ร่องรอยของการจากลา

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานราคาแพงถูกเปิดออกด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย—ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นภายใต้ชั้นเอกสารราชการและร่องรอยการย้ายถิ่นฐานอย่างเป็นระบบ กำลังตบหน้าคิรากรอย่างรุนแรงจนชาไปทั้งซีกหน้า ไม่มี... ไม่มีชื่อของรินรดาในทะเบียนบ้านหลังเดิม ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการเคลื่อนไหวในบัญชีธนาคารที่เขาเคยเป็นผู้เซ็นอนุมัติวงเงินให้ในยามที่เธอยังอยู่ในฐานะ "ภรรยาในนาม" ท่านประธานหนุ่มผู้เคยควบคุมทิศทางเศรษฐกิจนับหมื่นล้านด้วยปลายนิ้ว กลับรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรอันเวิ้งว้างอย่างไร้จุดเกาะเกี่ยว หัวใจของเขากำลังบีบตัวแน่นด้วยความตระหนกที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิต ผู้หญิงเงียบๆ คนนั้น... คนที่เคยนั่งรอเขาบนโซฟาตัวเดิมในความมืดอย่างไร้คำตัดพ้อ คนที่เขามองว่าเป็นเพียงเงาจางๆ ในคฤหาสน์หลังใหญ่ บัดนี้กลับหายลับไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ "คุณสืบแน่แล้วใช่ไหม ว่าเธอไม่ได้อยู่ที่คอนโดฯ ย่านสุขุมวิทนั่นแล้ว?" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและเจือไปด้วยความร้อนรนจนน่าตกใจ ดวงตาคมกราบกวาดมองผู้ช่วยหนุ่มที่ยืนก้มหน้าตัวลีบอยู่เบื้องหน้า "ครับ... เอ่อ ค่ะ ท่านประธาน" เลขานุการส่วนตัวกลwเกือบหลุดปากผิดสรรพนามด้วยความลนลาน "ทางเราเช็คกับนิติบุคคลคอนโดมิเนียมแล้วครับ... เอ่อ ค่ะ คุณรินรดาแจ้งย้ายออกตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อน ทิ้งไว้เพียงกุญแจห้องและจดหมายหย่าที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้ว ส่วนภาพจากกล้องวงจรปิด... ถูกลบไปจนหมดสิ้น เธอไม่ได้ทิ้งเบาะแสใดไว้เลยแม้แต่น้อยค่ะ" จดหมายหย่า... คำนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคิรากรราวกับเสียงอสุนีบาตฟาดลงกลางใจ มือหนาขยำกระดาษรายงานในมือจนยับยู่ยี่ เขานึกย้อนไปถึงวันนั้น วันที่เขาจรดปากกาลงบนใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาผลักไสเธอให้เดินออกไปจากชีวิตเพราะคิดว่าผู้หญิงที่ไร้ซึ่งความน่าสนใจคนนั้นคงไม่มีปัญญาไปไหนรอด ทว่าในความเป็นจริง... เธอกลับเลือกที่จะหายไปจากโลกของเขาอย่างเด็ดเดี่ยว รินรดาผู้เคยอ่อนหวานและยอมให้เขาย่ำยีหัวใจมาตลอดหลายปี ได้กลายเป็นพายุหมุนที่พัดพาเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของเขาติดตัวไปหมด แม้กระทั่ง... ลมหายใจที่เริ่มติดขัดในอกข้างซ้ายของเขาตอนนี้ "ตามหาต่อ!" คิรากรตบโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น นัยน์ตาคมกริบลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและบางสิ่งที่ลึกล้ำเกินกว่าจะอธิบาย "ไม่ว่าจะพลิกแผ่นดินหา หรือต้องใช้เงินเท่าไหร่ ฉันต้องรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน! และที่สำคัญ..." ชายหนุ่มเว้นวรรคจังหวะหายใจ หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ ภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ใบหน้าถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เป๊ะที่เขาบังเอิญเห็นในเอกสารทางการแพทย์เก่าๆ แวบเข้ามาในหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลูก... เขามีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้ และรินรดา... กล้าดียังไงถึงบังอาจพรากสายเลือดของเขาหนีไป! "สืบเรื่องโรงพยาบาลที่เธอเคยไปตรวจร่างกายช่วงปีก่อนให้ละเอียดที่สุด!" คิรากรสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง "ถ้าฉันไม่ได้เบาะแสของเธอภายในวันนี้ พวกคุณทั้งหมด... เตรียมเก็บกระเป๋าออกไปจากบริษัทได้เลย!" ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานส่วนตัวเพื่อมุ่งตรงไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดิน ความรู้สึกกระวนกระวายใจที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกำลังกัดกินความมั่นคงในจิตใจของเขา รินรดา... เธอเก่งกาจมาจากไหน ถึงกล้าอาจหาญมาท้าทายอำนาจของคิรากรผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ใครหน้าไหน ในขณะเดียวกัน ณ เมืองชายทะเลอันเงียบสงบห่างไกลจากความวุ่นวายของเมืองหลวง รินรดากำลังยืนมองเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบกำลังวิ่งเล่นบนหาดทรายขาวละเอียด เสียงหัวใสแจ๋วของ "น้องลินิน" ดังคลอไปกับเสียงคลื่นซัดสาด รอยยิ้มบริสุทธิ์ของลูกสาวคือเกราะคุ้มกันอันแข็งแกร่งที่สุดที่ทำให้เธอกล้าก้าวเดินออกมาจากขุมนรกโลกันต์ที่เรียกว่า "การแต่งงาน" มือเรียวบางลูบสร้อยคอเส้นเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า แววตาคู่สวยไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่เจือจางลงตามกาลเวลา แต่ความเด็ดเดี่ยวกลับถูกหล่อหลอมให้มั่น *'คุณคิดจะตามหาฉันเหอะ... คิรากร สายเกินไปเสียแล้ว'* รินรดากระซิบกับสายลม ทอดสายงามมองลูกสาวสุดที่รักด้วยความรักท่วมท้น *'คุณไม่มีวันได้พบหน้าลูก... ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ'* เสียงคลื่นซัดซ่ากลืนหายไปกับความเงียบงัน แต่ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะก้มลงเก็บเปลือกหอยให้ลูกน้อย โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกันหนาวกลับสั่นครืดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อปลายนิ้วเรียวกดรับสาย และเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่เธอจดจำได้ดีแม้หลับตาลง ก็เอ่ยลอดผ่านคลื่นสัญญาณโทรศัพท์เข้ามาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยแรงอาฆาตมาดร้าย "เจอตัวเธอแล้ว... รินรดา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ละอองดาวเดือนเก้า