ความว่างเปล่าที่ก่อตัว

นิ้วเรียวของคิรากรที่ทาบอยู่บนบานประตูกำแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่า หลังบานประตูไม้เก่าๆ นี้ มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่... ความลับที่อาจสั่นคลอนรากฐานชีวิตอันสมบูรณ์แบบของท่านประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งให้พังทลายลงในพริบตา! ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วนั้นจะออกแรงผลักบานประตูให้เปิดออก เสียงฝีเท้าเบาหวิวของเด็กหญิงตัวน้อยพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักก็ดังแทรกขึ้นมาจากสวนหย่อมด้านล่าง ดึงสติของชายหนุ่มให้ชะงักกึก คิรากรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดระคนโล่งอก เขาสบถเบาๆ กับตัวเองอย่างหัวเสีย ก่อนจะก้าวถอยหลังลงจากระเบียงไม้เก่าคร่ำคร่าแห่งนั้นด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นระรัวผิดจังหวะ ค่ำคืนนั้น... บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ในโรงแรมหรูใจกลางเมืองที่เงียบสงัด คิรากรพลิกตัวไปมาด้วยความกระสับกระส่าย ความเงียบมักเป็นเครื่องประหารชั้นดีสำหรับคนที่มีความผิดติดตัว และเขากำลังเผชิญหน้ากับมันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เปลือกตาสีเข้มปิดลง แต่ภาพความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดสามปีกลับผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนราวกับฉายภาพซ้ำ เขากำลังฝัน... ในความฝันนั้น รินรดายืนอยู่ตรงหน้าเธอสวมชุดเดรสสีขาวพลิ้วไหว ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตัดพ้อหรือหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างที่เคยเป็นในยามที่เธอยังเป็นภรรยาของเขา ทว่ามันกลับว่างเปล่า... ว่างเปล่าจนน่ากลัว รอยยิ้มจางๆ ที่เธอมอบให้มันช่างเย็นชาและไกลเกินเอื้อม "ริน..." คิรากรครางเรียกชื่อนั้นในความมืด มือหนาคว้าคว้างไปในอากาศราวกับต้องการไขว่คว้าเงาของภรรยาเก่าเอาไว้ แต่สิ่งที่สัมผัสได้มีเพียงความว่างเปล่าและผ้าปูที่นอนยับย่นที่เย็นเฉียบ "อย่าไป..." เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากที่แห้งผาก หัวใจข้างซ้ายของท่านประธานหนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด กลับบีบตัวเข้าหากันอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบ ราวกับมีใครเอามือมาขยำหัวใจของเขาจนแหลกเหลว เขารู้สึกได้ในเสี้ยววินาทีนั้น... วินาทีที่ความตระหนักรู้สายฟ้าฟาดแล่นริ้วผ่านสมอง คิรากรคิดถึงเธอ... เขาคิดถึงผู้หญิงคนที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย ผู้หญิงคนที่เขาเคยคิดว่าไม่มีค่าอะไรเลยในชีวิตอันสมบูรณ์แบบของเขา ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับหยาดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว หน้าอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ที่ปั่นป่วน เขาใช้มือหนากุมขมับตัวเองไว้แน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนอยู่ในอก ทั้งโหยหา ทั้งเจ็บปวด และเคว้งคว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตลอดสามปีที่ผ่านมา *บ้าจริง...* เขาคิดในใจอย่างหัวเสีย พลางลุกขึ้นนั่งแล้วเสยผมลวกๆ สายตาดุดันกวาดมองไปรอบห้องพักที่ไร้เงาของใครอื่น นอกจากความเงียบงันและความจริงอันโหดร้ายที่ว่า เขากำลังสูญเสียการควบคุมชีวิตตัวเองไปทีละน้อย เพียงเพราะเงาของอجีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรี เช้าวันรุ่งขึ้น คิรากรปฏิเสธการประชุมสำคัญช่วงเช้าทั้งหมด เขากลับมาที่ย่านชุมชนเดิมอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกแทนที่ด้วยความกระวนกระวายใจบางอย่างที่เขาเองก็ไม่อาจหาคำอธิบายได้ เขาเดินลัดเลาะผ่านตรอกแคบๆ จนมาหยุดอยู่หน้าร้านเบเกอรี่เล็กๆ ที่มีกลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังอบใหม่ลอยเตะจมูก ทว่าเป้าหมายของเขาไม่ใช่ร้านขนม แต่เป็นบ้านไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่ถัดไปต่างหาก บานประตูไม้สีขาวบานเดิมเปิดแง้มไว้เล็กน้อย มีเสียงเพลงกล่อมเด็กเบาๆ ลอยออกมา พร้อมกับเสียงหัวใสๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังเจื้อยแจ้วคุยกับมารดา คิรากรก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย หัวใจเต้นโครมครามราวกับคนทำความผิด เขายื่นมือออกไปหมายจะเคาะประตูเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ค้างคาใจ แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง ลมพัดแรงวูบหนึ่งก็กระชากบานประตูให้เปิดกว้างออกจนสุด ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจของคิรากรสะดุดกึก รินรดากำลังยืนหันหลังให้ประตู โดยมีเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบในชุดกระโปรงลายดอกไม้กำลังวิ่งเข้ามาซุกซองซบที่เอวบางของมารดา และเมื่อเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา... ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นรั้น และรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา ทำให้คิรากรแข็งค้างดั่งถูกสาปให้เป็นหิน! และก่อนที่สมองของเขาจะทันประมวลผลคำว่า 'พ่อ' ที่จุกแน่นอยู่ตรงลำคอ เสียงทุ้มต่ำและคุ้นหูอย่างประหลาดของชายหนุ่มอีกคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับมือหนาที่วางลงบนลาดไหล่ของรินรดาราวกับเจ้าของสิทธิ์ "รินครับ... กาแฟได้หรือยังเอ่ย? อ้าว... คุณเป็นใครครับ? มาหาใครหรือเปล่าครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ