พิสูจน์รักแท้

แสงไฟระยิบระยับจากคริสตัลนับพันดวงบนเพดานห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมือง สะท้อนลงบนผืนพรมสีแดงก่ำราวกับหยดเลือดที่ถูกเกลี่ยไว้บนพื้น ทว่าไม่มีสิ่งใดเจิดจรัสเท่ากับความตั้งใจอันบ้าคลั่งที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของคิรากร ท่านประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและถือดีในศักดิ์ศรี ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางสักขีพยานนับร้อยชีวิตในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูป ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แต่หัวใจข้างในกลับเต้นระรัวราวกับเด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสาในเรื่องความรัก งานฉลองที่ถูกจัดขึ้นอย่างไร้ที่ติในค่ำคืนนี้... มีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว "ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยเย็นชาและบาดลึกหัวใจนางเอกในอดีต บัดนี้กลับสั่นพร่าด้วยความเว้าวอน มือหนากำกล่องกำมะหยี่สีแดงสดในกระเป๋าเสื้อสูทแน่นจนเหงื่อซึม เขาเฝ้ารอคอยวินาทีนี้มาเนิ่นนาน วินาทีที่จะได้แก้ตัว วินาทีที่จะได้กราบขอขมาหยาดน้ำตาและรอยแผลเป็นทุกหย่อมหญ้าที่เขาเคยฝังไว้บนร่างบางของอดีตภรรยา ทว่า เจ้าของชื่อกลับยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าเขาด้วยชุดราตรียาวสีขาวบริสุทธิ์ รินรดารemains untouched by the surrounding glamour แววตาคู่สวยที่เคยทอประกายความเจ็บปวดและคราบน้ำตา บัดนี้กลับว่างเปล่า เย็นชา และแข็งกร้าวราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้ซึ่งวิญญาณ ความอ่อนหวานที่เขาเคยเหยียบย่ำอย่างไร้ค่า ได้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเกราะกำบังอันแข็งแกร่งที่แม้แต่วิญญาณของเขาก็ไม่อาจเจาะทะลวงเข้าไปได้อีก "คุณจัดงานใหญ่โตขนาดนี้ทำไมคะ... คิรากร" รินรดากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง รอยยิ้มที่เธอหยิบยื่นให้ช่างห่างเหินและไร้ซึ่งความรู้สึก "คิดว่าเงินทองและเกียรติยศทั้งหมดที่มี จะสามารถซื้อความรู้สึกที่ตายไปแล้วให้ฟื้นคืนกลับมาได้หรือคะ" "ผมไม่ได้เอาเงินมาซื้อคุณ ริน..." คิรากรก้าวเข้าไปประชิด ร่างสูงใหญ่พยายามโน้มตัวลงเพื่อสบตาคู่สวยที่พยายามเบือนหนี "ผมเอาหัวใจ... เอาชีวิตที่เหลืออยู่ทั้งหมดของผม มาวางไว้แทบเท้าคุณแล้ว ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง รินรดา ได้โปรดแต่งงานกับผม... อีกครั้งเถอะนะครับ" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ จากแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติรอบกาย เสียงกระซิบกระซาบถึงความโรแมนติกและการไถ่บาปครั้งใหญ่ของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว มันช่างเป็นภาพยนตร์ตลกที่น่าสมเพชสิ้นดี เธอกวาดสายตามองกล่องแหวนเพชรเม็ดโตที่ถูกเปิดออก แสงไฟสาดส่องประกายระยิบระยับล่อตาล่อใจ แต่มันกลับไม่หลงเหลือพื้นที่ให้ความหมายใดๆ ในใจเธออีกต่อไป ภาพเหตุการณ์ในอดีตวันที่เธอต้องอุ้มท้องโตๆ หนีตายออกไปจากคฤหาสน์หลังงามอย่างไร้เยื่อใย ผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับภาพหลอน น้ำตาที่เคยแห้งเหือดไปนานกลับรื้นขึ้นมาคลอหน่วย ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เป็นเพราะความสมเพชในความพยายามที่สายเกินไปของเขา "คุณขอแต่งงานกับผู้หญิงคนเดิม ในขณะที่ผู้หญิงคนนั้น... ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้วค่ะ" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทแต่เฉียบคมราคารมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "คุณคิดว่าความพยายามจัดฉากยิ่งใหญ่ต่อหน้าคนนับร้อย จะลบล้างความจริงที่ว่า คุณเคยผลักไสฉันกับลูกออกไปเผชิญความตายได้งั้นเหรอคะ?" คิรากรชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ความเจ็บปวดพุ่งพล่านเข้ากัดกินหน้าอกด้านซ้ายจนเขาแทบยืนไม่อยู่ เมื่อนึกถึง 'ลูก' ดวงตาคมกริบก็ไหววับด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ไม่มีวันชำระล้างหมดสิ้น "ผมรู้ว่าผมเลว... ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันชดใช้ด้วยอะไรก็ไม่หมด แต่รินครับ... เพื่อลูก เพื่อครอบครัวของเรา เรากลับมาเริ่มต้นใหม่ไม่ได้จริงๆ หรือ" เขารุกคืบเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายสาวที่คุ้นเคย มือหนาสั่นเทาเอื้อมออกไปหมายจะกุมมือเรียวบาง แต่กลับถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รินรดาถอยหลังกรูด ดวงตาคู่สวยลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเก็บกดมานาน "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอמהชื่อลูกออกจากปากด้วยซ้ำ! ลูกคือของฉัน... เป็นดวงใจของฉันคนเดียว ตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย คุณก็ขาดจากความเป็นพ่อไปตั้งแต่วินาทีนั้นแล้ว!" บรรยากาศในงานฉลองที่ควรจะชื่นมื่น กลับตกอยู่ในความเงียบงันชวนอึดอัด แขกเหรื่อต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ขณะที่ศึกษาระหว่างอดีตสามีภรรยาคู่นี้กำลังเดินทางมาถึงจุดแตกหัก คิรากรสูดหายใจเข้าลึก, รวบรวมความกล้าครั้งสุดท้าย เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพรมสีแดง ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมา เขายอมทิ้งศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งทั้งหมดที่มี เพื่อแลกกับโอกาสเพียงน้อยนิดที่จะได้โอบกอดเธอกลับคืนสู่อ้อมอก "ถ้าความผิดของผมมันมากมายจนคุณไม่ให้อภัย... ผมยินดีจะก้มกราบคุณตรงนี้ ยินดีจะยกทรัพย์สินทั้งหมดให้คุณ ยินดีจะทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการ ขอแค่... ขอแค่ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อและสามีที่ดีเป็นครั้งสุดท้าย" เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างแท้จริง รินรดาก้มมองอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังคุกเข่าอยู่แทบเท้า เธอนิ่งเงียบไปนานราวกับชั่วกัลปสาน หัวใจดวงน้อยสั่นไหววูบหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกรักและเกลียดตีรวนกันจนปั่นป่วนในอก ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่าง... "คุณแม่คะ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างเล็กป้อมในชุดราตรีสีขาวฟูฟ่องวิ่งเตาะแตะฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ และสิ่งที่ทำให้ทุกคนในงานถึงกับผะผะงกและลมหายใจสะดุดกึก ก็คือใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบมาจากคิรากรราวกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน! น้องลินินวิ่งตรงเข้ามาซุกซบที่ชายกระโปรงของรินรดา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่กำลังคุกเข่าอยู่ด้วยความสงสัยไร้เดียงสา คิรากรเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระดูกสันหลัง ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปในทันทีเมื่อได้สบตาเข้ากับดวงตาคู่เล็กที่สะท้อนภาพเงาของตนเองอย่างชัดเจน เด็กหญิงเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหน้าชายแปลกหน้าผู้กำลังคุกเข่า แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของคิรากรหยุดหมุนลงในเสี้ยววินาที... "คุณลุงขา... ทำไมหน้าตาเหมือนหนูจังเลยล่ะคะ?" ละอองดาวเดือนเก้า รักรี้ดทุกคนจากใจค่ะ