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กำลังแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยแก้มป่องในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีฟ้าอ่อน กำลังขยับตัวยุกยิกอยู่ข้างกายมารดา ทำให้หัวใจของคิรากรกระตุกวูบราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางอก "ลินิน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเอ่ยคำพูดตัดรอนอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับสั่นพร่าและแหบแห้งจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ คิรากรพยายามก้าวเท้าเข้าไปหาเด็กหญิงตัวน้อยช้าๆ ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝันที่ตื่นมาแล้วจะสลายหายไป "คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง ออกไปนะ!" รินรดารemป้องลูกสาวไว้ด้วยสัญชาตญาณ สองมือบางผลักไสแผงอกกว้างของอดีตสามีให้ออกจากพื้นที่ปลอดภัยของแก้วตาดวงใจ ความโกรธเกรี้ยวและความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาในอกพร้อมๆ กัน เธอไม่เคยคิดเลยว่าความลับที่กุมไว้ด้วยหยาดน้ำตา จะถูกเปิดเผยออกมาในวันที่เธอยังไม่พร้อมรับมือ "ริน... คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่" คิรากรไม่ได้สนใจแรงผลักนั้น สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ดวงตากลมโตและจมูกรั้นของเด็กหญิงตัวน้อย ซึ่งถอดแบบมาจากพันธุกรรมของเขาอย่างไม่ผิดเพี้ยน "แก... แกเป็นลูกของผม ทำไมคุณถึงใจร้ายขนาดนี้ ถึงขั้นพรากเลือดเนื้อเชื้อไขไปจากอกผมตั้งสามปี!" "ฉันใจร้ายเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่สะสมมานานแรมปี "คนที่ใจร้ายและเหยียบย่ำหัวใจฉันจนไม่เหลือชิ้นดี คือคุณต่างหากล่ะคิรากร! ในวันที่ฉันท้อง ในวันที่ฉันต้องการที่พึ่ง คุณอยู่ที่ไหน? คุณกำลังกอดรัดอยู่กับผู้หญิงอีกคน และไล่ส่งฉันให้ไกลพ้นสายตาไม่ใช่เหรอคะ วันนี้คุณมีสิทธิ์อะไรมาทวงถามความเป็นพ่อจากเด็กคนนี้!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลใจของคิรากร เขาสاعตื่นตระหนกและไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี ร่างสูงทรุดตัวลงคุกเข่าลงเบื้องหน้ารินรดาและเด็กน้อย โดยไม่สนใจศักดิ์ศรีความเป็นประธานบริษัทมหาชนแม้แต่น้อย "พ่อขอโทษ..." คิรากรพึมพำเสียงสั่น เขายื่นมือหนาที่สั่นเทาออกไปหมายจะแตะต้องแก้วนุ่มนิ่มของเด็กหญิง แต่ทว่า... หมับ! "คุณแม่ขา! กลัว... คนแปลกหน้าคนนี้ออกไปนะแม่จ๋า!" น้องลินินสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ร้องไห้จ้าเสียงดังลั่นพร้อมกับซุกหน้าเข้ากับซอกคอของมารดา สองมือเล็กๆ กำเสื้อของรินรดาแน่น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อท่าทีที่ลุกลี้ลุกลนและใบหน้าเคร่งเครียดของชายแปลกหน้าผู้บุกรุก ภาพนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของคิรากรยิ่งกว่าถูกคมดาบแทงซ้ำๆ ลูกสาวแท้ๆ ของเขา... เด็กหญิงที่เขามีสายเลือดเดียวกัน กลับหวาดกลัวเขาจนตัวสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้า นี่หรือคือผลลัพธ์จากความเย็นชาและความผิดพลาดในอดีตที่เขาก่อขึ้น? กรรมตามสนองที่แท้จริงไม่ใช่การถูกลงโทษทางกฎหมาย แต่เป็นการถูกปฏิเสธจากสายเลือดของตัวเอง "ลินินครับ... คนดี ไม่ร้องนะลูก พ่อ... พ่อแค่อยากกอดลูก" คิรากรพยายามส่งเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้ หยาดน้ำตาอุ่นร้อนร่วงเผาะลงบนพื้นพรม แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว ความหวาดกลัวในแววตาของเด็กน้อยสะท้อนความจริงอันโหดร้ายว่า เขาเป็นคนสร้างกำแพงนี้ขึ้นมาเอง "อย่าเข้าใกล้ลูกฉัน!" รินรดากอดร่างเล็กไว้แนบอก ปาดน้ำตาลวกๆ ด้วยความเด็ดเดี่ยว แววตาคู่สวยที่เคยอ่อนหวานไร้พิษภัย บัดนี้แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความชิงชัง "คุณเห็นแล้วใช่ไหมคะว่าลูกกลัวคุณแค่ไหน เด็กคนนี้ไม่มีพ่อ... และไม่เคยต้องการพ่อใจร้ายแบบคุณ กลับไปซะเถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุก!" คิรากรเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยาด้วยหัวใจที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เขาเข้าใจแล้วว่าความเจ็บปวดจากการสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดมันเป็นอย่างไร รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ยอมให้เขารังแกได้อีกต่อไปแล้ว เธอยืนหยัดอย่างมั่นคงเพื่อปกป้องลูกสาว และพร้อมจะแลกด้วยทุกอย่างเพื่อไม่ให้เขากล้ำกรายเข้ามาในชีวิตของพวกเธออีก ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงสะอื้นฮักเบาๆ ของน้องลินินที่ค่อยๆ สงบลงในอ้อมอกอุ่นของมารดา คิรากรลุกขึ้นยืนช้าๆ เขารู้ดีว่าการใช้กำลังหรืออำนาจในตอนนี้รังแต่จะทำให้เด็กน้อยหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก ก้าวแรกที่ผิดพลาดได้ทำลายทุกอย่างพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ชายหนุ่มถอยหลังออกไปช้าๆ ด้วยหัวใจที่หนักอึ้งราวกับมีหินผาทับไว้ ทว่าในจังหวะที่มือหนากำลังจะผลักบานประตูเพื่อก้าวออกไปจากห้องนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! บานประตูไม้ถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของบุคคลที่สาม ซึ่งยืนยันตัวตนด้วยรอยยิ้มเยдяและช่อดอกไม้สีขาวในมือ พร้อมกับเอמהด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ทำให้ทั้งห้องต้องหยุดหายใจ "อ้าว คุณคิรากร... มาทำอะไรที่ห้องของว่าที่คู่หมั้นผมเหรอครับเนี่ย?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการไถ่บาปครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ละอองดาวเดือนเก้า -