บทเรียนราคาแพง

กล่องของขวัญกล่องใหญ่ถูกวางไว้บนพื้นพรมราคาแพงในห้องนั่งเล่นของคอนโดมิเนียมหรู ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตากลับไม่ใช่ความสวยงามของโบว์สีฟ้าคราม หากแต่เป็นสภาพยับเยินของชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นประธานกรรมการบริหารกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ คิรากรในยามนี้ไม่มีเค้าลางของความเนี๊ยบเฉียบคมดังเช่นในห้องประชุม เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นลวกๆ เนกไทถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ และที่สำคัญที่สุดคือ เขากกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นราบเบื้องหน้าเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบ "ลินิน... ลองเปิดดูหน่อยไหมคะว่าข้างในมีอะไร" น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจและเย็นชาจนน่ากลัว บัดนี้กลับอ่อนลงจนเกือบกลายเป็นเสียงกระซิบ รินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตูครัว สายตาทอดมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย หัวใจของเธอกระตุกวูบยามเห็นความพยายามที่เก้ๆ กังๆ ของอดีตสามี ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี กำลังทำตัวราวกับตัวตลกไร้เดียงสา เพียงเพื่อแลกกับรอยยิ้มจางๆ จากเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง "ไม่เอาค่ะ คุณลุงใจร้ายชอบดึงหน้า แม่บอกว่าคนหน้าดุใจมักจะใจร้าย ลินินไม่อยากได้ของเล่นของคนใจร้ายหรอกค่ะ" เด็กหญิงลินินเอียงคอมองอย่างระแวดระวัง ดวงตากลมโตคู่นั้นถอดแบบมาจากคิรากรราวกับพิมพ์เดียวกัน ไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งสันจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากที่มักจะเม้มเข้าหากันยามขัดใจ ทุกครั้งที่แกพูดหรือขยับตัว มันเหมือนมีกระจกเงาสะท้อนอดีตอันเจ็บปวดของรินรดาขึ้นมาซ้ำๆ และดูเหมือนว่าคิรากรเองก็ตระหนักถึงความจริงข้อนี้ดี หยาดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมของท่านประธานหนุ่ม ไม่ใช่เพราะความร้อนจากเครื่องปรับอากาศ หากแต่มาจากความหวาดกลัว... กลัวว่าเด็กน้อยคนนี้จะไม่ยอมรับ กลัวว่าบาปกรรมที่เขาเคยสร้างไว้จะไม่มีวันได้รับการไถ่ถอน "ลุง... ขอโทษค่ะ" คิรากรกลืนก้อนความขื่นขมลงคอ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปแตะกล่องของขวัญ "ลุงรู้ว่าลุงเคยทำตัวไม่น่ารักกับคุณแม่ของหนู และ... และเคยใจร้ายกับหนูโดยไม่รู้ตัว แต่ตอนนี้ ลุงอยากแก้ตัวนะคะ ลินินจะให้โอกาสลุงสักครั้งได้ไหม" ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องนั่งเล่นชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ รินรดารู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่บีบRัดในทรวงอก เธอเดินเข้าไปใกล้เพื่อจะดึงลูกสาวออกห่างตามสัญชาตญาณของการปกป้อง ทว่าลินินกลับเป็นฝ่ายขยับตัวเข้าหาความกล้า เด็กน้อยมองหน้าชายหนุ่มผู้มีหยาดน้ำตาคลอหน่วยในดวงตาคมกริบอย่างพินิจพิจารณา "ถ้าลุงอยากให้ลินินรับของขวัญ..." นิ้วชี้ป้อมๆ ชี้ตรงไปยังใบหน้าของคิรากร "ลุงต้องสัญญาค่ะว่าจะไม่ทำให้แม่ร้องไห้Yีก และ... และต้องยอมให้ลินินระบายสีลงบนหน้าผากของลุงด้วย!" รินรดาเกือบจะหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยห้าม คิรากรก็พยักหน้ารับอย่างไร้ข้อLังเลทันที "ตกลงค่ะ ลุงยอมทุกอย่างเลย" ภาพท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลนอนราบลงบนพรม โดยมีเด็กหญิงตัวน้อยกำลังใช้ปากกาเมจิกสีชมพูละเลงลงบนหน้าผากด้วยความตั้งอกตั้งใจ คือภาพที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นในชีวิตนี้ ความตลกขบขันเจือปนด้วยความตื้นตันใจแล่นริ้วขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว เธอยืนมองความพยายามอันน่าสมเพชและน่าเวทนาในคราวเดียวกันนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน คิรากรไม่ได้กำลังทำเพื่อเอาอกเอาใจเธอ เขากำลังทำทุกวิถีทางเพื่อซื้อเศษเสี้ยวความรักจากเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง บทเรียนราคาแพงที่ต้องแลกมาด้วยความโดดเดี่ยวและคราบน้ำตาในวันที่สายเกินไป ช่างเป็นบทลงโทษที่สาสมยิ่งนักสำหรับคนเห็นแก่ตัวอย่างเขา ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังคลี่คลายไปในทางที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ กริ๊งงง! รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เนื่องจากเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ใครจะมาหา และเธอไม่ได้สั่งของออนไลน์อะไรไว้ คิรากรชะงักมือจากการถูกขีดเขียน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับเช็ดรอยหมึกบนหน้าผากลวกๆ สายตาคมกริบเปลี่ยนกลับมาเป็นความระแวดระวังทันที "เดี๋ยวฉันไปดูเองค่ะ" รินรดากล่าวเสียงเรียบ เดินเลี่ยงผ่านร่างหนาแล้วตรงไปยังประตูหน้าห้อง เธอมองผ่านตาแมวเพื่อตรวจสอบผู้มาเยือน ทว่าภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังบานประตู กลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ที่หน้าห้อง... คือหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงผู้มีใบหน้าคุ้นเคยเป็นอย่างดี และข้างกายเธอยังมีชายวัยกลางคนท่าทางน่าเกรงขามยืนอยู่ พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือที่สลักตราประทับของศาลเยาวชนและครอบครัวอย่างเด่นชัด รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า มรสลูกใหญ่ระลอกใหม่กำลังจะซัดเข้าใส่พวกเธออีกครั้งในวินาทีที่คิดว่าทุกอย่างกำลังจะสงบลง "เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิคะ... คุณรินรดา" เสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยพิษร้ายดังลอดเข้ามาผ่านบานประตู "ในเมื่อคุณสามีเก่าของคุณยังไม่ยอมกลับบ้าน ฉันก็คงต้องมาทวงสิทธิ์ของฉัน... ในฐานะภรรยาตามกฎหมายคนปัจจุบันด้วยตัวเองแล้วล่ะค่ะ" ละอองดาวเดือนเก้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางฝ่าฟันมรสุมอารมณ์มาด้วยกันใน 20 ตอนนี้นะคะ