จุดแตกหักของทิฐิ

"คุณคิดว่าน้ำตาไม่กี่หยด กับคำขอโทษกลวงๆ ของคุณ มันจะลบความตายทั้งเป็นที่ฉันเคยได้รับตลอดสามปีในบ้านหลังนั้นได้จริงๆ เหรอคะ คิรากร" เสียงหวานที่สั่นเครือแต่ทว่าทรงพลังด้วยแรงแค้นและหยาดน้ำตาที่รินไหลอาบสองแก้ม นั่งกรีดแทงหัวใจของท่านประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งจนแหลละเอียด คิรากรยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหน้าร่างบางของรินรดา อดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและมองข้ามความรู้สึกราวกับเธอเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในคฤหาสน์ บรรยากาศในห้องรับแขกอวลไปด้วยความอึดอัดและร้าวราน ดวงตาคู่สวยของรินรดาแดงก่ำ ไหล่บางไหวสะท้อนจากการสะอื้นฮื้นที่เธอพยายามกลั้นไว้ แต่มันไม่อาจทานทนไหวอีกต่อไปแล้วเมื่อความทรงจำอันเจ็บปวดพรั่งพรูออกมา "ริน..." คิรากรเปล่งเสียงเรียกชื่อเธอได้เพียงเท่านั้น ลำคอของเขาราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อนึกถึงภาพในอดีต วันที่เธอนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวบนเตียงกว้างในคืนที่เขาละเลย วันที่เธอยื่นเอกสารขอหย่าด้วยแววตาที่ตายด้าน และวันที่เธอเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง "อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเลยค่ะ!" รินรดาตวาดกลับทั้งน้ำตา เสียงของเธอกรีดแทงหัวใจเขาจนชาดิก หญิงสาวก้าวถอยหลังหนีเมื่อเขาพยายามจะเอื้อมมือมาแตะต้อง "คุณไม่เคยรักฉัน คุณแต่งงานกับฉันเพราะความจำยอมตามคำสั่งของผู้ใหญ่ คุณมองฉันเป็นแค่นางบำเรอที่ถูกกฎหมาย เป็นคนที่คอยรองรับอารมณ์และความเย็นชาของคุณ! ตอนที่ฉันตั้งท้อง... ตอนที่ฉันท้องลูกของคุณตามลำพัง คุณอยู่ที่ไหนคะคิรากร? คุณอยู่กับผู้หญิงคนอื่น คุณบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นภาระ เป็นความน่ารำคาญ!" ทุกถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในเนื้อของคิรากร เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ เขารู้ดีว่าตนเองชั่วร้ายแค่ไหนในอديت แต่การได้ยินมันออกจากปากของผู้หญิงที่เขาเคยทำร้ายอย่างเลือดเย็น มันช่างทรมานราวกับตกนรกทั้งเป็น "ฉันเจ็บ... เจ็บจนแทบอยากจะตายไปให้พ้นๆ ทุกคืนฉันกอดตัวเองร้องไห้ในห้องนอนมืดๆ ท้องโตขึ้นเรื่อยๆ แต่สามีตามนิตินัยกลับไม่เคยชายตาแล อาหารทุกมื้อเคล้าด้วยน้ำตา ความโดดเดี่ยวบีั้นคั้นจนสมองฉันแทบพังทลาย แต่คุณรู้ไหมว่าอะไรที่มันใจร้ายที่สุด?" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา นิ้วเรียวชี้เข้าที่อกเสื้อของอดีตสามี น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนแผงอกแกร่ง "วันที่ฉันแทบจะคลอดลูกอย่างไร้ลมหายใจ คุณกลับเซ็นใบหย่าส่งมาให้โดยไม่แม้แต่จะถามสักคำว่าฉันกับลูกเป็นตายร้ายดีอย่างไร!" คิรากรทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ ความหยิ่งทะนงและศักดิ์ศรีทั้งหมดของท่านประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เขากอดขาเรียวเอาไว้แน่น ใบหน้าคมคายซบลงกับตักของเธอ ร่างกายกำยำสั่นเทิ้มด้วยแรงสะอื้นไห้ของผู้ชายที่เพิ่งรู้ตัวว่าได้ทำลายสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต "ผมขอโทษ... รินรดากรุณายกโทษให้ผมเถอะนะ ผมมันโง่เง่า ผมมันเลวทรามต่ำช้าเองที่มองไม่เห็นค่าของผู้หญิงที่รักผมที่สุด..." เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างมาตลอดชีวิต เขารู้ซึ้งแล้วว่าความเจ็บปวดจากการสูญเสียมันเป็นอย่างไร เมื่อในตอนนี้หัวใจของเขามันแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี รินรดาก้มมองอดีตสามีที่กำลังร้องไห้อย่างหมดสภาพ แววตาของเธอไม่ได้มีความสะใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชาที่น่ากลัวยิ่งกว่าความเกลียดชัง เธอก้มลงดึงมือเขาออกจากการเกาะกุมอย่างไร้เยื่อใย "ความเสียใจของคุณมันสายเกินไปแล้วค่ะคิรากร ลูกสาวของฉัน... แกไม่มีพ่อ และคุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อแกด้วยซ้ำ!" ในวินาทีที่ความเงียบงันและความเจ็บปวดกำลังดิ่งลึกถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงวัยสามขวบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องรับแขก "คุณแม่คะ... น้องลินินหิวน้ำจังเลยค่ะ ทำไมคุณอาคนนี้ถึงร้องไห้ล่ะคะ?" คิรากรสะดุ้งสุดตัว เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้น ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อร่างเล็กป้อมในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีชมพูเดินเข้ามาใกล้ ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะริมฝีปากหยักได้รูปนั้น... ช่างถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันกับเขาราวกับส่องกระจกเงา! รักรี้ดทุกคนจากใจค่ะ ละอองดาวเดือนเก้า