ความกดดันจากครอบครัว

"เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิคะ... คุณรินรดา" เสียงเคาะประตูปนเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังระรัวอยู่เบื้องนอก ราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางอกของรินรดาอย่างจัง ประโยคแสดงความเป็นเจ้าของที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากของ 'นลิน' ภรรยาตามกฎหมายคนปัจจุบันของคิรากร ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ความเงียบงันภายในห้องพักผ่อนอันอบอุ่นถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ในเสี้ยววินาที รินรดากำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ฉายแววเด็ดเดี่ยวและไหวระริกด้วยความกรุ่นโกรธ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังตีรวน ก่อนจะก้มลงมองเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังเอียงคอมองเธอด้วยความงุนงง "คุณแม่คะ เสียงใครเหรอคะ หน้าห้องเสียงดังจังเลย" เสียงใสแจ๋วของน้องลินินดังขึ้น พร้อมกับมือป้อมๆ ที่ดึงชายเสื้อผ้ากันเปื้อนของเธอเบาๆ ดวงตากลมโตคู่สวยที่ถอดแบบมาจากบิ๊กบอสผู้เย็นชาคนนั้นเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา รินรดาหัวใจกระตุกวูบ เธอรีบนั่งยองๆ ลงโอบกอดร่างเล็กของลูกสาวแนบอก สัมผัสอุ่นๆ จากตัวแก้วตาดวงใจช่วยดึงสติให้เธอกลับคืนมา ความหวาดกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงถูกแทนที่ด้วยเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งของคนเป็นแม่ ไม่มีวัน... เธอไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากแก้วตาดวงใจดวงนี้ไปเด็ดขาด แอ๊ด... เสียงบานประตูไม้เนื้อดีถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของคนภายนอก รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าเรียบเฉยแต่เย็นชาจนน่าตกใจ เธอจ้องมองร่างเพรียวระหงในชุดแบรนด์เนมราคาแพงของนลิน ที่ก้าวเข้ามาในห้องชุดส่วนตัวด้วยท่าทีเย่อหยิ่งราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ "อ้าว เปิดเสียทีนึกว่าต้องให้เรียกตำรวจมาพังประตูเสียอีกนะคะ" นลินกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยรอยยิ้มเยาะ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กของน้องลินินที่หลบอยู่ด้านหลังของรินรดา "อุ๊ย... เด็กคนนี้นี่เองสินะคะ ที่สามีฉันถึงกับต้องแอบมาหาบ่อยๆ จนผิดสังเกต" "คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน เชิญออกไปค่ะคุณนลิน" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ "สิทธิ์เหรอคะ?" นลินหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้รินรดามากขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนน่าเวียนหัว "ฉันเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคิรากร ทรัพย์สินทุกอย่างที่ผู้ชายคนนั้นหามาได้ รวมทั้งคอนโดหรูนี่ ก็คือสมบัติของฉันด้วยเหมือนกัน! และที่สำคัญ..." นลินหันขวับไปมองเด็กหญิงวัยสามขวบที่กำลังเกาะขาแม่แน่น แววตาของภรรยาหลวงผู้กระหายอำนาจฉายประกายความริษยาและชิงชังอย่างไม่ปิดบัง "เด็กคนนี้สินะคะที่เป็นเสี้ยหนามคอยทิ่มแทงชีวิตแต่งงานของเรา หน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับคุณคิรากรไม่มีผิดเพี้ยน... ช่างน่าสมเพชเสียจริงนะคะ ผู้หญิงแพศยาที่ต้องแอบคลอดลูกลับๆ แล้วเลี้ยงดูแบบหลบๆ ซ่อนๆ ในเงาของคนอื่น" "ระวังปากของคุณด้วยนะคะ!" รินรดาตวาดกร้าว ความอดทนที่สั่งสมมานานขาดผึ่ง ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอไม่เคยกลัวผู้หญิงคนนี้เลยแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่เธอปกป้องคือศักดิ์ศรีของความเป็นแม่ "ทำไมล่ะคะ หรือว่าฉันพูดความจริง?" นลินแสยะยิ้ม เดินตรงเข้าไปหมายจะเอื้อมมือไปคว้าแขนของน้องลินินที่ยืนตัวสั่นด้วยความตกใจ "เด็กนี่ไม่มีสิทธิ์มาใช้นามสกุลเดียวกับสามีฉัน และฉันนี่แหละที่จะเป็นคนจัดการพาแกไปตรวจ DNA ให้รู้แล้วรู้รอด! ถ้าพิสูจน์ได้ว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของคิรากรจริง ฉันจะฟ้องร้องให้พวกเธอไม่มีแผ่นดินจะอยู่!" "อย่าแตะต้องลูกฉัน!" รินรดาปรี่เข้าไปปัดมือของนลินออกอย่างแรง จนอีกฝ่ายเซถลาไปชนกับชั้นวางของตกแต่งราคาแพง เสียงแจกันแก้วคริสตัลตกแตกกระจายเสียงดังสนั่นห้อง บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก น้องลินินปล่อยโฮออกมาด้วยความตกใจกลัว รินรดารีบดึงลูกสาวเข้ามากอดแนบอก ลูบหลังปลอบโยนด้วยมือที่สั่นเทา นลินหอบหายใจด้วยความโกรธจัด ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความเกลียดชัง เธอชี้นิ้วมาที่รินรดาด้วยความอาฆาตมาดร้าย "แก... นังสารเลว กล้าดียังไงมาทำร้ายฉัน!" นลินแผדเสียงแหลมสูง "คอยดูเถอะ ฉันจะให้คุณคิรากรไล่ตะردพวกแกออกไปจากชีวิต และส่งเด็กนี่เข้าสถานสงเคราะห์ซะ!" "เชิญคุณตามสบายค่ะ!" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจและเย็นเยียบดังแทรกขึ้นจากบริเวณหน้าประตูห้องที่เปิดค้างไว้ ทำให้นลินและรินรดาต้องสะดุ้งสุดตัว ร่างสูงสง่าของ 'คิรากร' ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แววตาคมกริบกวาดมองสภาพความวุ่นวายภายในห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของภรรยาตามกฎหมาย และร่างของอดีตภรรยาที่กำลังโอบกอดลูกน้อยเอาไว้แน่น "คุณ... คุณคิรากรมาพอดีเลยค่ะ!" นลินรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นออดอ้อทันที เธอก้าวเข้าไปเกาะแขนสามีพร้อมกับฟ้องร้อง "ผู้หญิงคนนี้ตบตีฉันค่ะ แถมเด็กนี่ก็ยัง..." "หุบปากซะ นลิน" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดดั่งมีดโกนอาบน้ำผึ้งเอ่ยขึ้น ขัดจังหวะคำฟ้องร้องของนลินจนกลืนหายไปในลำคอ คิรากรสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของภรรยาหลวงอย่างไม่ไยดี ดวงตาคมกริบไม่ได้มองหน้านลินเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทอดมองไปยังเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังซบหน้าสะอื้นอยู่กับออฟอกของรินรดา หัวใจของคิรากรกระตุกวูบอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำในอดีต ภาพเอกสารประวัติการรักษา และความจริงที่เพิ่งกระจ่างชัดในสมอง ประเดประดอนเข้ามาจนเขาแทบยืนไม่อยู่ เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินตรงเข้าไปหารินรดาและเด็กน้อย โดยไม่สนใจสายตาตื่นตระหนกของนลินที่ยืนอยู่ข้างหลังเลยแม้แต่น้อย รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อร่างสูงเข้ามาใกล้ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความสำนึกผิด ความเจ็บปวด และหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบสามปี "ริน..." คิรากรเอ่ยเรียกชื่ออดีตภรรยาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะที่กลุ่มผมนุ่มของเด็กหญิง แต่รินรดาหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งสายตาเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความเกลียดชังกลับมาให้เขา "อย่าเข้ามาใกล้ลูกฉัน..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้มแต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นดั่งหินผา "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าแก จำใส่สมองของคุณไว้ซะ ว่าคุณคิรากร!" คิรากรชะงักค้างกลางอากาศ หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บราถูกกรีดด้วยคมมีด แต่ก่อนที่เขาจะได้เอื้อnคำใดออกมาแก้ตัว ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของคิรากรในกระเป๋าเสื้อสูทก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา และเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความและไฟล์แนบจากผลตรวจ DNA ล่าสุดที่เพิ่งส่งตรงมาจากห้องปฏิบัติการทางการแพทย์ ร่างสูงก็ถึงกับเซถลา หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนเจ็บปวด เมื่อบรรทัดสุดท้ายของผลตรวจระบุไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง... [ความน่าจะเป็นของความเป็นพ่อ-ลูก: 99.99%] --------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ รักรี้ดทุกคนจากใจค่ะ / ละอองดาวเดือนเก้า